आपल्याला जर आपल्या रचना, संकल्पना, मत येथे मांडायचं असेल किंवा कुठलीही जाहिरात ह्या संकेतस्थळावर करायची असेल तर latenightedition.in@gmail.com यावर संपर्क करावा!

बनाएंगे मंदिर!

बनाएंगे मंदिर!

मराठी कथा  ||  सामाजिक वगैरे  || वादग्रस्त  || Marathi Story  || देऊळ  ||  स्वलेखन 

 देवा, तुला शोधू कुठं…

 

मंदिरात भुतडा सेठजी मोठ्या गर्वाने फिरत होते. मनाने भक्त अन पेशाने व्यापारी असलेल्या एका गृहस्थाला सांगत होते की, “आपला ह्या मंदिरासाठी महिन्याचा खर्च वीस लाख रुपयापर्यंत असतो.” असा आकडा ऐकून दूसरा व्यापारीही डोळे मोठे करून व्वा! व्वा! करतो. भुतडा सेठजी येणार्‍या प्रत्येक व्यापर्‍याला अथवा बड्या माणसाला मंदिर परिसराचा संपूर्ण आवार स्वतः फिरून दाखवत असत. मंदिराची सगळी व्यवस्था समजावून सांगत असत आणि शेवटी त्यांनीही येथे ‘investment’ करावी असं सांगत. भुतडा सेठजींची मान अजून ताठ होत असत.

भुतडा हे तसं शहरातील बडं प्रस्थ. त्यांचे पूर्वज हे गावातील जुने व्यापारी. आज त्यांच्या नावावर शहरात एक सोन्या-चांदीचं मोठं दुकान होतं, पारंपरिक धान्य विक्रीचा धंदा तर नेहमीप्रमाणे तेजीतच होता. एका मुलाची स्वतःची बांधकाम क्षेत्रात मोठी कंपनी होती, हॉटेल्स होते, शहरात मोक्याच्या ठिकाणी जागा होत्या, शैक्षणिक संस्था होत्या.

शहरात त्यांच्या घराण्याला मोठा मान होता, त्यांच्याबद्धल आदरही होता. असं सगळं काही होतं. आणि एक होतं शहरातील जुनं बालाजी मंदिर! अर्थात होतं. आता ते त्यांचं नव्हतं.

त्याचं असं की, गावात एक प्राचीन बालाजी मंदिर होतं. त्याचा जीर्णोद्धार केला जाणार होता तेंव्हा भुतडा घराण्यातील आधीच्या पिढीचे गंगाधर भुतडा यांनी स्वतः पुढाकार घेऊन आर्थिक व इतरही बरीच मदत केली.

भुतडा घराणं हे पहिल्यापासूनच श्री बालाजीचे मनस्वी भक्त होते. भक्त ह्या नात्यानेच गंगाधर सेठजींनी मंदिरासाठी सेवा केली. इतर लोकांनीही त्यांचा मान केला. त्यांची एकंदरीत भक्ति आणि सेवा पाहून मंदिराचा जेंव्हा ट्रस्ट झाला तेंव्हापासून गंगाधर सेठजी त्या ट्रस्टचे अध्यक्ष राहिले. अध्यक्ष असले तरी ते एका सेवकाच्या भूमिकेतूनच सर्व कामकाज पार पाडत होते. लोकांनाही त्यांचा शब्द कधी खाली पडू दिला नाही. सर्व काही सुरळीत चालू होतं.

गंगाधर सेठजींच्या नंतरची पिढी, अर्थात त्यांचे सुपुत्र जमनालाल भुतडा हे त्यांचे वारस होते. गंगाधर भुतडा यांच्या मृत्यूनंतरचा, मध्यंतरीचा काही काळ वगळला तर भुतडा कुटुंबाला पुन्हा ट्रस्टचं अध्यक्षपद द्यावं असं इतर सदस्यांनी ठरवलं. त्यानंतर जमनालाल हे त्या ट्रस्ट चे अध्यक्ष झाले.

