आपल्याला जर आपल्या रचना, संकल्पना, मत येथे मांडायचं असेल किंवा कुठलीही जाहिरात ह्या संकेतस्थळावर करायची असेल तर latenightedition.in@gmail.com यावर संपर्क करावा!

जोकर – भयकथा : भाग १

जोकर – भयकथा : भाग १

मराठी कथा  ||  भयकथा   }{  Marathi Story   ||   Horror Story  ||  जोकर  ||  अंधार रात्र  ||    थरकाप  || Fear

तो जोकर आल्यापासून मला ही नोकरी नकोशी वाटत होती. त्या निर्जीव पुतळ्यात काहीतरी होतं हे नक्की. काहीही करून मला ही नोकरी सोडणं आवश्यक वाटत होतं. पण दुसरी नोकरी मिळेपर्यंत काही इलाज नव्हता. ज्या दिवशी दुसरी नोकरी मिळेल त्याक्षणी मी इथून, ह्या शापित जागेतून पळ काढणार होतो.

मी संजय. ह्या बागेचा अन त्याला लागून असलेल्या लहान मुलांच्या प्ले-ग्राऊंडचा पहारेकरी आहे. गेली दोन वर्षे मी इथे हेच काम करत आलो आहे. माझी रातपाळीची नोकरी होती. रात्री दहा ते सकाळी सहा-सात वाजेपर्यंत मला इथे रखवलदारी करावी लागायची. तसं इथे चोरीला जाईल असं फार काही नव्हतं किंबहुना रखवाली करावी अशी महाग वस्तु नव्हती. पण बागेत-उद्यानात रात्रीचे कोण दारुडे, जुगारी, गरदुले येऊन बसू नयेत म्हणून माझी नोकरी होती. ह्या जागेची सुरक्षितता माझ्यावर असली तरी माझी सुरक्षितता परमेश्वराच्या हाती होती.

गेल्या दोन वर्षांत मला काही त्रास नव्हता. रात्री बागेत फिरायचो, रखवाली करायचो अन झोप आली तर झोपायचो. बाग बरीच मोठी होती/ गर्द झाडी, बसायला मोठमोठाले कट्टे, बेंच, मध्यात एक मस्त चौथरा होता. बागेत निरनिराळे पुतळेही होते. समाजसेवक, स्वातंत्रसैनिक वगैरे पुतळे विविध ठिकाणी बसवले होते. पलीकडे लहान मुलांच्या खेळण्यासाठी छान बाग-मैदान सजवलं होतं. रंगीबेरंगी फुलांची झाडी होती होती, पाळणे, घसरगुंडी, सी-सॉ आणि बरचकाही होतं. मिकी माऊस, डॉनल्ड डक आणि विविध कार्टूनचे छान गुबगुबीत पुतळेही होते. रात्रभर इथे फिरतानाही मस्त वाटायचं. रम्य जागा होती. झाडी तर अशी होती की पोर्णिमेच्या चंद्राचा प्रकाश कधी जमिनीला स्पर्शही करू शकत नसे. दिवसाही छान गारवा असायचा.

पण महिन्याभरपूर्वी तो अभद्र पुतळा आणला आणि हा सगळा खेळ सुरू झाला. एका विचित्र दिसणार्‍या जोकरचा पुतळा तो. पुतळा कसला; अघोरी राक्षस म्हंटलं पाहिजे त्याला. तो पुतळा नव्हता, त्यात प्राण होता पण मानवी नाही, अमानवी, अनैसर्गिक अन अभद्र!!!

