आपल्याला जर आपल्या रचना, संकल्पना, मत येथे मांडायचं असेल किंवा कुठलीही जाहिरात ह्या संकेतस्थळावर करायची असेल तर latenightedition.in@gmail.com यावर संपर्क करावा!

Category: Serial Killer

रात्रीस खेळ चाले!

रात्रीस खेळ चाले!

#रात्रीचा खेळ संपला  ||  #शेवटाक असा का?  || #प्रेक्षकांची नाराजी  ||  #रात्रीसखेळचाले समीक्षा

रात्रीस खेळ चाले या झी मराठीवरील रहस्य मालिकेचा अखेर झाला. सुरुवातीपासूनच प्रेक्षकांच्या मनावर अधिराज्य गाजवणारी, विविध घटना अन पात्र यांच्यामुळे प्रेक्षकांच्या मनात उत्कंठा निर्माण करणारी रात्रीस खेळ चाले! ही मालिका अखेर संपली आहे. 22 Oct ला ह्या मालिकेचा शेवटचा भाग प्रदर्शित झाला. सगळ्या कारस्थान नाट्य-थरारा मागचा सुत्रधार नीलिमा असते हे सिद्ध झालं. पण शेवटच्या भागानंतर प्रेक्षकांनी मात्र तीव्र नापसंती दर्शवली आहे. कारण आजपर्यंत घडत असलेल्या अनेक घडामोडीवरचा पडदा उठेल अन सर्व उकल होईल ही उत्कंठा मनाशी धरून बसलेल्या प्रेक्षकांची मात्र घोर निराशा झाली आहे.

नेने वकील अन पोलिसांचा खबरी अजय यांचा खून कोण केला हयाभोवती मालिका अखेरच्या काही भागांत घुमत राहिली. पण मालिकेच्या सुरूवातीपासूनच अशा अनेक घटना अन थरारनाट्य दाखवण्यात आलं होतं जे मानवनिर्मित वाटत नव्हतं. त्यामुळे ही मालिका केवळ रहस्यप्रधान अशी मर्यादित न राहता भुताटकी प्रकारात मोडते असा समज दृढ झाला होता. पण हळूहळू कथानक पुढे सरकत गेलं आणि हे सगळं मानवनिर्मित आहे अशा घटना समोर येऊ लागल्या. मग ह्या सगळ्यांचा छडा लावण्यासाठी विश्वासराव ह्या पोलिस पात्राचा प्रवेश झाला. खरंतर ह्या एंट्री ने मालिकेत चांगलीच रंगत आली होती. आणि विश्वास हे पात्रच सर्व गोष्टी तडीस नेणार हेही एव्हाना लक्षात आलं होतं. पण ह्या सगळ्या गोष्टी लक्षात घेऊन मालिकेचा शेवट ज्या अर्धवट अन अपूर्ण स्वरूपाचा आहे तो खरच भ्रमनिरास करणाराच होता. कारण पूर्वी ज्या घटना घडल्या त्या सर्व घटना नीलिमाने केल्या असा जर तर्क असेल तर त्या कशा घडल्या हे दाखवायला हवं होतं. कारण त्या सर्व घटना केवळ एका व्यक्तीच्या क्षमतेच्या बाहेरच्या वाटत होत्या. त्या सर्व गोष्टी अखेर अनुत्तरितच राहिल्या. कदाचित त्या सर्व गोष्टींचं स्पष्टीकरण लेखक-दिग्दर्शक जोडीकडेही नसावं असं दिसत आहे.

हे प्रश्न अनुत्तरीत…

पांडू खुळा नसून शहाणा असतो? पांडू पैसे-दागिने का जमा करत असतो? माधववर हल्ला कोण केलेला असतो? म्हातारीला अण्णा दिसतात हे आजार असू शकतो, पण गणेशाक ते ‘अण्णा कुठेही गेले नाहीत, अण्णा इथेच हत’ असं का म्हणतो? छायाची बाहुलीचा काय प्रकार होता? त्या बाहुलीला पुरताना ती बाहुली हलते, जड लागते तो काय प्रकार होता? मग तीच बाहुली देविकाच्या घरात कशी पोचते??? तळघरातील हाडं कोणाची व त्यांना मारणारा कोण??? फक्त अण्णा की त्यांच्यासोबत कोण?? बर नाथाचा सगळ्या गुन्ह्यात सहभाग असले तर मग त्याला अटक का नाही? गणेशच्या गुरुला अटक का केली??? विहिरीतून छायाला आवाज का येत असतात? शेवंताचा आवाज? झाडावरून बांगड्या हलण्याचा आवाज??? नाईकांना पाण्याची भीती. अर्चिसचं पाण्याकडे आकर्षित होणं?? नाना का बडबडायचा??? सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे सुशल्या… ती एकाच वेळेस अनेक ठिकाणी कशी दिसते? ती करत असलेल्या अतार्किक गोष्टी? घरावर थाप पडणे, घरावर दगडांचा पाऊस हे काय होतं? एक तर सगळ्या भानगडी नीलिमाला एकटीला शक्य नव्हत्या. त्यात कॉंट्रॅक्ट अन जतिन सेठ नंतर आले. त्याआधी घडणार्‍या घडामोडी कोण करत होतं? नीलिमाला शेवंताचा आवाज कसा माहीत? ती ह्या गावातील नव्हतीच. मग जुने reference तिला कसे माहीत. गुन्हेगार नीलिमा तर मग रघुकाका, गण्या अन त्याच्या गुरुला अटक का केली मग???

Image result for रात्रीस खेळ चाले

ह्या व अशा अनेक प्रश्नांची उकल होईल ह्या आशेने प्रेक्षक गेली अनेक महीने न चुकता ही मालिका बघत होते. पण मालिका संपली अन हे प्रश्न तसेच मागे ठेऊन गेली असं म्हणायची वेळ आली आहे. ह्या प्रकारामुळे शिखरावर पोहचत असलेला माणूस अचानक घसरून खाली कोसळतो असा अनुभव येत आहे. रहस्यप्रधान, गूढ, भय मालिका बघण्यात मजाच ही असते की त्याचा शेवट सगळ्यांना हवाहवासा असतो. हे कोण करतं? केवळ ह्या एका प्रश्नासाठी लोक खिळून बसतात. पण हेच मूळ प्रश्न अनुत्तरित राहिले. मालिका अगदी नारायण धारप यांच्या कादंबरीसारखी वाटली. प्रत्येक घटनेचं बारीक वर्णन, भय-गूढतेची निर्मिती. कथेला त्यात गुंफत पुढे नेणं आणि अखेर काही क्षणांत किंवा गडबडीत सर्व विषयाचा पसारा आवरणे!!! अरे, काय चाल्लय हे??? हा पसारा आवरून जागच्या जागी ठेवणे हे उद्दीष्ट असायला हवे. त्यामुळे अखेरचे भाग लोकांना तृप्त करू शकली नाही हे खरं….

शेवटच्या भागात तर विश्वास प्रत्येकावर पुन्हा तेच-तेच आरोप करत सुटतो. एक क्षण वाटतं की आता तो पांडूला उघडं पाडणार, पण अगदी अनपेक्षितपणे तो नीलिमावर आरोप करतो, अख्खी मालिका दीड-शहाण्या टेचात वावरणारी नीलिमा लागलीच सगळं कबुल करते आणि आणि…. संपलं…….. This Is Not Done!!!

पण….

अशा अनेक त्रुटींसह ह्या मालिकेने आपला निरोप घेतला आहे. पण मालिकेने प्रेक्षकांच्या मनात कायमचं स्थान मिळवलं यात शंका नाही. मालिकेतील प्रत्येक पात्र जीवंत वाटत होतं. प्रत्येकाशी काहीतरी जिव्हाळा वाटत होता. तो नाईक वाडाही बोलका होता. वेडा पांडू कधी चिरड, कधी हास्य, कधी सहानुभूती मिळवायचा. प्रत्येकाचा अभिनय चांगला होता. कथा-दिग्दर्शनही छान होतं. संगीत तर अजरामर. एक उत्तम, उत्कृष्ट, शाही भोज झाल्यावर केसर पान खाताना चुना जास्त होऊन जीभ खराब व्हावी हे सर्वथा नको…

….इतकं होऊनही एक सांगतो, मालिका प्रेक्षकांच्या मनातून कधीच ‘विसरलय’ अशी होणार नाही.