पण जमनालाल हे ‘पुढारलेल्या’ विचारांचे होते. त्यांनी काळाप्रमाणे मंदिर देवस्थानामध्ये बदल करायला सुरुवात केली. त्यांनी मंदिराला एक ‘व्यावसायिक’ स्वरूप देण्याचा प्रयत्न सुरू केला.

जमनालाल हे अतिशय व्यावहारिक गृहस्थ होते. केवळ पाच-सहा वर्षांत त्यांनी पूर्वजांचा रूढीपार चालू असलेला व्यापार दुप्पट केला होता. विविध क्षेत्रात हातपाय पसरून त्यात यश अन पैसा मिळवला. त्यांच्या गुणवत्तेबद्धल कोणालाही शंका नव्हती. पण त्यांचा देवस्थांनातील व्यावहारिकपणा बर्‍याच जणांना बोचू लागला. भक्त तर तेच होते पण त्यासोबत व्यापारी प्रवृत्तीची मंडळी जास्त येऊ लागली. मंदिरात मंगल कार्यालय, दुकान, साहित्यविक्री, आकर्षक गुंतवणूक योजना, पतपेढी, मंदिराची आसपासच्या गावांत जाहिरात व इतर अनेक गोष्टींतून जमनालाल यांनी देवस्थांनाची आर्थिक बाजू सुधृड केली.

ह्या सगळ्या बाबी खुपणार्‍या लोकांची संख्या वरचेवर वाढू लागली. शिवाय, जमनालाल समितीचा कारभारही एकाधिकारशाहीने हाकू लागले अन समितीवर अनेक व्यापारी लोकांची नियुक्ती करू लागले.

व्हीआयपी दर्शन सुरू झालं. पैसे देणार्‍याला लवकर दर्शन मिळू लागलं. जेंव्हा एका उत्सवादरम्यान महाप्रसाद व इतर गोष्टीवरून भक्तांची पिळवणूक झाली तेंव्हा इतर लोक पेटून उठले. आता खूप झालं! हेच सर्वांच्या तोंडी होतं. भुतडा घराण्याचा मान व पुण्याईला बघून आजवर सर्वच लोक शांत होते पण अतिरेक झाल्यावर त्यांचा नाईलाज झाला.

अखेर एक कटू निर्णय घेण्यात आला. शहरातील जुनी मंडळी, भक्त आणि समितीवरील इतर लोकांनी जमनालाल व त्यांच्या सहकार्‍यांची ट्रस्टवरुन हकालपट्टी केली. त्या लोकांना मंदिरात केवळ एका भक्ताच्या माणानेच मंदिरात यावं असा निर्णय झाला. जनरेटा अन जनप्रक्षोभ यापुढे यापुढे भुतडा घराण्याला झुकावं लागलं.

जमनालाल ‘अपमानित’ भावनेतून ह्या सर्व गोष्टींपासून दूर झाले. पण त्यांच्या मनात तो अपमान, तो पराभव सलत होता. त्यांच्या मनाला तीव्र वेदना होत होत्या. रात्ररात्र ते ह्याच गोष्टींचा विचार करून जळत होते. शेवटी त्यांनी एक निर्धार केला… एक निर्णय… त्यांचं अन अनेकांचं आयुष्य बदलणारा निर्णय…

सेठजींचं वय आता साठीला आलं होतं. त्यांना दोन मुलं होती. त्यांनी एका मुलाला अन त्याच्या पत्नीला संपूर्ण व्यवसायाची जबाबदारी देऊन टाकली. दूसरा मुलगा सिविल इंजीनियर होता. त्याचा त्यांना त्यांच्या ‘निर्धारात’ उपयोग होणार होता.

सेठजींनी शहरापासून थोडं दूर, तिरुपति बालाजीची प्रतिकृती असलेलं एक भव्य मंदिर उभारायचा संकल्प सोडला होता. प्रतीबालाजी !!

