राधा – प्रेमकथा

राधा – प्रेमकथा

मराठी प्रेमकथा   ||  मराठी साहित्य  ||  मराठी कथा  || Marathi Story  ||  लघुकथा  ||  Love Story

मी जरी कृष्ण नसलो तरी तू मात्र मला नेहमीच राधा वाटायचीस!!! पण मी कृष्ण असतो तरी काय फरक पडणार होता, कारण कृष्ण-राधा प्रेम तरी कुठे पूर्ण होऊ शकलं. तुझ्या आणि माझ्या प्रेमाचीही तीच तर्‍हा… जगातील अनेक अयशस्वी प्रेमकथांपैकी आपलीही एक… अयशस्वी प्रेमानंतर आयुष्य थोडीच थांबतं..?

प्रत्येकालाच स्वतःची प्रेमकथा वेगळी वाटत असते, पण आकाशातील असंख्य तार्‍यांप्रमाणेच तीही एक असते. तिचं अस्तित्व जरी वेगळं असलं तरी ती गर्दीत हरवलेली असते. माझीही प्रेमकथा तशीच असेल.

कधीतरी भावनांचा कोंडमारा होतो अन मनातील उद्विग्न भाव ओठांवर येतात.

ती आज कशी असेल ? कुठे असेल ? अर्थात, तिने मला आठवायचं काही कारणच नाही म्हणा. किंवा माझ्याच आठवणीत झुरत असेल. माहीत नाही.

                 मी फारतर 16-17 वर्षांचा असेन तेंव्हा. बारावीत होतो. प्रेम वगैरे काय भानगड असते याबद्दल कसलीच माहिती नसलेलं वय. चित्रपटात बघितलेलं ते प्रेम असं वाटायचं. सगळं स्वप्नवत. प्रेमाच्या सगळ्या संकल्पना चित्रपटातून उगम पावायच्या. भ्रामक!

आयुष्य कसं अगदी रेल्वेच्या गतीप्रमाणे संथपणे पुढे जात होतं. पण तिला पाहिलं अन गाडी रुळावरून घसरली… राधा… राधा… राधा… नावातच किती गोडवा तिच्या! सतत राधा नावाचा जप केला तरी प्रेमात आकंठ रंगून गेल्यासारखं होईल.

पावसाळ्याचे दिवस होते ते. काळकुट्ट आभाळ अन धो-धो बरसणारा पाऊस. दिवसाही अंधारून यायचं. कॉलेजच्या पायर्‍यांवरून जात होतो. पायर्‍यांवर अंधार होता. वर जाताना गर्दीत तिचा हलकासा स्पर्श झाला अन सारं अंग मोहरून गेलं. मी वळून पाहीलं, तीही मंदपणे हसून माझ्याकडे बघत होती. मी फक्त तिच्याकडे एकटक बघत होतो. गर्दीने मला वर नेलं, नाहीतर मी तिथेच उभा राहून फक्त तिच्याकडे बघत राहिलो असतो.

कृष्णाच्या राधासारखी… हो अगदी तशीच… किती गोड दिसायची… थोडासा गोल चेहरा, मोठे पाणीदार डोळे, नक्षीदार भुवया, उभट नाक, चपटे ओठ अन हनुवटीवर काळा तीळ. मोकळे सोडलेले पण व्यवस्थित केस पाठीवर रेलायचे अन त्यावर गुलाबी रिबिन…. उफ्फ!!!

काय झालं माहीत नाही, पण ते रूप माझ्या मनावर कायमचं कोरल्या गेलं. तिचं मागे वळून पाहणं अन स्मितहास्य करणं म्हणजे खळखळणार्‍या लाटेला किनार्‍याने साद घालावी तसं होतं. लाघवी हास्य!!! त्यात सार्‍या विश्वाची शांतता लपल्यासारखं वाटायचं. मोहक आणि अगदी निरागस!

ती पहिली भेट आयुष्यभरासाठी एक अमूल्य आठवण देऊन गेली. दुसर्‍या दिवशी तिची सर्व माहिती काढली. तिचं नाव राधा आहे हे कळल्यावर त्या दोन शब्दांत आयुष्याचा सार लपलाय असं वाटू लागलं. ती अकरवीत होती. माझ्यापेक्षा एक वर्ष मागे. फार हुशार नव्हती, पण गाणं खूप सुंदर म्हणायची असं कळलं. तिचा आवाज ऐकायला मी उतावीळ झालो होतो. जमेल तिथे, जमेल तसं तिच्या जवळ जाण्याचे माझे प्रयत्न चालू होते. संधी स्वतः चालून आली.