रात्रीस खेळ चाले!

नीलिमा येडी हाय! – राखेचा

नीलिमा येडी हाय! – राखेचा

#रात्रीस खेळ चाले  की रात्रीस वेळ चाले  || मालिकेची दशक्रिया  || भानामती, भुतं, हडळ वगैरे आणि अनिस

रात्रीस खेळ चाले ही मालिका सुरू झाली तेंव्हा खूप उत्सुकता होती. तशी ती अजूनही टिकून आहे पण छोटी कथानक घुसवून ती अर्धवट सोडून दिली जात असल्याने निरास होतो आहे. संगीत ऐकल्याशिवाय मजा येत नाही… हमं…हो…हमं…हो… वगैरे… अजूनही रहस्य टिकून आहे पण एक विषय घेऊन कथा जरा पुढे न्यावी असं वाटत आहे. नाहीतर ‘ते माका काय माहीत’ असं व्हायला नको…

पण आज विषय दूसरा आहे. विषय आहे निलीमाचा आणि त्यासारख्या असंख्य वृत्तींचा. नीलिमा हे पात्र काय असेल आणि कसं असेल हे सुरुवातीलाच कळलं होतं, पण ते आता अजूनच विक्षिप्त होत आहे. नीलिमा सारख्या असंख्य व्यक्ति आज समाजात वावरत आहेत. त्यांना स्वतःला सामाजिक कार्यकर्ते वगैरे म्हणवून घ्यायची हौस असते. त्यांना दुसर्‍यात नेहमी दोष दिसत असतात आणि स्वतः म्हणजे नैतिकतेचे महामेरू असल्याचा भास होत असतो. तशांचा हा समाचार…

नीलिमा स्वतःला वैज्ञानिक वगैरे म्हणवून घेते. त्यात समाज सुधारक आणि पुरोगामी विचारांची पण. शिवाय प्रॅक्टिकल विचार करणारी. पण अशा लोकांच्या वागण्याबाबत खूप प्रश्न पडतात. विशेषतः त्यांच्यात ‘मला सगळं माहिती’ असा अहंकार तर मला खूप चीड आणतो.

पहिली गोष्ट म्हणजे पेहराव. जैसा देस वैसा वेस असं आपण म्हणतो. अगदी दुसर्‍या देशात जाताना तेथील पेहराव करायचा प्रयत्न करतो. पण गावाकडे जायचं म्हंटलं की आपला ‘मॉडर्न’ पोशाख आणि रूप मिरवायची आवड अशा अनेकांना असते. त्यावर काही कोण बोललं की मग, ‘हा माझा वैयक्तिक प्रश्न आहे आणि व्यक्तिस्वातंत्र्य आहे’ अशा बाता ते मारतात. पण मग खेड्यातील एखादा शहरात आला आणि त्याला शहरी तरिके माहीत नसल्याने तो तसाच गावातल्याप्रमाणे राहतो तेंव्हा तुम्ही त्याला गावांढळ म्हणता! म्हणजे त्यांच्या तेथे तुम्ही गेलात तरी तुम्हीच शहाणे आणि ते तुमच्या येथे आले तरी तुम्हीच शहाणे. हा अहंकार आहे.

दूसरा मुद्दा. यांना परंपरा अन पारंपरिक प्रथा आवडत नाहीतच शिवाय विरोध असतो. म्हणजे लग्नात अक्षता म्हणून तांदूळ वाया घालू नये असं वाटतं, मेल्यानंतरच्या विधी तर निरर्थक आहेत असा त्यांचा समाज असतो. असतीलही. मग हेच एखाद्या गरिबाला वाटू किंवा हा निरर्थक खर्च आहे असा त्यांचा अट्टहास असतो. ठीक आहे. सुरुवात तुमच्यापासून करू. तुम्ही तुमच्या रहाणीमन आणि इतर गोष्टींवर अमाप खर्च केलेला चालतो. भारी मोबाइल, कपडे, गाड्या अन अशा अनेक गोष्टींवर केलेला खर्च तुम्हाला दिसत नाही. बर्थडे वर लाखोंच्या पार्ट्या दिलेल्या चालतात पण पारंपरिक सण आणि प्रथा म्हंटलं की तुमची नाके मुरडतात. ही तुमची सामाजिक जाण!

मालिकेत जे दाखवत आहेत ती अंधश्रद्धा आहे यात दुमत नाही. पण दरवेळेस ‘कोणीतरी मुद्दाम करतय’ किंवा ‘यात काहीतरी कट आहे’ शिवाय ही अंधश्रद्धा आहे, तुम्ही मूर्ख आहात अशी जाणीव करून देणे यात गर्व आहे आणि अहंकारही… स्वतःला सगळं कळतं याच्यातला. पण मालिकेत नीलिमाकडे कसलीही उत्तरे नसतात. कशाचाच शोध ती घेऊ शकत नसते. कुठलेच अर्थ लागत नाहीत. उलट जे घडत आहे ते ‘बाहेरचं’ आहे असं दिसत असूनही ते दुसर्‍यांना मूर्खात काढतात ते बरोबर वाटत नाही. आपल्याला ज्यातलं समजत नाही त्यावर बोलू नये हा साधा संकेत ते न पाळता ‘ज्ञान पाजळत’ सुटतात.

आता महत्वाची गोष्ट. ही लोक स्वतःचा स्वार्थ आला की प्रॅक्टिकल होतात. एरवी पैसा गरीबला द्या, पैसा काय करायचा, आम्ही सामाजिक कार्य करतो वगैरे ते म्हणत असतात पण नीलिमा जेंव्हा जमीन देऊन टाकायची वेळ येते तेंव्हा काय करते? तर तिच्याही हातून ती जमीन सुटत नसते. मग त्या मोहाला ते एक व्यवस्थित गोंडस असं नाव देतात. काय तर future planning वगैरे.  नीलिमा तर तिकडे परस्पर जमिनीचा सौदा करत असते. हे काय म्हणावं? हे कसले सामाजिक आणि पुरोगामी विचारांचे? हे तर स्वार्थी लोक. स्वतःचा स्वार्थ बघणारे अन सरड्याप्रमाणे रंग बदलणारे. स्वतःला हव्या असलेल्या वस्तूसाठी, स्वतःच्या हेतुसाठी ते एका गोंडस नावाचा आधार घेऊन लपतात.

अशा प्रकारच्या वृत्तीची अनेक माणसे आपल्या समाजात वावरत असतात. यांचा एक समज असतो, आपण शिकलेले, चार पुस्तकं वाचतो, इकडे-तिकडे फिरतो अशा गोष्टींमुळे आपण समाजातील इतर लोकांपेक्षा जास्त हुशार आहोत. आपल्याला त्यांच्यापेक्षा जास्त ज्ञान आहे आणि ते योग्यरीत्या व्यक्त करता येतं म्हणून अडाण्यांना चार गोष्टी शिकवायचा आपला अधिकार आहे आणि त्यांच्यावर हुकूम गाजवायचा आपला हक्क आहे. अशांना मग अहंकार असतो. रात्रीस खेळ चाले ह्या मालिकेतील नीलिमा हे त्यांचं प्रातींनिधिक उदाहरण आहे. जिथे-तिथे स्वतःचा शहाणपणा दाखवायचा आणि इतरांना मूर्खात काढत राहायचं असाच त्यांचं वागणं असतं. मालिकेतील नीलिमा हे पात्र पुर्णपणे ग्रे अन ब्लॅक शेड कडे झुकणारं आहे. स्पष्ट बोलण्याच्या नादात दुसर्‍यांना दुखावणं, त्यांना कमीपणा दाखवणं हा तर त्यांच्या वागण्यातील प्रमुख घटक. सोयीनुसार अर्थ काढणे आणि त्यानुसार वागणे हेच त्यांना अभिप्रेत असतं. ह्या मालिकेत नीलिमा येड्याप्रमाणे वागते असं बरीच मंडळी मानतात… त्यामुळे हा लेख!!!