असं मंदिर जे भाविकांची गर्दी ओढेल, असं मंदिर जे एक भक्तीसह व्यापाराचा एक उत्कृष्ट नमूना असेल, असं मंदिर जे आसपास कोठेच नसेल, असं मंदिर जे देखणीय स्थळ असेल, असं मंदिर जे बघून डोळे दीपतील, असं मंदिर जेथे सेठजींचा शब्द अंतिम असेल, असं मंदिर जे शहरातील बालाजी मंदिर बंद पाडून सेठजींच्या अपमानाचा बदला घेईल!!!

सेठजी तातडीने कामाला लागले होते. त्यांना जळी-स्थळी-पाषानी-अत्र-तत्र-सर्वत्र-ध्यानी-मनी-स्वप्नी ते प्रस्तावित मंदिर दिसू लागलं. ते रात्र-रात्र काम करू लागले. भेटी-गाठी वाढू लागल्या, फिरणं वाढलं. त्यांनी शहरापासून दूर अशी एक जागा बघितली जी त्यांना मोक्याची वाटली. तेथे आसपास दोन-तीन गावे होती. त्यांनी तेथील शेतकर्‍यांना गोळा केलं. ज्यांची जमीन होती त्यांच्याशी चर्चा सुरू झाल्या.

सेठजींचं नशीब बलवत्तर होतं, दोन-तीन वर्ष तो विभाग दुष्काळाने होरपळून निघाला होता. शेतकरी मेटाकुटीला आले होते. त्यांना सेठजींनी मोठ-मोठी आश्वासणे दिली, भावनिक साद घातली, वाट्टेल तितका पैसा मोजला, गरज पडल्यास दडपशाही व इतर मार्गांचा वापर केला. त्यांना तेथील दीडशे एकर जागा कुठल्याही अटींवर पाहिजेच होती. सेठजी माघार घेणार नव्हते. त्यांनी एक-एक नामी युक्त्या सुरू केल्या. मंदिर बांधणीच्या कामात मदत करा, हे देवाचं काम आहे, यात अडसर आणून स्वतःच्या माथी पाप घेऊ नका असं भावनिक आव्हान झालं.

बरेच भोळे लोक अडकले. काहींना त्यांनी समितीवर घेतो असं आमिष दाखवलं. मंदिर आल्यावर अनेकांना रोजगार मिळेल, गावात पैसा येईल अशा गोष्टी समजावून सांगितल्या.

शेवटी सेठजी जिंकले. त्यांना हवी असलेली जमीन त्यांनी मिळवली. सेठजींचे करोडो रुपये खर्च झाले होते. पण सेठजींना पैशाची पर्वा नव्हतीच. ते एका वेगळ्याच मानसिकतेने पछाडले गेले होते. त्यांना ते करून दाखवायचं होतं जे त्यांना गावातील मंदिरात करू दिलं नव्हतं. त्यांना स्वतःला सिद्ध करायचं होतं अन स्वतःच्या अपमानाचा बदला घ्यायचा होता.

जमीन मिळाल्याच्या नंतर त्यांनी स्वतःच्या मुलाकडून त्या जागेचा बांधकाम नकाशा तयार करून घेतला. यासाठी त्यांच्या मुलाला दोन महीने तिरुपति बालाजीला जाऊन मुक्काम करावा लागला होता. सेठजींनी तिरुपति बालाजी देवस्थानाला संपर्क केला, स्वतःचं ‘पवित्र’ कार्य सांगितलं; त्यात मदत करायचं आव्हान केलं. तेथील मंदिर समितीनेही श्रध्देच्या भावनेतून थोडीशी आर्थिक रसद, बालाजीची प्रतिकृती असलेली मूर्ति आणि इतर गोष्टी जमवून दिल्या.

इकडे सेठजींनी आसपासच्या शहरातील, गावातील श्रीमंत लोकांना संपर्क करायला सुरुवात केली. नवीन मंदिराच्या समितीत येण्याची गळ घातली. व्यापारी लोक एकंदरीत ‘प्लॅन’ पाहून खुश होत होते. त्यांना भक्ताच्या नजरेतून नव्हे तर व्यापारी दृष्टीकोणातून हा प्रकल्प नफ्याचा वाटू लागला.