ठेंगणा पुतळा. माझ्या खांद्याइतकी त्याची ऊंची. अंगावर रंगीबेरंगी कपडे. पिवळसर कापडावर लाल-हिरवे ठिपके. ढगळ कपडे सगळे. हातात लाल मोजे. डोक्यावर उभट गुलाबी-पिवळी उंच टोपी. चेहरा पावडर लावल्याप्रमाणे पांढराशुभ्र. त्यात मोठाले डोळे. डोळे फारच बेरकी वाटायचे. हिरवट रंगाचे. लांब पसरलेल्या भुवया अन रुंद कपाळ. नाकाच्या ठिकाणी तो लाल रंगाचा बॉल आणि ते विकट हास्य… ते हास्य फारच धडकी भरवणारं होतं.. शिवाय त्या पुतळ्याची, जोकरची अवस्था अर्थात पोजिशन फार विचित्र होती. तो डावा हात उजव्या हातात घेऊन तो चोळत आहे अशी ती पोज होती. एखादा मनुष्य कुठल्यातरी कामाला लागताना उत्साहीपणे हात चोळत जशी पोज करेल तशी ती पोज होती. त्याच्या बुटकेपणामुळे ती पोज फारच बेरकी अन हिशोबी वाटायची.

लहान मुलांना तो पुतळा कसा आवडायचा ते मला कधीच समजलं नाही. इतक्या विद्रूप रूपावर लहानगी मुलं हसूच कशी शकतात, त्यांच्याशी खेळूच कशी शकतात हा प्रश्न मला नेहमी सतावत असे. त्याच्या चेहर्‍यावर फारच विचित्र भाव होते. कसल्यातरी गणितात अडकलेला तो चेहरा वाटायचा. त्या धीरगंभीर चेहर्‍याकडे बघितलं की खूप उदास-उदास वाटायचं. त्या हास्यामागे काहीतरी लपलेलं होतं. त्या डोळ्यात कसलीतरी हाव दिसायची. ते रूप, तो वेश ते रंग हे सगळे फसवे आहेत असं वाटायचं. त्याच्या ह्या चेहर्‍यामागे अतिशय क्रूर आणि घातकी काहीतरी आहे असं मला पहिल्या रात्रीच वाटलं होतं. अगदी पहिल्या रात्रीपासून मला त्याची भीती वाटायची.

मला अजूनही ती रात्र आठवते जेंव्हा त्या जोकरचा पहिला दिवस किंबहुना रात्र होती. नेहमीप्रमाणे मी ड्यूटिला आलो अन बागेत शिट्टी वाजवत फिरत होतो. बारा वगैरे वाजले असावेत. बागेत खूपच गारवा होता. पण सगळीकडे लॅम्प असल्याने काही वाटत नव्हतं. अंगात स्वेटर अन कानटोपी घालून मी फिरत होतो अन फिरत-फिरत मी तिथे, त्या जोकरपाशी जाऊन पोचलो. त्याला पहिल्यांदा बघितलं तेंव्हा मला जाणवलं की तो मिश्किलपणे माझ्याकडे बघत आहे, त्याचे ते हिरवट डोळे माझ्याकडे एकटक लक्ष देऊन आहेत. स्वतःचे हात चोळत असलेल्या पुतळ्याकडे बघितल्यावर मला अंतर्मनात काहीतरी जाणवलं. जणू माझ्या आयुष्यातील सर्व सुख-दुखे हरवून जातील अन मीही एखाद्या निष्ठुर पुतळ्याप्रमाणे स्थिर होईन. मला पहिल्या नजरेतच त्याच्यापासून धोका वाटत होता. चंद्राची चंदेरी-निळे किरणे त्याच्यावर पडत होती अन तो अजूनच घातकी वाटत होता.