नोट- ही टीका नीलिमासारख्या वृत्तीच्या व्यक्तींवर आहे. कोणा एका एका व्यक्तिला आणि कलाकाराला किंवा संघटनेला दुखावणे हा हेतु सर्वथा नाही.

रात्रीस खेळ चाले!

रात्रीस खेळ चाले!

रात्रीस खेळ चाले!

#Ratris Khel Chaale  || रात्रीस खेळ चाले  ||  मराठी मालिका  || भयकथा  ||

विश्वास-अविश्वास, तर्क-अतर्क यामध्ये पुसटशा रेषा असतात. आयुष्यात अशा काही घटना घडतात की ह्या रेषा अलगद अन अनाहूतपणे ओलांडून माणूस एका वेगळ्याच संकल्पानेला शरण जातो. मानवी मनाच्या गाभर्यात अशा अनेक गोष्ट असतात ज्याला नेमकी कसलीही ओळख नसते पण त्याची स्वतःची अशी एक ओळख असते. आपल्या आवाक्याच्या बाहेरील घटना जेंव्हा घडतात तेंव्हा एका स्वनिर्मित शक्तीचा जन्म होतो. मानवाच्या अनेक मर्यादा असल्या तरी नसलेल्या मर्यादा तो अजूनही ओळखू शकलेला नाही. ईश्वर-नश्वर ह्या गोष्टींच्या अधीन जाऊन माणूस काही घटनांचा मागोवा घेत असतो. गूढता अन अज्ञान हे सामान्य बुद्धीच्या व्यक्तीलाच नव्हे तर अगदी विज्ञानाच्याही मर्यादा आहेतच. म्हणजे, परग्रहावर काय आहे हा तर विज्ञानाचा अजूनही न सुटलेला अन गूढ असा प्रश्न आहे. तसच देवाच्या श्रद्धेपुढे भूत-राक्षस ही अंधश्रद्धा आहे असं आपण मानतो हा फोलपणा आहे. विज्ञान असो वा अध्यात्म हे नेहमी अस्तीत्वात नसलेल्या गोष्टींचाच शोध घेत असतात. जोपर्यंत ती गोष्ट मिळत नाही तोपर्यंत ती नसतेच, पण तिचं अस्तित्व जाणवल्यावर एक वेगळाच हुरूप चढतो. निसर्गातील गूढ अमानवीय अन अ-दैवी शक्तींचा वावर मानवी मनाने नेहमीच मानला असला तरी विज्ञान त्याला नाकारत असतं. तो दोष ना कोणाचा, दोष तो नजरेचा असं म्हणून हा वाद संपतो.

नारायण धारप, रत्नाकर मतकरी, गुरु नाईक यांच्या अन इतर लेखकांच्या लिखाणातून किंवा अगदी स्थानिक ते आंतरराष्ट्रीय पातळीवरील चित्रपट वगैरेतून आपण अशा अमानवी शक्तींच्या अस्तित्वाबद्धल जाणून घेतो.

->मालिका सुरू झाली तेंव्हा अतिशय उत्कंठा होती की यात नेमकं काय असेल याची. कारण विषय नावीन्यपूर्ण वाटत होता. मालिकेच्या सुरूवातीला तसा वेगही उत्तम होता. नवनवीन रहस्यमय घटना अन भांडणं यामुळे प्रेक्षक जरा खिळून होता पण मध्यंतरीच्या काळात मालिकेने सगळा अर्थ गमावला. कथा कोणत्या दिशेला जात आहे हेच समजत नव्हतं. अभिराम उठसूट लग्न म्हणायचा, सरिता संपत्ति म्हणायची आणि असला प्रकार निरर्थक वाटत होता. मालिकेत तोचतोचपणा जाणवू लागला होता. कथा भरकटत होती. मूळ विषयापासून दूर सरकत होती. ज्या भूत-प्रेत घडामोडी दाखवायच्या आहेत ते सोडून भलत्याच बाबी बघायला कंटाळा येत होता. पण गेल्या काही दिवसांत कथेने परत जम बसवला आहे आणि एक दिशा पकडली आहे. मालिकेचं संपूर्ण यश हे कथेतच आहे. कोकणच्या मातीत घडणार्‍या घटना म्हणून याकडे एका वेगळ्या दृष्टीकोणातून बघितलं जात आहे. तसे काही वादही झाले, पण रम्य कोकण अन गूढ कथा हे मूळ ठेवलं तर मालिका यशस्वी होईल यात वाद नाही. त्यामुळे कथा हीच प्रथा म्हणून लेखक-दिग्दर्शकाने याकडे जास्त लक्ष दिलं पाहिजे.

संगीत

मालिकेतील संगीत भन्नाट आहे. कथानकाला साजेसं असं संगीत आहे ते. त्यातही नावीन्य आहे. सुरुवातीचं शीर्षकगीतही विशेष आहे. हूं..हो…हूं…हो असं संगीत ऐकल्याशिवाय रोजचा भागही संपत नाही आणि प्रेक्षकही त्या संगीताची वाट बघत असतात. त्यामुळे संगीतकाराला स्पेशल पॉईंट्स!!!

अभिनय

यातील जे कलाकार आहेत ते सगळे फ्रेश चेहरे आहेत. दत्ता हा त्यातल्या त्यात ओळखीचा चेहरा आहे. बाकीचे कलाकार इकडेतिकडे दिसत असले तरी जास्त परिचयाचे नाहीत, त्यामुळे नवीन चेहरे पाहिल्याने नाविन्यत भर पडते. काहींचा अभिनय चांगला आहे पण कुठेतरी गल्लत होतेच आहे. काहींच्या अभिनयात काहीच दम नाही, उगा चेहरा वेडावाकडा करून किंवा भुवया उडवून अभिनय सादर करण्याचा प्रयत्न असतो… पण खरोखर कोकणातील कलावंतांना अन त्यांच्या उपजत कलेला येथून काम मिळत आहे, व्यासपीठ मिळत आहे याचं कौतुक व्हायला हवं… पट्टीच्या कलाकारांना तर नेहमीच बघतो, ह्या कलाकारांची कला काही असह्य नाही…

रहस्य

कथेत रहस्यं भरपूर आहेत. प्रत्येक व्यक्तिरेखा ही ‘suspect’ असल्याप्रमाणे वाटते. नीलिमाचं अतिरेकी वागणं, एकाच वेळेस दोन ठिकाणी दिसणं… माधवचं डायरीत काहीतरी खरडणे त्यात लहानपणी एक निबंध लिहिण्यासाठी मांजराला मारणं… छायाचं बाहुलीशी अन विहीरीशी बोलणं… गणेशचं तर सगळं यावरचं अवलंबुनत्व असतं… अभिराम चं लग्नासाठी आणि देवीकाचं विचित्र वागणं… नेने वकील यांची पैशांची हाव, गुरवाचं ही संशयित वागणं… असं प्रत्येकजण संशयाच्या भोवर्‍यात आहेच… त्यात घरासमोरील ते झाड जेथे शेवंताने फाशी घेतली असते, ती विहीर जेथे त्यांच्या पूर्वजाला उभं पुरलेलं असणं… एका जोडप्याचा बळी… हे सगळं रहस्य वाढवणारं आहे… ह्यामुळेच कदाचित प्रेक्षक अजूनही खिळून आहे अन ह्या गोष्टींचा उलगडा होईपर्यंत तो खिळूनच राहील अशी आशा अन अंदाज आहे…

फक्त कथानक विनाकारण वाढवू नये अशी प्रेक्षकांची इच्छा असते. एकच एक वाक्य वारंवार वेगवेगळयांच्या तोंडून वदवून घेऊन दिग्दर्शक वेळ काढत असेल तर कथा भरकटू शकते… उत्कंठा एका विशिष्ट क्षणापर्यंतच ठीक असते नंतर त्याचा निराशेत अन चिडचिडीत बदल होत असतो…

मालिका बघताना एक गोष्ट नेहमी जाणवते की ही कथा लेखक-दिग्दर्शकाने नक्कीच कुठेतरी बघितली, ऐकली किंवा अनुभवली आहे. त्यात सत्यता जाणवते. भले त्याकडे बघण्याचा दृष्टीकोण वेगळा असो. शिवाय ही मालिका म्हणजे दिवसेंदिवस गूढ कादंबरीचं एक-एक पान उघडल्याप्रमाणे वाटतं.