काळा पैसा पांढरा करायला एक स्कीम हवी होती ती सुरू झाली होती.

त्यांनी ह्यात गुंतवणूक करायला उत्साह दाखवला. मंदिराच्या आजूबाजूचे प्लॉट आणि व्यापारी गाळे विकले गेले. सेठजींचा बराचसा खर्च निघू लागला. इतर बाजूनेही त्यांनी व्यापार सुरू केला. मंदिराच्या कामासाठी लागणारी साधन-सामुग्री ते ‘दान’ ह्या स्वरुपात घेऊ लागले. भक्तही मोठ्या मनाने आणि सढळ हाताने मदत करत होते. आसपासच्या गावाचे सरपंच व इतर राजकीय लोकांचा यात ‘interest’ वाढला. त्यांना येथे भक्तांच्या रूपाने मोठी मतपेटी दिसत होती. त्यांनीही काळा पैसा यात गुंतवला.

पैसा कसलाही असो गरिबाचा, श्रीमंतचा, काळा-पांढरा देव तो स्वीकार करतो, असं आपण मानतो. सेठजींनीही येणार्‍या लक्ष्मीला प्रणाम केला. दुष्काळाचे दिवस असले तरी पैशांचा सुकाळ होता. अनेकांना यातून रोजगार भेटणार होता. दुष्काळी स्थितीतही पाण्याची कमतरता भासू न देता बांधकाम जोरात सुरू होतं.

केवळ दोन वर्षांच्या कालावधीत सेठजींच्या इच्छाशक्तीने एका नव्या भव्यतेची निर्मिती केली होती. एक अप्रतिम, सुंदर, रेखीव, भव्यदिव्य, एखाद्या राजवाड्याप्रमाणे भासणारं तिरुपति बालाजीची प्रतिकृती असलेलं मंदिर उभं राहिलं होतं. मंदिर उभं राहायच्या आधीच मंदिराची चर्चा पंचक्रोशीत चालू होती. सेठजींनी प्रत्येक प्रसंग ‘event’ कसा होईल याची काळजी घेतली. मूर्तीच्या प्रतिष्ठापना ते मंदिर उद्घाटन सोहळा हे सगळं भव्यदिव्य आणि एका इवेंटप्रमाणे केलं आणि त्यातून लोकांची गर्दी जमवली होती. लोकांची ‘भक्ति’ वाढली होती. प्रत्येकजण मंदिरात येऊन जाण्यासाठी वेळ काढायचा. भक्त म्हणून नाही तर  मंदिराची भव्यता बघण्यासाठी यायचे, काही लोक निवांत वेळ घालवण्यासाठी यायचे, काही फिरण्यासाठी, काही व्यापारासाठी तर काही नुसतेच! सगळ्यांची सरमिसळ गर्दी झाली होती. सेठजी भयंकर खुश होते. यश त्यांना खुणावत होतं.

मंदिर परिसरात अनेक गोष्टींची सोय करण्यात आली होती. भव्य देखावे होते, प्राचीन मुर्त्या आणून ठेवल्या होत्या, वॉटर-पार्क होते, बडे हॉटेल्स होते, मंगलकार्यालय होतं, नाट्यगृह होतं, मनोरंजनाचे इतर पर्याय होते. सगळं होतं…

दर आठवड्याला नवनवीन संतांचे प्रवचन होत असत, रात्री कीर्तन चालू असायचे, अन्नछत्र चालू होतं. लोकांना आकर्षित करण्याचे नाना प्रकार यशस्वी होत होते. सेठजींनी सुरूवातीला गुंतवलेला पैसा अजून पुर्णपणे निघाला नव्हता, पण सुरुवातीचाच प्रतिसाद बघता हा ‘प्रकल्प’ नुकसानीत जाणार अशी तीळमात्रही शक्यता नव्हती. मंदिर काम व देखभालीसाठी अनेक स्वयंसेवक आणि पगारी नोकर राबत होते.