कॉलेजात स्नेह-संमेलना निमित्त फॉर्म वगैरे वाटप करून नाव नोंदवून घेणं चालू होतं. आमच्या केंद्रे सरांनी ते काम मला दिलं.

ती माझ्याकडे चालत येत होती… माझ्याकडेच बघत होती… तिचे ते पाणीदार डोळे बघून माझ्या अंगाला घाम सुटला… तिच्याशी बोलायचं म्हणजे आता त…त…प…प होणार. ती चालताना अशी हळुवार चालायची जणू एखाद सुंदर पक्षी पावसात धुंद होऊन डोलत असल्याप्रमाणे भास व्हायचा. मीही तिच्याकडे एकटक बघायचा असफल प्रयत्न केला. तिची इतकी भीती मला का वाटत होती हे कोडं मला कधी सुटलंच नाही. अंतराळातून चंद्राचा प्रकाश फक्त आपल्याकडे येतो आहे तसं वाटत होतं.

ती समोर येऊन उभी राहिली अन म्हणाली, हॅलो मला गाण्यासाठी नाव नोंदवायचं आहे.

मी खूप घाबरलेलो होतो. काय बोलावं, कसं बोलावं ते काहीच सुचत नव्हतं. मेंदूची सारासार काम करण्याची प्रक्रियाच बंद झाली होती. मी गडबडीने उत्तर दिलं पण ते तिला तुसडेपणा वाटला असावं असं आज वाटतं.

“हे घ्या, नीट भरून द्या.” मी असं काहीतरी बरळलो.

डोळे तिरपे करून मी तिच्याकडे बघत होतो. तिच्या हनुवटीवरील बारीक तिळाने माझं लक्ष फारच वेधून घेतलं. एखाद्या परिप्रमाणे ती माझ्यासमोर उभी होती. तिच्या गालावरील सौम्य लाली मला खुणावत होती. तिचं डोळे भिरभिर फिरवणं माझ्या काळजाचं पाणी-पाणी करत होती.

“हे इथे काय लिहायचं?” तिने शांतपणे मला विचारलं.

तिचा आवाज कांनांतून थेट हृदयाला भिडल्यासारखा वाटत होता. छाती मोठमोठ्याने ठोके देत होती. मी मूर्खासारखा आ वासून तिच्याकडे बघत होतो. त्या चेहर्‍याशिवाय विश्वात काहीच नाही असं वाटत होतं. त्या दोन डोळ्यांत मी हरवलो… स्तब्ध झालो… माझं शरीर मला मोरपंखाप्रमाणे अलगद वाटू लागलं…

तिने परत प्रश्न करताच मी भानावर आलो अन गडबडीने तिला उत्तर दिलं… तिला सांगत असताना तिच्या हातांकडे लक्ष गेलं अन हातावरील लाल मेहंदी दिसली… गोर्‍या हातांवर लाल मेहंदी किती खुलून दिसत होती. मी काहीतरी उत्तर देऊन वेळ निभावून नेली.

पेन परत घेत असताना तिच्या हातांचा हलकासा स्पर्श माझ्या हातांना झाला. मी तर मोहरून गेलो होतो, पण त्या स्पर्शाने तिला कदाचित आमची पहिली भेट आठवली असेल. पायर्‍यांवर झालेला तो उबदार स्पर्श कदाचित तिला आठवला असेल. त्या स्पर्शानिशी ती माझ्याकडे बघून गालातल्या-गालात हसली. उफ!!!!

तू सुंदरा, तू अप्सरा, वसतेस तू मनमंदिरा

तू लाघवी, तू मोहिनी, राधा जशी वृंदावनी…

मनात घालमेल सुरू झाली. ब्बास!!! अजून काय पाहिजे आयुष्यात? इतकी सोज्वळ मुलगी आपली व्हावी केवळ ही भावनाच विश्व जिंकल्याचा आभास निर्माण करत होती अन त्या आभासात राहण्याची मेंदूला सवयच जडली होती. क्षणोक्षणी तिची आठवण मनाला नेहमी ऊर्जित ठेवत असे.