मी अंदाज घेण्यासाठी जवळ गेलो. जवळ जात असताना मला अस्वस्थ वाटत होतं. सगळ्या बागेत चिडिचूप शांतता होती. त्याच्याकडे हळूहळू पडत जाणारी माझी पाऊले जणू माझ्या नियंत्रणात नव्हतीच. त्या अंधारात मला केवळ तो एकटा जोकरच दिसत होता. त्याची हिरवट हिशोबी डोळे मला स्वतःकडे बोलावत होते. रातकिडे-रातपक्षांचे आवाजाही हळूहळू माझ्या कांनातून नाहीसे झाले अन अंगावर काहीतरी आवरण आल्यासारखं वाटत होतं. मी त्याच्या समोर जाऊन उभारलो. तो जोकर माझ्या डोळ्यांत एकटक बघत होता. कसलीतरी धग माझ्या अंतर्मनाला जाळत होती असं वाटत होतं. आजूबाजूच्या झाडीत अनेक लोक दबा धरून बसले आहेत अन ते आता सावधपणे माझ्यावर चालून येतील असं वाटत होतं. क्षणात होत्याचं नव्हतं होईल असं झालं होतं. मी अतिशय सावकाशपणे त्या जोकरच्या हाताला हात लावला. त्या लालसर मोज्यांना माझा स्पर्श झाला अन जणू एखाद्या प्राचीन शिळेला हात लावल्याप्रमाणे थंडगार स्पर्श मला जाणवला. अलीकडेच माझे काका वारले होते तेंव्हाही त्याच्या मृतदेहाचा असाच स्पर्श झाल्याचं मला आठवलं. मी ताडकन मागे कोसळलो… गवतावर पडून मी त्याच्याकडे भेदरलेल्या नजरेने बघत होतो. घशाला कोरड पडली होती. मी गडबडीत उठलो अन धावत बागेच्या दुसर्‍या भागात जाऊन बसलो. मला काहीच सुचत नव्हतं. अजूनही माझ्या मागावर कोणीतरी आहे असं वाटत होतं. एकतर त्या मोठ्या बागेत मी एकटाच, रात्रीचे बारा-एक वाजले असावेत आणि अशा स्थितीत माझ्यावर कोणीतरी हल्ला करेल असं मला वाटत होतं.

मी घाबरून कट्ट्यावर बसलेलो असताना अंधारातून दोन हिरवट डोळे माझ्याकडे रोखून बघत असल्याचं मला दिसलं. माझा श्वास वाढत होता. हृदयाचे ठोके इतक्या मोठ्याने-वेगाने पडत होते की त्या बागेच्या दुसर्‍या टोकाला उभारलेला माणूसही तो ऐकू शकेल असं वाटत होतं. तो प्राणी नव्हता किंवा माणूसतर नाहीच नाही. ते काहीतरी वेगळंच होतं. माझी वाचा गेली. मी आता वाचणार नाही असं मला वाटत होतं. ते हिरवट डोळे अतिशय खुनशी भावाने माझ्याकडे रोखून बघत होते. मी हातातील बॅटरी कशीतरी चालू केली अन त्या झाडींकडे प्रकाश टाकला अन बघतो तर मघाचाच तोच जोकर तिथे होता. पण आता त्याचं रूप पहिलेसारखं नव्हतं. डोळे मोठे अन ओठ फाकलेले होते त्यातून लांब-लांब पिवळसर दात बाहेर दिसत होते. त्या उभट टोपीटुन काळे केस बाहेर आले होते. तो बुटका जोकर आपले हात फाकवून माझ्याकडे बघत होता. माझ्या अंगावरचे केस ताठ उभे राहिले. मी मोठ्याने ओरडत त्या निर्जन वाटेवरून, बागेतून धावत सुटलो तो थेट गेटच्या बाहेर जाऊन पोचलो. माझी मती गुंग झाली होती. मी धावत सुटलो. वाट मिळेल तिथे. पाठीमागून विचकट खिदळण्याचा आवाज येत होता. अतिशय विक्षिप्त हास्य होतं ते. सार्‍या आसमंतातून, दाही दिशांनी तो आवाज येतोय असं वाटत होतं मला. तो आवाज हळूहळू जवळ येत होता. मी धावत-धावत घरी पोचलो अन घरात जाताच बेशुद्ध पडलो….

===अपूर्ण=== (दूसरा भाग याच वेबसाइटवर प्रकाशित)

सूचना => कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे सुरक्षित आहेत. ह्या कथेचा वापर करण्यापूर्वी लेखकाची रीतसर परवानगी आवश्यक आहे. ||

All Copyrights Of The Story Reserved @ Author Abhishek Buchake.

सहकारी माध्यम=> http://latenightedition.in/wp/

“खिडकी” एक रहस्यकथा… खालील लिंकवर…

खिडकी: भाग १

© 2017, ||-अभिषेकी-||. All rights reserved.

Leave a Reply

Be the First to Comment!

Notify of
avatar
wpDiscuz
error: Content is protected !!