अजूनही मंदिर परिसरात कामकाज चालूच होतं. मंदिराला सोन्याचा कळस चढवायचा कार्यक्रम हाती घेतला होता. त्यासाठी देणग्या गोळा करणं चालू होतं. अनेक श्रीमंत लोक स्वतःहून पैसा घेऊन येत होते. देवाची भक्ती होती की देवावर असलेल्या भक्तीचा-श्रध्देचा देखावा होता माहीत नाही, पण स्वतःच्या नावाच्या गर्जनेसह मोठमोठाल्या देणग्या दिल्या जात होत्या.

सगळीकडे सेठजींचा शब्द अंतिम मानला जायचा. तेच येथील सर्वेसर्वा होते. देवस्थान हे मंदिर कमी अन एक picnic spot जास्त होत होता. पैशाला भक्ती अन श्रद्धेपेक्षा मोठं स्वरूप प्राप्त झालं होतं.

दर्शनाच्या वेगवेगळ्या रांगा लागत होत्या. पैसे देऊन दर्शन घेणार्‍यांची एक अन सामन्यांची एक! महाप्रसादाच्या एका पेढ्यासाठीही पैसे भरावे लागायचे. पैसे देऊन अभिषेक, आरत्या, पुजा, पाठ करणार्‍यांसाठी थेट गाभार्‍यात प्रवेश होता आणि सामान्यांना दुरूनच देवाचा आशीर्वाद घ्यावा लागायचा.

प्रत्येक वस्तूवर सरकार कर आकरतं त्याप्रमाणे येथेही प्रत्येक देखावा पाहाण्यासाठी पैसे भरावे लागायचे. श्रीमंत व मध्यमवर्गीय लोक पैसा टाकून सगळं मनसोक्त लुटत होते आणि गरीब लोक त्यांच्या अन त्यांच्या मुलांच्या चेहर्‍यावरील आनंद बघून समाधानी होऊन हात हलवत परत फिरायचे.

पैसेवाली मंडळी आणि त्यातल्या त्यात मोठ्या पदावर असलेले नोकरदार आणि बडे व्यापारी तर खूप खुश होते. नेहमीच्या कटकटीतून जरा विसावा मिळेल असं हक्काचं ठिकाण त्यांना मिळालं होतं. सुट्टीच्या दिवशी त्यांची येथील भेट ठरलेली असायची. त्यातील बर्‍याच मंडळींनी त्याच प्रकल्पात प्लॉट व घरे विकत घेतली होती.

सेठजींचा अंदाज होताच तसा!

कोणता वर्ग आकर्षिला जाणार हे सेठजींनी आधीच अचूकपणे हेरलं होतं. आसपासच्या शहरांत जाहिरातही तशीच केली जात होती, देवाच्या आशीर्वादाच्या सानिध्यात, पवित्र वास्तूचा सहवास! अशा जाहिरातीला अनेक प्रतिसाद येत होते. सातवा वेतन आयोगवाले, व्यापारी, बडे शेतकरी, नेते, अभिनेते किंवा अजून कोणी, भल्या-भल्यांनी येथे जागा घेऊन ठेवल्या होत्या. येथे कसला आयकर नव्हता, कसली पावती नव्हती आणि कसली सरकारी कटकट नव्हती. बेहिशोबी पैशाची विल्हेवाट लावायची ऊतम जागा.

ह्या यशानंतर तर सेठजींचा गर्व स्वर्गाहूनही अजून काहीतरी मोठं प्राप्त झाल्याचा आवेगात होता. सेठजींनी पैज जिंकलीच होती जणू! स्वतःच्या अपमानाचा बदला घेतला होता. आपल्या व्यावसायिक बुद्धिचं सारं कौशल्य पणाला लाऊन, मेहनत घेऊन त्यांनी हे सर्व साध्य केलं होतं.