मालिका, संकल्पना अन कथा उत्कृष्ट असली तरी प्रेक्षकांचा भ्रमनिरास होईल अशा गोष्ट घडल्या नाहीत तर उत्तम!!!

Cast & Crew अर्थात कलाकार

Madhav – Mangesh Salvi
Neelima – Prachi Sukhathankar
Archi – Adish Vaidya
Dattaram – Suhash Sirsat
Sarita – Ashwini Mukadam
Ganesh – Abhishek Gavan
Purva – Pooja Gore
Abhiram – Sainkeet Kamat
Aajji – Shakuntala Nare
Pandu – Pralhad Kudtarkar
Devika – Nupur Chitale
Sushma – Rutuja Dharmadhikari
Natha – Vikas Thorat
Gurav – Anil Gawade
Naths’s Wife – Pratibha Vale
Chhaya – Namrata Pavasakar
Vakil – Dilip Bapat

Crew
Directed by = Shivaji Badadare
Concept by = Nilesh Mayekar
written by = Pralhad Kudtarkar
Assistant director = Prashant Adsul , Amar Kate
DOP = Ajay Pandey
Editor = Joy Mukherjee & Dinesh R .kuche
Costume = Pooja Kamat
Art director = Mahesh Kudalkar
Music= A.V AV Prafullachandra
Colorist = Gaurav Deshpande
Audio Mixing = Pravin
Voice over = Sanchit Wartak
Production = Maruti & Yogesh
Production House: Saajiri Creations
Producers: Santosh Ayachit & Sunil Vasant Bhosale

वाड्याची ओळख – लोकसत्ता मधील लेख ->

http://www.lokmat.com/storypage.php?catid=1&newsid=11799150

रात्रीस खेळ चाले!

रात्रीस खेळ चाले!

रात्रीस खेळ चाले!

#Ratris Khel Chale   || रात्रीस खेळ चाले  || मराठी मालिका  ||  काळा जादू, करणी, भानामती, बाहेरचं वगैरे

#झी मराठीवरील रात्रीस खेळ चाले मालिकेवर प्रकाशझोत!

मालिकेतील पात्रे

रात्रीचे साडेदहा वाजले ‘डिंग डिंग डिंग डिंग’ असे धुन झी मराठीवर सुरू व्हायचे आणि दोस्तांची दुनियादारी सुरू व्हायची. पण दिल दोस्ती दुनियादारी मालिका संपली आणि त्याच वेळेत सुरू झाली नवी मालिका रात्रीस खेळ चाले! रहस्यप्रधान, गूढमय, भयसंपन्न अशी ही मालिका. मानवाला नेहमीच उत्कंठा असलेल्या भूत-प्रेत-पिशाच-आत्मा-हडळ-डाकीण-चुडेल-हाकमारी-चेटकीण आणि असल्या जगाचं दर्शन ह्या मालिकेतून घडतं. कोकण आधीच गूढ आणि रहस्यमय त्यामुळे ह्या मालिकेला चांगली पार्श्वभूमी आधीच तयार होती.

कोकणातील नाईक कुटुंब. कुटुंबातील कर्ता पुरुष अर्थात, अण्णा घरात लग्न असताना अचानक वारतात. त्यांच्यानंतर सुरू होतात ते त्यांच्या मागे राहिलेल्या मुला-सुनांचे भांडणे. मग ती संपत्ती असो, न झालेलं लग्न, पूर्वी झालेल्या घटना, प्रेम, माया ह्या प्रपंचातून ती भांडणे वाढत जातात अन रक्ता-रक्तातील दुरावा वाढत जातो. ह्या दुराव्याचा फायदा मग काही घरभेदी अन हितशत्रू घेत असतात. शिवाय घरात काही अघोरी खेळही सुरू राहतात. ह्या सगळ्यामगे काय आहे, कोण आहे, का चालू आहे हे सगळं ह्या सगळ्यावर मालिकेचं संपूर्ण कथानक बेतलेलं आहे.

अण्णांच्या नंतर घरातील मोठा मुलगा असतो तो माधव. पण तो मुळातच वेंधळा अन बावळट दाखवण्यात आला आहे. इतकी वर्षे मुंबईत प्राध्यापकी करत त्याचं आयुष्य व्यवस्थित चालू असत पण त्याचा धाकटा भाऊ अभिराम याच्या लग्नाच्या साखरपुडयाला तो गावाकडे येतो आणि तेथे घडणार्‍या विविध घडामोडींमुळे तो तिथेच अडकून राहतो. माधव हे पात्र लेखकाने भलतं रंगवलं आहे. बायकोसमोर वारंवार नमतं घेणारा, सांभाळून घेणारा, नम्र, घाबरट, भावुक असा हा माधव. कुठल्याही प्रसंगात केवळ एका विशिष्ट तारसप्तकात एखाद्याचं नाव घेण्याइतपत तो मर्यादित असतो. म्हणजे नीलिमाआआ, दत्ताआ, सरिताआ असा त्याचा नेहमीचा सुर. सॉरी, प्लीज हे तर त्याचे ठेवणीतील शब्द. पण असं असलं तरी त्याची स्वतःची अशी काही मते आहेत आणि स्वतःचे काही आडाखे आहेत. घडणार्‍या घटनांकडे तो केवळ एका दृष्टीकोणातून न पाहता तटस्थपणे त्याचा विचार करत असतो. त्याच्या बायकोचं त्या घटनांकडे अंधश्रद्धा म्हणून बघण असलं तरी तो त्या मताखाली दाबला जात नाही. किंवा घरातील इतर मंडळी त्याच्याकडे अघोरी विद्या, अनैसर्गिक प्रकार, बाहेरचं म्हणून बघत असले तरी त्यावर त्याचा पुर्णपणे विश्वास नसतो. तो प्रत्येकाच्या मतांचा आदर राखत त्यातून बाहेर पडू इच्छित असतो.

माधवची बायको नीलिमा ही एक संशोधक असते. गावाकडच्या भाषेत सांगायचं झालं तर ती दीड-शहाणी असते. किंवा आधुनिक भाषेत सांगायचं म्हंटलं तर ती पुरोगामी असते. गावाकडे होणार्‍या घटनांकडे ती अंधश्रद्धा या एकाच नजरेतून बघत असते. ती वस्तुनिष्ठ वागणारी एक करती स्त्री असते. तिचा गावातील लोकांकडे बघण्याचा एकंदरीत दृष्टीकोण हा नकारात्मक असतो. सामाजिक वगैरे काम करणारी असल्याने ह्यांच्यापेक्षा आपण बुद्धीने अन कृतीने जरा उजवे आहोत असा तिचा समाज असतो. तिच्या स्वतःच्या मतापुढे ती कोणाचेच मत ग्राह्य धरत नाहीच, शिवाय स्वतःच्या नवर्‍याला अन मुलाला त्या मतांवर विश्वास ठेवावा असं तिचं म्हणणं असतं. एकंदरीतच ती वर्चस्ववादी स्त्री असते.