आयुष्य काय असतं हे कळायच्या आधीच आयुष्याचे निर्णय घेण्याची घाई झाली होती. अल्लड मन वार्‍यावरती वाहत जाऊन तिच्यापर्यंत पोचत होतं. आता काहीही करून तिला आपलं बनवायचे विचार मनात घोळत असायचे. येता-जाता तिला बघून हसणं, तिच्या घरापर्यंत पाठलाग करणं, तिच्यासमोर आपली चांगली प्रतिमा उभी करणं असे उद्योग चालू होते. तिलाही ते कळत असावं, कारण तीही कधीतरी स्मितहास्य करून प्रतिसाद देत असे.

                 कॉलेजच्या स्नेहसंमेलनात तिने गाणं म्हंटलं होतं. तिच्या त्या मधुर आवाजाचे प्रतिध्वनी अन ते प्रेमगीताचे बोल मनाच्या गाभार्यात अक्षरशः थैमान घालत होते. खुल्या मैदानात घोडा धावत सुटावा तसं माझं मन तिला आपलं बनवण्यासाठी उत्साहित होत होतं. राधेचं माझ्याप्रती काय मत आहे हे जाणून घेण्यासाठी मी उतावीळ झालो होतो. माझ्या आयुष्यात मी तिला सर्वोच्च स्थानावर बसवलं असताना तिच्या मनात माझ्यासाठी तीच प्रेमाची भावना आहे का हे जाणून घेणं मला अत्यंत महत्वाचं वाटत होतं. मी तिला पत्र लिहिलं.

Image result for love

प्रिय राधे,

                 सर्वप्रथम, तूला माझी ओळख व्हावी म्हणून सांगतो, मी बारावी अ तुकडीतील ध्रुव. तू मला कितपत ओळखतेस हे मला माहीत नाही, पण प्रथम आपली भेट त्या पायर्‍यांवर झाली होती. त्यादिवशी तुझ्याशी झालेली चकमक पुढचे अनेक दिवस माझ्या आयुष्यात थैमान घालत होती. तुझ्या निरागस डोळ्यांत अन प्रेमळ चेहर्‍यात मी स्वतःचं अस्तित्व हरवून बसलो होतो. तो अपघात ईश्वराने जाणीवपूर्वक जुळवला असेल असं मला वाटतं. कारण त्यानंतर प्रत्येक क्षण मी माझं आयुष्य तुझ्याशी जोडून बघत आलो आहे. आकाशातून सुंदर चांदणं तुटावं अन अलगदपणे जमिनीच्या कुशीत विसावा घ्यावं तसं तू माझ्या आयुष्यात आलीस.

आभासात का होईना, मी तुझ्याशी माझं जीवन बांधून टाकलं आहे. दिवसातला प्रत्येकक्षण तू दिसत रहावीस म्हणून सतत तुझ्या मागे-पुढे राहण्याचा वेडा हट्ट माझ्या मनाने केला. त्या दिवशी तू जे गाणं म्हंटलंस त्यानंतर मन थार्‍यावर नाही. सतत तुझा आवाज मनात उमटत असतो अन तुझ्या सोबतीची आशा करत असतो. आता धीर धरवत नाही. मी तुला केंव्हाच आपलं मानलं आहे. पण तू… तू माझ्याबद्दल काय विचार करतेस हे माझ्यासाठी खूप महत्वाचं आहे. तुला माझ्याप्रती कोणती भावना आहे हेच आपलं भविष्य ठरवणार आहे. मला माहीत नाही प्रेम काय असतं, कधी त्या मार्गावर गेलोच नाही; पण जे तुझ्याशी झालं आहे त्याहून वेगळं काही प्रेम असतं असं मला वाटत नाही.  आयुष्यात पहिल्यांदाच असं काहीतरी घडलं ज्याच्यामुळे जगणं हे खूप उत्साही वाटत आहे. जगातील प्रत्येक चांगली गोष्ट मी जिंकू शकतो असं वाटतंय हल्ली. हे सगळं तू माझ्या मनात घर करून राहिलीस तेंव्हापासून होतंय… हेच प्रेम असतं ना?