असं असलं तरी शहरातल्या प्राचीन मंदिरातील गर्दी काही कमी झाली नव्हती. रोज संध्याकाळी तेथे गावातील बायका न चुकता यायच्या, तेथे विनाअट प्रवेश-प्रसाद चालू होता, वेदिक पद्धतीने पुजा-अर्चा चालू होत्या, भक्त तेथेही डोकं टेकवायला जरूर जायचे, पण आजकाल चर्चा तर सेठजींच्या गावाबाहेरील भव्य मंदिराचीच जास्त होती.

अगदी टीव्हीवाले सुध्दा सेठजींची मुलाखत घेऊन गेले, त्यांच्या मंदिराचं वैभव पाहून गेले अन नंतर जगाला दाखवू लागले. गावातील स्थानिक वृत्तपत्र आणि पत्रकारांना सेठजी न चुकता पाकीट पाठवायचे आणि वृत्तपत्रांतून न चुकता त्यांच्या मंदिराची महती छापून यायची.

सेठजींना काही मंडळींनी प्रश्न विचारले होते की, हा श्रद्धेचा बाजार नव्हे का? यात लागलेला पैसा कुठून आला? मंदिरात मनोरंजनाची साधने कशाला? मंदिराची जाहिरात कशासाठी?

सेठजी सांगायचे, लोकांची खरी भक्ति देवावर आहे आणि त्याच्याच ओढीने ते येथे येतात. जाताना त्यांना, त्यांच्या मुलांना काहीतरी नवीन पाहायला मिळावं, आनंदाने चार क्षण घालता यावेत यासाठी ही मनोरंजनाची साधने आहेत. देवाला आल्यावर मन प्रसन्न करून पाठवणे हे मंदिर समितीचं कर्तव्य आहे. आमच्या मंदिरामुळे आजूबाजूच्या गावातील अनेक तरुणांना रोजगार भेटला, येथे विकासाची कामे होऊ लागली आहेत, सर्व सुविधा उपलब्ध होऊ लागल्या आहेत, लवकरच येथे शाळाही सुरू होईल वगैरे गप्पा सेठजी अतिशय मनोभावे सगळ्यांना पटवून देत. हे सांगताना सेठजी चेहर्‍यावर अतिशय सात्विक भाव आणत आणि नम्रपणे निवेदन करत.

तसं पाहायला गेल्यावर सेठजींच्या बोलण्यात तथ्यही होतं. कशाचा का असेना पण बाजार चांगला चालत होता. रोजगार उपलब्ध झाला होता, त्या दुष्काळी भागाची प्रगती होत होती, पर्यटन वाढत होतं, प्रशासनाला रस्त्याची, पाण्याची सोय करावीच लागली होती, त्या भागाची अन सोबत सेठजींचीही प्रसिद्धी होत होती अशा सकारात्मक घटना घडत होत्या, भले त्याची सुरुवात कुठल्याही द्वेष, मत्सर, अहंकारच्या भावनांनी का होईना!

येथे सर्वकाही आलबेल होतं अशातला भाग नव्हता. एकदा एक दहा वर्षाचा पोरगा व्हीआयपी रांगेत घुसला आणि तसाच मंदिराच्या गाभार्‍यात प्रवेश करत होता. त्याला व्हीआयपी अन साधी रांग वेगळी असते याबद्धल माहिती नव्हती. तो थेट देवाजवळ जात होता. सेठजी समोरच बसले होते. त्यांच्या नजरेला ही बाब पडली आणि त्यांचं मस्तक पेटलं. आपण इतकं उत्तम नियोजन ठेवतो आणि असे फुकटे येऊन दर्शन घेऊन जातात याचा त्यांना राग आला होता. त्यांनी त्या पोराच्या हाताला धरून ओढत त्याला मंदिराच्या बाहेर काढलं. सेठजींचं दुर्दैव होतं की तो मुलगा दलित होता. देशभरात वादंग उठलं. राज्य, राष्ट्रीय माध्यमांनी ती घटना उचलून धरली. प्रश्नोत्तरे झाली आणि काही दिवसांनी त्या वादावर पडदा पडला.