तिसरी महत्वाची भूमिका आहे ती दत्ताची. दत्ता माधवनंतरचा अण्णांचा दूसरा मुलगा. माधव मुंबईला गेल्यावर दत्ता हाच गावकडचा सगळा कारभार बघत असतो. अण्णांच्या नंतर सगळी जबाबदारी त्याचीच असते आणि तो ती उचलतही असतो. माधव एकंदरीतच निलीमाच्या धाकात असल्याने तो ज्या काही घटना घडत आहेत त्यात पारंपरिक उपाय करू शकत नाही. पण दत्ताला सर्व प्रकारे सर्व काही करणं भाग असतं.  घराचा डोलारा सांभाळणे हा तो स्वतःचं कर्तव्य समजतो. त्याची बायको सरिता ही जरा गरम डोक्याची असते. गावातील गृहिणी असते त्याप्रमाणेच ती वागत असते. संपत्तीच्या वाट्यात काहीच महत्वाचं न आल्याने तिचं मन खट्टू झालं असतं. घरासाठी सगळं करूनही हातात काहीच न आल्याने ती निराश असते ज्यातून चिडचिडेपणा बाहेर पडत असतो. तिचा एक मुलगा वेगळ्याच विश्वात वावरत असतो तर मुलगी अजून शिकत असते. आलेल्या वाट्यातून घर आणि मुलांचं भविष्य दत्ता-सरिताला अवघड दिसत असल्याने दोघेही नाराज असतात. ही त्यांची मूळ व्यथा असते.

तिसरे सुपुत्र आहेत अभिराम चिरंजीव. हे तर गुढग्या बाशिंग बांधलं करून तयार असतात ते फक्त लग्नासाठी. यांच्याच साखरपुडयात अण्णा अचानक वारले असतात. त्यामुळे हिच्या होणार्‍या बायकोला, देविकाला, अपशकुनी ठरवलं जातं जे ह्यांना कदापी मान्य नसतं. लग्न केलं तर हिच्याशीच एवढाच त्यांच्या आयुष्याचा भाग. कुठलीही घटना लग्नाच्या मुद्द्यापर्यंत नेऊन पोचवतात हे. देविकाशी लग्न एवढाच काय तो यांचा अट्टहास, त्यापुढे सगळं निरर्थक. तिकडे देविका हे काय रसायन आहे अजूनही काही कळत नाहीये. ती नेमकं कोणत्या बाजूने आहे हेच कळत नाहीये.

छाया ही अण्णाची मुलगी. तिचं लग्न झाल्याच्या रात्रीच तिचा नवरा मेला असतो. तेंव्हापासून ती येथेच राहते. जाताना अण्णा तिच्या नावावरही काहीतरी ठेऊन जातात. पण तिची व्यथा वेगळीच असते. तिला एकटेपणा सतावत असतो. घरात तिच्याशी कोणी बोलणारही नसतं. भविष्यात आपली काय दशा होईल एवढीच चिता तिला सतावत असते. घडलेल्या वाईट घटना आणि समोर आलेलं निष्क्रिय-निरर्थक आयुष्य यामुळे आपलं नशीब फूटकं हे तिच्या मेंदूत पक्क झालेलं असतं.

आता महत्वाची बाब आहे ती म्हणजे अण्णांच्या दुसर्‍या खात्याची. अण्णा हयात असताना त्यांचं लग्नाशिवाय दुसरं एक खातं असतं. शेवंता तिचं नाव. शेवंता हे अंनधिकृत खातं असल्याने त्यांचं अधिकृत खातं तिला जिवंतपणी घरात येऊ देत नाही. ह्या भांडणात शेवंता वाड्यासामोरच्या झाडाला फाशी घेऊन मरते. पण तत्पूर्वी शेवंता अन अण्णा यांच्यात सुशल्या (सुषमा) ही जमा होते. अण्णा असेपर्यंत ती घरातील गडी नाथाच्या घरात राहत असते. पण अण्णा जाताना तिला घरात घ्या अशी अट इच्छापत्रात टाकून जातात. त्यामुळे तिला घरात घेणे हे कायदेशीर बाब असते. ही सुशल्या काही सरळ रसायन दिसत नाही. हिच्या मनात विश दिसत आहे. घरातील इतरांची बरबादी अशीच तिची इच्छा असते.

आता नंबर आहे तो अण्णांच्या मागे राहिलेल्या पत्नीचा अन ह्या सगळ्यांच्या आईचा. आता अण्णा गेल्याने ती हतबल झाली आहे. एकतर घरात घडणार्‍या भयानक घटना, भावंडातील भांडणे यामुळे त्रस्त आहे. ह्या सगळ्याने घराची घडी तर कोलमडली असतेच, पण सर्व घराणं कोसळेल अशी तिची भीती असते. त्यामुळे जमेल तसं, आपल्या शक्तीने ती हे सर्व सावरत असते. घरातील सगळ्या गोष्टी आपल्या परीने सांभाळणे एवढच तिच्या हातात असतं.

नंतर महत्वाची पात्रे आहेत ती गुरव आणि नेने वकिलांची. अण्णा अकाली गेल्याने आणि घरातील भेद लक्षात आल्याने हे दोघे स्वतःचा हेतु साधू पाहत असतात. नेने वकील तर उघडउघड अण्णांची संपत्ती लाटू पाहत असतात. गुरव यांचा हेतु अजून उघडा पडला नाही. पण नीलिमाने केलेल्या अपमानाचा बदला हा त्यांचा अहंकाराचा विषय असू शकतो.

कथेतील इतर पात्रे आहेत पूर्वा, गणेश (दत्ता-सरिता) चे मुलं, अर्चिस (माधव-नीलिमा पुत्र), विसरभोळा-वेडा पांडू, घरगडी नाथा अन त्याची बायको. यातील गणेश हा काळ्या विद्या, भविष्य वगैरे असल्या गोष्टींच्या आहारी गेलेला असतो. मालिकेत पुढे त्याला चांगले दिवस असतील असं वाटत आहे. पूर्वा ही समजूतदार, कामाळू वगैरे आजीबाई प्रकार आहे. अर्चिस म्हणजे निरर्थक भटकणार्‍या प्राण्याप्रमाणे इकडून तिकडे भटकत असतो. पांडू हा विसरभोळा-वेडा असा सांग काम्या प्राणी वाटत असला तरी तो तसा नाही याची मला खात्री आहे. त्याचं तिथे असण्याला काहीतरी अर्थ आहे. मालिकेत त्यालाही महत्वाचं काम असावं असा अंदाज आहे. नाथा हा अण्णांचा विश्वासू नोकर. तो सरळमार्गी दिसत असला तरी त्याची बायको तशी नाही. त्याच्याही मनात काही आडाखे आहेत पण अजून तो शांत आहे.

to be continue…

अभिषेक बुचके लिखित || @Late_Night1991

नीलिमा येडी हाय!

3D अर्थात दिल दोस्ती दुनियादारी! समाप्त

3D अर्थात दिल दोस्ती दुनियादारी! समाप्त

#Dil Dosti Duniyadari Telecasted Last Episode

सुरुवातीपासूनच प्रेक्षकांच्या मनात घर करून बसलेली झी मराठी वाहिनीवरील ‘दिल दोस्ती दुनियादारी!’ ही मालिका आज संपली. मालिकेचा पहिला ‘सीझन’ संपला असला तरी हा केवळ अल्पविराम आहे असं सांगण्यात येत आहे. लवकरच ही मालिका पुन्हा सुरू होईल अशीही चर्चा आहे. पण सध्यातरी रात्री साडेदहा वाजता ‘3डी’ बघता येणार नाही.