तुला माझ्याप्रती काय वाटतं ते अगदी मोकळेपणाने सांग…. किमान तुझ्या मैत्रीची अपेक्षातरी मी नक्कीच ठेऊ शकतो. तुझ्यात गुंतलेला जीव सुटणार नसला तरी तुझ्या नकारानंतर तुझं स्वातंत्र्य स्वीकारायचं हे माझ्या वेड्या मनाला ठाऊक आहे. तुझ्या केवळ नावाचा उच्चार हा माझ्या अंगावर रोमांच उभे करतो… तू माझ्यासाठी कोण आहेस याहून काय वेगळं सांगू… पण या पत्राला माझी गुस्ताखी समजू नकोस… तुझे हजारो चाहते असतील, मी फक्त ते भाव व्यक्त करणारा पहिला असेन… माझ्यावर विश्वास नसेल अन हा माझा उद्धटपणा वाटत असेल तर हे पत्र फेकून दे… पण माझ्यावर जराही विश्वास वाटत असेल तर मित्र म्हणून तरी तू माझा विचार करू शकतेस….

तुझाच

ध्रुव

हे पत्र तिच्या हातात देण्यापूर्वी चिंता वं भीती माझे सोबती झाले होते. पण जेंव्हा धाडस करून तिला हे पत्र सोपवलं तेंव्हा मन शांत झालं. उंच पर्वतावरून उडी मारावी तसं. आता माझ्या हातात काहीच नव्हतं.

मी तिला पत्र देत असताना ती अतिशय शुष्क भाव चेहर्‍यावर आणून माझ्याकडे बघत होती. मला क्षणभर तिच्या त्या नजरेची भीती वाटली. समोरून येणारा प्रेमाचा प्रस्ताव कुठल्याही मुलीला “आपण मोठे झालो” अशी जाणीव करून देत असावा.

माझी अस्वस्थता वाढली होती. पत्र वाचल्यानंतर तिची प्रतिक्रिया काय असेल हे जाणून घेण्यासाठी मी अत्यंत उतावीळ झालो होतो. तिचा होकार किंवा नकार माझ्या आयुष्याची पुढचं वळण ठरवणारा होता. क्षणोक्षण तिची आकृती डोळ्यांसमोर उभी राहायची. ती हसून मला मिठी मारत आहे असं गुलाबी स्वप्न जागेपणी पडायचं तर कधी, ती भेदक नजरेने माझ्याकडे बघत माझ्या भावना पायदळी तुडवतीय असं भयानक स्वप्नही पडायचं.

दोन-तीन दिवसांनी उत्तर आलं. तिने मला कॉलेजच्या फंक्शन हॉलमध्ये बोलावलं. त्या हॉलमध्ये आम्ही दोघे म्हणजे विश्वाच्या पोकळीत फक्त दोन ध्रुवतारे असल्याप्रमाणे वाटत होतं. फक्त एकमेकांसाठी…

मला बघताच ती गोड हसली. मला माझं उत्तर मिळालं होतं. तिचे होकाराचे शब्द ऐकण्यासाठी माझे पंचप्राण आतुर झाले होते.

ध्रुव तूही मला आवडतोस… तुझ्या स्पर्शाने माझ्याही मनात प्रेमांकुर फुलू लागला होता. गेले कित्येक दिवस तुझं माझ्या आजूबाजूला असणं मला एका वेगळ्याच धुंदीत न्यायचं… एक नशा चढायची… रोज आरशात बघताना तुला मी कशी वाटते याचा विचार पहिला मनात यायचा… मी मलाच तुझ्यासोबत बघायचे… जितकं प्रेम तुझ्या मनात माझ्यासाठी आहे तितकंच प्रेम माझही आहे… प्रेमाला कसलीच बंधने नसतात.. आपल्या दोघांत कधीच दुरावा येणार नाही…

                 ते क्षण माझ्या आयुष्यातील सोनेरी क्षण होते. कोठे जपून ठेऊ त्या क्षणांना असं वाटत होतं. मी अक्षरशः स्वर्गप्राप्तीच्या आनंदात होतो. राधा माझी होणार ही कल्पनाच मला वेड लावत होती. ती बोलत असताना अंगावर शहारा येत होता पण तोंडातून एकही शब्द फुटत नव्हता… बस, ती माझी आहे ही भावनाच मला व्यक्त करण्यासाठी पुरेशी होती… राधा…

त्या दिवशी उत्साहाच्या भरात मी घरी निघालो होतो. जितक्या वेगाने माझं मन धावत होतं तितक्याच वेगाने माझी सायकलही धावत होती. सगळ्या जगाकडे मी वेगळ्याच नजरेने बघत होतो. आता कसलीच उणीव भासणार नाही असं वाटत होतं.