इतका वाद झाला तरी स्थानिक माध्यमांनी याची दखल घेतली नाही कारण त्यांची नैतिकता सेठजींच्या पाकीटामुळे गहाण पडली होती. ह्या प्रकरणात देवस्थांनाची बदनामी झाली पण तेथे येणार्‍या व्यापार्‍यांची अन भक्तांची काही कपात झाली नाही. हे थोडक्यात निभावालं.

नंतर एकदा नवनिर्वाचित स्थानिक आमदार व मंत्री त्या मंदिराला भेट द्यायला आले होते. सेठजींना बड्या लोकांच्या पुढे-पुढे करणं गरजेचं होतं.

सेठजी मोठ्या अदबीने, दोन्ही हात पोटावर बांधून मंत्री महोदयांना सर्व सवारी घडवत होते. अडाणी मंत्रीही मान हलवत सगळीकडे डोळे मोठे करून बघत होते. सगळे सोपस्कार झाले. मंत्री देवस्थानावर भलते खुश झाले. तेथे येणार्‍या भक्तांकडे ते मतदार म्हणून पाहत होते. त्यांच्यावर नियंत्रण यावं म्हणून ते मंदिरात partnership मागत होते. सेठजींनाही सत्तेच्या जवळ जाण्याचा मोह आवरला नाही. त्यांनी तात्काळ होकार दिला.

मंत्री महोदय समितीवर दाखल झाले. पदाचा गैरवापर करून मंदिराचा उद्धार सुरू झाला. विरोधकांना याचा सुगावा लागला पण मंत्र्याचे पाय खोलात जावेत म्हणून ते सुरूवातीला जरा शांत होते. शेवटी विधानसभेच्या निवडणुकीच्या वेळेस देवस्थांनाच्या नावावरून मंत्र्यांवर आरोप सुरू झाले. दिवस निवडणुकीचे असल्याने कारवाई निश्चित होती. देवस्थांनाच्या आर्थिक चौकशीचे आदेश निघाले. सर्व समिती बरखास्त केली आणि त्यावर सरकारने नियंत्रण मिळवले.

सेठजींना दुधातून माशीप्रमाणे बाजूला केलं गेलं. सेठजी प्रचंड अस्वस्थ झाले. त्यांचा करोडो-लाखोंचा पैसा अडकला गेला आणि शिवाय चौकशीचा ससेमिरा लागला. हाताने लावलेलं झाड दूसरा ताब्यात घेतो आणि त्यावर हक्क सांगतो तो प्रकार झाला होता.

पण ईश्वराच्या बाबतीत निवडा ईश्वरानेच करायचं ठरवलं होतं. एक काळरात्र आली अन सगळं कवेत घेऊन गेली. भूकंप! त्या भागात प्रचंड भूकंप झाला. अनेक घरे पडली, लोक मेली, विध्वंस झाला. आणि त्या मंदिराच्या बाबतीत तर भलताच प्रकार घडला. मंदिर व आजूबाजूचा संपूर्ण परिसर जमिनीत धसल्या गेला आणि तेथे शिल्लक राहिला तो मोठा विवर!!! वैज्ञानिक ह्या सगळ्याचा अजून शोध घेत आहेत. अनेकांचा रोजगार हिसकावला होता. चर्चा चालू होत्या.

सेठजी दुसर्‍या दिवशी सकाळी आपल्या पलंगावर मृत पावले गेले.

===समाप्त===

कथेचे सर्वाधिकार लेखकाकडे सुरक्षित आहेत. कथा कुठेही वापरण्यापूर्वी लेखकाची परवानगी आवश्यक आहे.

Copyrights @ Author Abhishek Buchake

सहकारी माध्यम – latenightedition.in // @Late_Night1991

अजून काही कथा…

देव पावला

© 2017, ||-अभिषेकी-||. All rights reserved.

Leave a Reply

Be the First to Comment!

Notify of
avatar
wpDiscuz

PROMOTIONS




error: Content is protected !!