मालिकेचा बाज खूपच वेगळा होता. नात्या-गोत्याची बंधनं नसताना माणूस मैत्रीच्या बंधनात बांधला जाऊन आनंदाने कसा राहतो हेच ह्या मालिकेतून दाखवण्यात आलं आहे. मित्र केवळ मित्र न राहता आई, बाप, भाऊ, बहीण अशी अनेक भूमिका बजावतात आणि आपल्या प्रिय मित्राला आयुष्यात पुढे चालत राहण्याच्या मार्गात मदत करत असतात. नात्याची बंधने तुटल्यावर किंवा त्यांत अविश्वास आल्यास मैत्रीची बंधने अधिक घट्ट होतात आणि नवी नाती तयार होतात. मित्राला मित्राची साथ आणि दुनियेशी करू दोन हात अशी हिम्मत देणारी मैत्री असते. रकताचं नसलं तरी हृदयाचं नातं जोडलं जातं आणि दुनियादारी केली जाते. हसणारे, खेळणारे, भांडणारे, वेळप्रसंगी समजवणारे मित्र जेंव्हा भेटतात तेंव्हा जगात छप्पर असल्याचा आधार मिळतो, कोणीतरी प्रत्येक चांगल्या-वाईट प्रसंगात मदत करेल ह्याची खात्री असते. मित्रत्वाची व्याख्या इथे संपत नाही तर तो ओथे सुरू होते! म्हणाल तर अगदी सोप्पं पण शोधायला गेलात तर मोठं किचकट असं हे नातं! जोडताना अन तोडताना धाकधूक वाटेल असं हे नातं! स्वतःची जेथे स्वतंत्र ओळख असते असं विश्व… मैत्रीचं…

सहा मित्र… मुलं आणि मुली… प्रत्येकाचे स्वभाव, पिंड, आचरण, व्यवहार, गाव, सुखं-दुखं, मार्ग, उद्दीष्ट, वेगळे पण तरीही ते सहा नग एकत्र राहतात… केवळ नारळाचा घड असतो तसे एकत्र न राहता एका कुटुंबासारखे एकत्र राहतात… आनंदाने राहतात… खोड्या काढणं, एकमेकांना त्रास देणं, थट्टा करणं, वेळप्रसंगी रागावणे, समजूत काढणे हे त्यांचे रोजचे उद्योग… असे हे जीव एकजीव होऊन मुंबईसारख्या ठिकाणी एका फ्लॅटमध्ये राहतात… ही आहे दिल दोस्ती दुनियादारी ह्या मालिकेची संकल्पना… मराठी मालिका विश्वात पहिल्यांदाच अशा प्रकारची संकल्पना घेऊन विनोद लव्हेकर, संजय जाधव व त्यांची टीम प्रेक्षकांसमोर येत होती… मालिकेचा नावीन्यपूर्ण अंदाज हीच सकारात्मक बाजू होती… पण लेखन अन दिग्दर्शन ह्या जोरावर मालिका अजरामर ठरली… साधी-सरळ-भोळी रेश्मा, खोडकर-भावनाप्रधान आशु, सभ्य-शहाणा सुजय, वेंधळट-निष्पाप अॅना, भांडखोर-मर्दानी मीनल, अहंकारी कैवल्य असे वैविध्यपूर्ण गुण असणारे लोक भेळ करून राहत असतात… एक चटपटीत भेळ.. कधी तिखट, कधी गोड, कधी आंबट, कधी कांदा लागल्यावर उग्र अशी भेळ… ह्या इरसाल नमूण्यांचा रोज नवा काहीतरी लोचा… कधी किंजेल, कधी राकेश, कधी निशा, कधी प्रगल्भा, कधी शाम, कधी प्रदनेश, कधी पिऊ, कधी निकम आजी… बापरे… प्रश्न एकाचा असला तरी उत्तर मिळून शोधायचा अट्टहास… अर्थात मैत्रीचा गुणधर्म… त्यातून निर्माण होणारा विनोद तर कधी भावनांचं उसळून येणं… शेवटी मैत्रीचा आधार… हीच दुनियादारी…

ही सगळी मंडळी घरच्यांशी भांडून, काहीतरी लपवून येथे एकत्र राहत असतात… कुटुंब सोडल्यानंतरचं कुटुंब… रेश्मा येथे स्वतःचं दुखं विसरून नवं आयुष्य जगू बघते, आशु जुना भूतकाळ विसरून जगू सुखाने बघतोय, अॅना हरवलेलं कुटुंब येथे शोधतेय, मीनल घरच्यांशी भांडून काहीतरी बनू बघतेय, कैवल्य वडलांशी भांडून येथे स्वतःचं स्वातंत्र्य शोधतोय, सुजय एक कुटुंब जोडतोय… घर एक, माणसे वेगळी, प्रत्येक मोत्याचा रंग वेगळा आणि जोडणारा मैत्रीचा एक धागा… प्रत्येकाची स्वप्ने वेगळी आहेत, प्राधान्य वेगळं आहे पण मैत्रीत जराही कंजूषपणा नाही… मित्रांसोबत काही गल्लत-गडबड होत असतील तर यांची प्राधान्य असतात फक्त मैत्री!!!

निरोप देणं थोडं जड असतं… पण कधींना-कधी निरोप द्यावाच लागतो… योग्य वेळेत दिला तर तेच सोईचं असतं… दोस्तीची ही दुनियादारी थांबली… रात्रीचे साडेदहा काही दिवस थोडेसे जड जातील एवढच… सध्यातरी इतकच!

ही दुनिया समाप्त होऊन भूत-प्रेतांची दुनिया सुरू करायचं झी मराठीने ठरवलं आहे दिसतं. कारण या मालिकेच्या जागी आता रोज रात्री साडेदहा वाजता ‘रात्रीस खेळ चाले’ ही गूढ, रहस्य आणि भय प्रधान मालिका येऊ घातली आहे. विशेष म्हणजे याची पार्श्वभूमी आहे कोकण! बघू ही गूढ अंधाराची दुनिया कशी असते ती!

जाणार सून ही झी मराठीची!

जाणार सून ही झी मराठीची!

#Marathi Serial ‘Honar suun Mi Hya Ghrarachi’ going to end

#होणार सून मी ह्या घराची ही झी मराठी वरील मालिकेचा गुड बाय!!!

गेल्या वर्षात whats app प्रेमींना अनेक गंभीर प्रश्न पडले होते. कटप्पा ने बाहुबलीला का मारले? २ ऑक्टोबर ला अजय देवगण कोठे होता? अच्छे दिन येणार वगैरे वगैरे. यात अतिशय महत्वाचा प्रश्न होता जानव्हीचं बाळंतपण कधी होणार? आणि काहीही हं श्री…

झी मराठी वरील होणार सून मी ह्या घराची मालिका छप्पर  फाडके चालली. खरं तर अशा मालिका बघणे हे महिला वर्गाचं काम, पण ह्या मालिकेतील काही संवादांनी अन इवेंट नी अख्खं whats app अन इतर माध्यमे झपाटून टाकली होती. कधी असल्या मालिका न बघणार्‍या मुलांनाही ह्या गोष्टी माहीत झाल्या होत्या. त्या मालिकेत नेमकं काय आहे हे माहीत नसूनही अनेकजण त्याबद्धल चर्चा करत होते अन त्यावर केलेल्या विनोदावर मनमुराद खिदळतही होते. पण बातमी अशी आहे की ही मालिका आता बंद होणार आहे. श्री-जान्हवीच्या मुलीच्या बारशाने ‘होणार सून मी या घरची…’ या मालिकेचा समारोप 23 जानेवारीला होणार आहे. जवळपास साडे-सातशे भागांचा टप्पा पार केल्यानंतर जान्हवीच्या बाळाच्या जन्माच्या आनंदी नोटवर ही मालिका संपणार आहे.

चला ठीक आहे म्हणा. जान्हवीच्या बाळंतपणाने जान्हवीपेक्षा जास्त महाराष्ट्रच मोकळा झाला असेल. तशा कळाही सोसल्या होत्या म्हणा सर्वांनी!

यातच दुसरी महत्वाची बातमी अशी येत आहे की, मालिकेचे दिग्दर्शक मंदार देवस्थळी आगामी काळात जान्हवीच्या बाळाची वेगळी कथा घेऊन पुन्हा प्रेक्षकांच्या भेटीला येणार आहेत अशीही चर्चा आहे. बघूया आता काय होतं ते. पण मूल जन्मले हे काही कमी नाही. सुटला बिचारा!!!!