                          काय झालं ते कळलच नाही. जाग आली तेंव्हा सगळं धुरकट पांढरं दिसत होतं. मेंदू अचानक जागृत झाला. मी स्वर्गात होतो!!! माझा मृत्यू झाला होता. सायकल एका ट्रकखाली येऊन मी जागेवरच मृत पावलो होतो. त्या ट्रकच्या चाकांखाली चिरडल्या गेलेल्या माझ्या शरीरापेक्षा माझ्या भावनांचा, माझ्या प्रेमचा जो चुराडा झालाय ते जास्त भयावह होतं. क्षणात सर्वस्व मिळावं अन क्षणात सगळं नाहीसं व्हावं अशी गत… ईश्वर इतका का निर्दयी असतो…?

माझा आत्मा तळमळत होता. राधाची आठवण इतक्या अंतरावर असूनही जराही कमी झाली नव्हती. तिचा तो निरागस चेहरा, तो मधुर आवाज अन तिचे प्रेमाचे शब्द मला खूप छळत होते. माझ्या तिच्या शेवटच्या भेटीत, तिच्या डोळ्यात आयुष्याची सुरेख स्वप्ने दिसत होती.

मी ईश्वराला खडसावून विचारलं, रागावलो अन उद्विग्नपणे आरोप केले, पण त्याने मला माझ्या प्रत्येक प्रश्नाचं समर्पक उत्तर दिलं. त्यात राधेचं काहीच चूक नव्हतं.

आता मलाच जळत राहायचं होतं… माझा आत्मा नवीन शरीरात जाणार होता… तिथे दुसर्‍या अस्मिता, दुसरी ओळख, दुसरे भाव घेऊन जगणार होतो मी. पण मधूनच कधीतरी स्वप्नात राधेची पुसटशी आकृती मला गतजन्मीची झलक दाखवणार होती. भलेही मला काही समजलं नाही तरीही राधा माझ्या आत्म्याच्या एका बंद कुप्पीत असणारच होती. फक्त त्या जाणिवा मला येणार नव्हत्या.

इकडे राधा माझ्याविणा काय करत असेल दे दृश्य मला कल्पनाच करवत नाही. तिने ज्या मुलाला आपलं सर्वस्व मानलं अन तो क्षणार्धात निघून गेला हे वास्तव तिचं मन कसं स्वीकारू शकेल? तिच्या हृदयाला घाव बसल्याशिवाय राहणार नव्हता. तिचं काय चालू आहे हे बघायची अनुमती देवाने दिली नाही. त्या जन्मात आमचं एकत्र असणं नियतीने लिहिलं नव्हतं. पण देवाने एक वचन दिलं की पुढच्या कुठल्यातरी जन्मी राधा व मी एकत्र असू… केवळ हे शब्दच मला अनेक जन्म-मृत्युच्या फेर्‍यांतून जाण्यासाठी प्रेरित करत होते… मी वाट्टेल ते दुखं भोगायला क्षणार्धात तयार झालो… अनेक योन्यांतून जन्म घेऊन अन अनेक चीतेच्या भक्षस्थानी पडून मला माझ्या राधेला भेटायचं होतं… देवाकडून त्या स्मृती मी बंद कुप्पीत का असेना साठवून घेतल्या… भविष्यात कधीतरी राधा माझीच होणार होती… आज नसली तरी… मी हजारो वर्षे वाट बघायला तयार होतो… बघणार होतो… राधा माझी होण्यासाठी…

===समाप्त===

सर्व हक्क सुरक्षित @ अभिषेक बुचके  &  latenightedition.in  &  @Late_Night1991

मी ब्रम्हचारी

© 2019, ||-अभिषेकी-||. All rights reserved.

Leave a Reply

Be the First to Comment!

Notify of
avatar
wpDiscuz
error: Content is protected !!