प्रमाणपत्र वगैरे

प्रमाणपत्र वगैरे

लेखक म्हणून काहीतरी सांगताना… 

तसा मी काही मूळचा लेखक नाही. मूळचा म्हणजे अभिजात किंवा दर्जेदार किंवा त्या क्षेत्राशी थेट निगडीत असलेला वगैरे नाही. कधीतरी ज्वालामुखी फुटतो आणि त्यातून लावारस बाहेर येतो, अचानक आलेल्या वादळाने लहानशी वृक्ष पडतात, अवकळी पाऊस पडतो तसं मी कधीतरी मनात-मेंदूत चार गोष्टी येऊ लागल्या तर त्या व्यक्त करतो. कधीतरी घटनांची मालिका निष्क्रिय पडलेल्या मेंदूत दिसू लागते आणि माझ्याकडून कथेला जन्म देण्याचा प्रकार घडतो. उगाच फिरत असताना नजरेस पडणार्‍या प्रसंगातून जुने संदर्भ उफाळून येतात तर कधी भविष्याची चित्रं दिसू लागतात अन मग मी त्यांना गोष्टीतून मांडत जातो. संवेदनशील आहे का नाही माहिती नाही, पण चंचल वगैरे आहे बहुदा. कारण हजार विश्वे अतृप्तपणे फिरणारं मन कुठल्यातरी कथेला जन्म देतच. माझं लेखक वगैरे असणं निव्वळ योगायोग अन अपघात असू शकतो. ज्याच्याकडे शब्दांचा भांडार नाही, कुठेच जाणिवांचा डोंगर वगैरे नाही त्याच्याकडून नवसाहित्याची निर्मिती म्हणजे निव्वळ नशा आहे.

इतकं सगळं माहीत असूनही मनात कुठेतरी स्वतः लेखक असणं ही भावना जरा समाधान देऊन जाते. आपण चार चौघांपैकी काहीतरी वेगळे आहोत, विचारी आहोत असा अहंगंड डोकावत असतो. स्वतःचं लेखक असणं हे स्वतःला खूपच भारी वाटत राहतं. पण कुठेतरी अंधारात चमकणारा काजवाही स्वतःला सूर्य वगैरे समजू लागतोच न? कारण त्याच्याकडे इतरांकडे नसलेला प्रकाशित करण्याचा गुणधर्म त्याला वेगळी ओळख निर्माण करून देत असतो.

ह्या अशा न्यंनगंड आणि अहंगड जाणीव-नेणीवेत अडकलेलं मन-मेंदू चार शब्दांचे आठ वेळा बुडबुडे सोडत राहतं, आणि स्वतःतच मग्न असतं. मग्न असताना स्वतःचा भग्न आणि नग्नपणा कधी कोणाला दिसतच नसतो. पायर्‍यांवरून गडगडत खाली येणार्‍या भांड्याच्या आवाजाप्रमाणे अनेक गडगडाटाचे प्रतिध्वनि कायम उमटत असतात आणि त्यात मूळ आवाजही दडपल्या जातो. मग कुठे लेखक म्हणून हवीहवीशी वाटणारी प्रशंसा, स्तुती, कौतुक ऐकण्यास मन अधीर होत जातं. त्यातून मग रोज उठून स्वतःच लिहून टाकलेल्या कथांवरचे अभिप्राय वाचण्याची उत्सुक धडपड सुरू होते. त्यात मग चांगले अभिप्राय आले तर मन मुक्त पक्षाप्रमाणे विश्वदर्शन करण्यासाठी भरारी घेत असतं. कधी-कधी अभद्र स्वप्नातून गडबडून जाग यावी तसा एखादा तिखट अभिप्रायही भानावर आणतो.

कुठल्याही आईला नऊ महीने पोटात वाढवलेल्या बाळाला चुंबन घेऊन ओलं करावसं वाटतं, त्याचं कौतुक व्हावं वाटतं तसं प्रत्येक कलाकाराला स्वतःच्या कलानिर्मितीची प्रशंसा ऐकायला आवडते आणि तोच मलाही आपल्या लिखाणाचा कौतुक वगैरे व्हावं वाटत असतं. स्वतः जन्माला घातलेल्या कथेला सार्‍या जगाने कडेवर घेऊन फिरवावे ही तर प्रत्येक कलाकार अन लेखकाची इच्छा असतेच. मी लिहीलेल्या “मी ब्रम्हचारी” ही कथा वाचून जर कोणी स्वतःच्या मनातील सल माझ्याकडे बोलून दाखवत असेल तर आनंदप्राप्तीला अन समाधानाला सीमा राहत नाही. माझ्या “गाव सोडताना” ह्या कथेला वाचून कोणीतरी परका माणूस त्याच्या भावना त्या कथेतील पात्रासारख्या आहेत असं म्हणत असेल तर तो आनंद खूप अमर्याद असतो. अनेकदा असे समाधानाचे सुखावह धक्के बसत असतात जे स्वतःच्या चार शब्दांवर अभिमान बाळगायला खूप असतात. बुडबुडे कितीही निरर्थक असले तरी रडणार्‍या लहान मुलाला हसवण्याचं काम करत असतील तर ते निरर्थक राहत नाहीत; किंबहुना तीच त्यांच्या निर्मितीची संज्ञा असते.

आता हे सगळं आठवलं का ? तर अनेक दिवसांपूर्वी #प्रतिलिपी वरील एका भयकथा स्पर्धेत भाग घेतला होता आणि त्यात सातवा वगैरे नंबर आला होता, त्याचं प्रमाणपत्र मला आज मिळालं. माझ्या “नरक्षी” या भयकथेला मिळालेली ती शाबासकी होती असं माझं मन मला सांगतं. अनेक लेखक मित्र-मैत्रिणीमध्ये आपलाही कुठेतरी नंबर लागला ही भावना उत्साह वाढवणारी असते. ते उत्तेजनार्थ का काहीतरी म्हणतात अशा प्रमाणपत्राला, जे योग्यच आहे. कारण कुठल्यातरी प्रमाणपत्रावर आपलं नाव आलं आहे हे बघून परत काहीतरी काम करावं असा उत्साह दाटतो…

त्यामुळे सर्वांचे धन्यवाद वगैरे… वाचत रहा! माझ्यावर, माझ्यातील लेखाकावर प्रेम करत रहा…  

ज्या कथेला हे मिळालं ती कथा नरक्षी खालील लिंकवर… 

https://marathi.pratilipi.com/story/%E0%A4%A8%E0%A4%B0%E0%A4%95%E0%A5%8D%E0%A4%B7%E0%A5%80-4qwamz1qxlzd

 

© 2018, ||-अभिषेकी-||. All rights reserved.

Leave a Reply

Be the First to Comment!

Notify of
avatar
wpDiscuz
error: Content is protected !!