'होणार सून..'च्या जान्हवीला बाळ, बारशाने मालिकेचा निरोप

एकांत…

एकांत…

“एकांत – इतिहास की गुंज” हा Epic TV चॅनल वरील आणखी एक वैशिष्टपूर्ण कार्यक्रम. भारत हा देश अनेक कथांनी ‘ग्रासलेला’ एक देश आहे. येथे प्रत्येक गावाची एक कथा असते, प्रत्येक जागेची एक कथा असते.भारताच्या कानाकोपर्‍यात अशा अनेक कथा, ज्यांना एक पौराणिक महत्व आहे, एक वैशिष्टपूर्ण इतिहास आहे आणि आहेत त्याभोवती रंगवल्या गेलेल्या कथा.देशात कुठलाही जिल्हा घ्य, त्या जिल्ह्यात एकतरी अशी जागा असेल की जेथे ‘जाण्यास मनाई आहे’ अस तेथील गावकरी घाबरत सांगत असतात. अशी अनेक ठिकाणे आहेत, जी एकेकाळी माणसांच्या अन पैशाच्या श्रीमंतीनेगजबजून गेली होती, त्या जागेची एक शान होती, एक दरारा होता पण काळाच्या ओघात ती ठिकाणे आता केवळ एक पडकी वास्तु म्हणून ओळखल्या जातात, जेथे माणसे राहत नाहीत आणि जातही नाहीत. ही ठिकाणे आता केवळ जुन्या-जाणत्यांच्या चर्चेचा विषय, लहाणग्यांच्या कथेचा विषय आणि तरुणांच्या औत्सुक्याचा अन थराराचा विषय म्हणून शिल्लक आहेत. तेथे असते ती भयाण शांतता, नैराश्यचे गाणे, अपरिचित इतिहासाच्या खुणा आणि नकोसा एकांत!
                एकांत हा कार्यक्रम अशाच काही वास्तूंचा इतिहास आपल्यासमोर घेऊन येत असतो. अकुल त्रिपाठी हा निवेदक आपल्याला त्या एकांताची आपल्याशी ओळख करून देत असतो. तेथे अशी नेमकी काय घटना घडली होती, काय अघटित झालं होत जेणेकरून त्या गजबजलेल्या जागेची ‘शापित जागा’ म्हणून ओळख रूढ होऊ लागली. माणूस हा नेहमीच अज्ञाताला घाबरत आला आहे, आणि घाबरत-घाबरत का होईना त्या अज्ञाताचा पाठलागही करत आला आहे. अज्ञात गोष्टींच्या भोवती गुंफल्या जातात त्या गूढ कथा ज्यात सत्य-असत्य किती असत याला केवळ ती वास्तु साक्षीदार असते. अशा अनेक वास्तूंच्या रहस्यांचा मागोवा घेण्याच काम ‘एकांत’ या मालिकेतून केल जात.
                  मालिकेचा विषय तर अतिशय उत्कंठावर्धक आहे. आपण Discovery किंवा History चॅनल वर अशा अनेक गोष्टी पाहत असतो, पण त्यातील अनेक ह्या आपल्या मातीतील नसतात; येथे प्रत्येक गोष्ट ही आपल्या मातीतील आहे, आपल्या देशातील आहे त्यामुळे ह्याच मोल काही वेगळच आहे. आपल्या देशात असून अशा जागांची आपल्याला माहिती नसणं आणि त्याहूनही महत्वच म्हणजे त्याची कदर नसणं हे आपल्या संस्कृतीला धोकादायक आहे. याच Documentation होण गरजेचं असत जे ह्या मालिकेच्या माध्यमातून होत आहे.
                   या मालिकेत आपण पाहिलं आहे राजस्थान मधील कुलधारा गाव (ज्याला अतिरंजित करून काही माध्यमे दाखवत असतात) जेथे एका रात्रीत संपूर्ण गाव एकाएक ओस पडत! त्याबाबतीतच्या विविध कथा अन वैज्ञानिकांचे दावे हे त्या भागात दाखवले होते. खूप रंजक भाग! त्यानंतरच्या भागात होत एक ऐतिहासिक आणि रक्तरंजित किल्ला (महाल), कारगिल गावाजवळ. तेथे होत्याच नव्हतं करणारे आपलेच लोक होते, तेही काही ठोस कारणांशिवाय. मस्तच! त्यानंतरच्या भागात अंदमान बेटांपैकी एक बेट (जे कधी सुभाषचंद्र यांच्या अखत्यारीत होत) जेथे भारतीय स्वातंत्र्यसैनिकांना कैद केल जायचं, छळल जायचं. तेथे नेमकं काय झालं, त्याचा इतिहास-भूगोल आणि कही-सुनी सांगितलेली.  त्यानंतरचा भाग तर खरचं विचार करायला भाग पाडणारा होता. तलक्कड आणि माळांगी या कर्नाटकस्थित गावातील घटनेवर आधारित. अचंबित करणार्‍या गोष्टी या भागात होत्या. अशा गोष्टी तर आपण अनेक गावांत अनेकदा ऐकल्या असतील, पण ही काही वेगळी होती. एका स्त्रीचा शाप, कावेरी नदी, निर्वंश झालेला एक राजवंश, एक गाव जे राजस्थानातील रेतीसारख्या रेतीत गाडलं गेल. खरच मनोरंजक अन अचंबित करणारी कथा.
                      ज्या लोकांना इतिहासाची आवड आहे, कथा ऐकण्याची ओढ आहे, रहस्यावर विचार करण्याची सवय आहे आणि अशा जागांना भेट द्यायची रग आहे त्यांनी ही मालिका बघितलीच पाहिजे.

Daanav Hunters

Daanav Hunters

 

Epic TV  Channel वरील अजून एक interestingमालिका, दानव hunters! नावातच सर्वकाही आहे. दानव म्हणजे भूत, राक्षस, पिशाच, असुर, चूडईल, चेटकीण आणि काय काय. आणि hunters म्हणजे शिकारी. याचा अर्थ असा की दानवांची शिकार करणारे. पण शिकार ही बर्‍याचदा नशा, शौक आणि मजा म्हणून करत असतात, पण येथे ही शिकार ‘दुनिया की भलाई’, ‘सच्चाई की लढाई’ वगैरे वगैरे कारणांसाठी आहे.
           कथा अशी आहे की भागवत नावाचे एक प्रोफेसर आहेत (किंवा होते) ज्यांच्या रक्तात दैवी अंश आहे. त्यामुळे संपूर्ण भागवत चे पूर्वज हे दानवांच्या विरुद्ध लढाई लढत आहेत. त्यांच्या ह्या लढाईत त्यांचे विविध सहकारी, उदाहरणार्थ शुंडी, मेजर, गॉर्डन वगैरे मंडळी आहेत. दुसर्‍या बाजूला आहेत राक्षस व तमाम नकारात्मक वर्ग जो जो त्यांच्या दैवताला भूमिवर आणून त्यांचं राज्य प्रस्थापित करू इच्छितात. दानव ज्यांना आपण रामायण-महाभारत युद्धानंतर संपले अस समजत होतो ते शतकाणू-शतके दानव राज्य प्रस्थापित करू पाहत आहेत पण भागवतांचे पूर्वज त्यांना हे करण्यापासून रोखत आहेत. पण ह्यात आता एक अडचण निर्माण झाली आहे. भागवंतांचे आत्ताचे वंशज प्रोफेसर हे दानवांचा प्रतिकार करताना मृत पावले आहेत ज्यामुळे दांनवांशी चालू असलेल्या लढाईला सेनापती उरला नाही. पण अचानक प्रोफेसर यांची मुलगी जी परदेशात असते (जिच्या संरक्षणासाठी खुद्द प्रोफेसर तिला परदेशात पाठवतात) ती आपल्या वडलांच्या शोधत भारतात परतली आहे. आणि बाकी सिरियल चा भाग आहे…..

            कथा ही आपण अनेकदा वाचलेली, ऐकलेली किंवा बघितलेली आहे. आपल्याला आठवत असेल तर आपल्या लहानपणीचा नायक शक्तिमान किंवा अलिकडचा हॅरी पॉटर हे त्याच क्षेत्रातील होते. कथेत जरी साम्य वाटत असेल तरी बाकी विविधता बरीच आहे. कथेत दम आहे. आपल्याकडे sci-fi चित्रपट किंवा मालिका फार येत नाहीत, पण ही मालिका त्याची कमी नक्कीच भरून काढेल. कथा लिहिताना सर्व गोष्टींचा विचार केला आहे, अगदी पुरणापासून विज्ञानापर्यन्त सर्वच गोष्टीचा विचार करून कथेची आखणी केली गेली आहे. कथेत भारतीय परंपरेनुसार बर्‍याच गोष्टी टाकण्याचा प्रयत्न केला आहे. मालिकेत वाण्या नावाची परदेशातून फिज़िक्स शिकून आलेली भागवंतांची मुलगी आहे, तिच्याशी भांडणारा (नंतर प्रेम वगैरे जुळेल हे सांगायची आवश्यकता नाही) मेजर आहे, एक संस्कृतप्रेमी ज्याला आपण बाबा टाइप म्हणू शकतो असा शुंडी नावाचा मांत्रिक आहे, गॉर्डन नावाचा टेक्नॉलजी आणि पुराणातील संबंध जोडून नवीन शोध लावणारा तरुण आहे, एक रजनीकांत प्रेमी मुत्थू आहे. ही पात्रे कथेत अतिशय योग्यरीत्या बसले आहेत.
           मालिकेची खासियत सांगायची म्हंटली तर ती आहे मालिकेतील रिचनेस. मालिकेत अॅनिमेशनचा चांगला वापर केला आहे, पौराणिक वस्तु दाखवल्या आहेत त्याही सुंदर आहेत, रंगभूषा-वेशभूषा (costume & make-up) हा तर अप्रतिम आहे. मालिकेतील ही श्रीमंती मालिकेला एका वेगळ्या उंचीवर नेऊन ठेवते. मालिका बघताना आपण एका वेगळ्या विश्वाबद्धल बघतो आहोत, ऐकतो आहोत अशी जाणीव नक्कीच होते. पुराणातील गोष्टींचा योग्य वापर केल्याने सर्वकाही थोतांड आहे अस आपण म्हणत बसत नाहीत.
             मालिकेतील कलाकारांचा अभिनयही चांगला आहे. विशेषतः वाण्या च्या भूमिकेतील तारा डिसुजा हिचा अभिनय विशेष उल्लेखनीय आहे. एक परदेशातून आलेली मुलगी ही भूमिका तिने खूप चांगली सजवली आहे, त्यातील हिंदीचं इंग्लिश (परदेशी) उच्चार हे खूप चांगले जमले आहेत. शुंडी, मेजर आणि बाकीचे महत्वाची पात्रे हीसुद्धा चांगली जमून आली आहेत.  
             आपण हॅरी पॉटर, द हॉबीट किंवा तद्सम चित्रपट आवडीने बघतो तशीच ही मालिकाही बघण काही जड जाणार नाही. मालिकेची मांडणी खूप चांगली आहे. कथेत भारतीय फोडणी आहे. पण आत्तापर्यन्त तरी मालिका एक नावीन्यपूर्ण अन वेगळी वाटत आहे.

अदृश्य – Adrishya On Epic TV

अदृश्य – Adrishya On Epic TV

Epic वाहिनीवर आणखी एक मालिका बघण्यात आली. अदृश्य! ह्या मालिकेचीही जातकुळी वेगळीच आहे. आपल्या पुराणात, इतिहासात किंवा ऐकिवात असलेल्या गुप्तहेर यांच्या कथा म्हणजे अदृश्य मालिकेचा सार. कुठलही राज्य असो ते जर राजाला सुरक्षित ठेवायचं असेल तर शत्रूची खडान-खडा माहिती ठेवण हे राजाला अपरिहार्य आहे. शत्रूच्या काय हालचाली आहेत हे ओळखून आपली रणनीती ठरवणे ही कुठल्याही मत्सुद्दी आणि जागरूक राज्याची गरज असते अन अशा कार्यक्रमात राजाची खरी मदत करत असते त्याची खास अशी निष्ठावान फौज ज्याला ओळख नसते ना स्वतःची खरी ओळख, माहीत असत ते मृत्यूच्या भोवती वावरण. अशा फौजेला गुप्तहेर खात म्हणतात. हे खात थेट राजाला उत्तरदायी असत. आणि अशा गुप्तहेराला आपली कामगिरी ‘अदृश्य’ होऊनच पार पाडावी लागते, म्हणून मालिकेच नाव अदृश्य ठेवलं असेल.

                       मालिकेतील प्रत्येक भागात इतिहासातील किंवा पुराणातील एखाद्या सत्य गुप्तहेराच्या आयुष्याची कहाणी सांगण्यात येते. यात तो हेर स्वतः स्वतःचीच कथा आपल्या तोंडून सांगत असतो जे खूपच परिणामकारक वाटत राहत. प्रथम भागात ज्या गुप्तहेराच्या आयुष्याची कथा सांगितली आहे तो आहे, तुमच्या-आमच्या केवळ ओळखीचाच नव्हे तर जिव्हाळ्याचा बहिर्जी नाईक! छत्रपती शिवरायांच्या गुप्तहेर खात्याचा प्रमुख. तो भाग अप्रतिम होता इतकच सांगणं पुरेसं आहे.
                         एका गुप्तहेराच्या आयुष्यात नेमकं काय असत हे सांगण्याचा मालिकेत केलेला प्रयत्न कौतुकास्पद आहे. ती लोक ज्यांच्यामुळे इतिहासात मोठे-मोठे युद्धं झाले असतील, थांबले असतील, जिंकले असतील, हरले असतील असे प्यादे. गुप्तहेर हे इतिहासातील ‘Unknown Hero’ आहेत ज्यांच्याबद्दल फार चर्चा केली जात नाही. अशाच हिरोंना जगासमोर आणण म्हणजे त्यांचा सन्मानच आहे. शिवाजी महाराजांनी अनेक लढाया जिंकल्या, अनेकदा शत्रूंना परास्त केल, अनेकदा जीवाला वाचवण्याच कसब साधता आल ते केवळ अशा इतिहासाला माहीत नसलेल्या गुप्तहेरांच्या भरवश्यावरच. गुप्तहेर याला दुसर नाव आहे निष्ठा, त्याग किंवा मृत्यू! मालिकेत इतिहास उलगडून सांगण्यात आला नसला तरी त्या हेराच्या आयुष्यावर लक्ष केन्द्रित केल आहे.
                       नूर इनायत खान यांच्यावरील भागतर विशेष महत्वाचा होता जो सांगतो की भारतातील एका नवाबची कन्या ही भारताला इंग्रजांपासून स्वातंत्र्य मिळवून देण्यासाठी कोणता त्याग करू शकते. ही वस्तुस्थिती अनेकांना माहीत नसणार जी या मालिकेतून सर्वांसमोर आली आहे.
                      आज जो भाग होता तो आपल्या पुराणातील कच्छ या इंद्राच्या (किंवा देवतांच्या) गुप्तहेराची ज्याने असुरांचे गुरु शुक्राचार्य यांच्याकडून मृत संजीवनी विद्या मिळवण्यास एक हजार वर्षे प्रयत्न केले. हीसुद्धा पुराणातील जास्त ऐकिवात नसलेली कथा समजली.
                      मालिकेचा विषय अर्थात Outline ही खूप वेगळी अन नावीन्यपूर्ण आहे. ही मालिकाही माहिती देऊन जाणारी असल्याने ज्यांना ‘बौद्धिक’ आवडतात त्यांना भावेल अशी आहे, बाकीच्यांच सांगता येणार नाही. माहितीची अन रहस्यांची आवड असेल तर ही मालिका नक्कीच बघावी.

PROMOTIONS




error: Content is protected !!