आपल्याला जर आपल्या रचना, संकल्पना, मत येथे मांडायचं असेल किंवा कुठलीही जाहिरात ह्या संकेतस्थळावर करायची असेल तर latenightedition.in@gmail.com यावर संपर्क करावा!

Tag: मराठी साहित्य

दिशाभूल

दिशाभूल

मराठी कथा  ||  मराठी साहित्य  ||  स्वलेखण   || Marathi Stories   ||   विचारप्रवाह   ||  सामाजिक वगैरे  ||

कधी-कधी अनोळखी दिशा अवगत करताना दिशाभूल होते…

 

सकाळी दहा अकराची वेळ होती. रस्त्याला रोजप्रमाणे वरदळ सुरू होती. कामाला, शाळेला, कॉलेज ला जाणारे अशा लोकांनी गांधी चौक रोजप्रमाणे गजबजून गेला होता. ट्रॅफिक सिग्नलही नेहमीप्रमाणे बिघडलेलाच होता. चौकात चारी बाजूने केळा-फळाचे, कपड्यांचे वगैरे गाडे उभे राहत होते. सकाळची वेळ असल्याने सगळे आपआपल्या कामात गर्क होते.

ममद्या चहावाला सगळ्यांना सकाळचे चहा पोचवत होता.

आयुर्वेदिक औषधे, पाली-उंदीर मारणारे औषधे विकणारा मारुतीमामाही गिराईक मिळवण्यासाठी ओरडत होता. गेली दहा-बारा वर्षे तो ह्याच चौकात ओरडतो अन औषध विकतो. इथे असणार्‍या लोकांना याचा आवाज ऐकला नाही तर चुकल्यासारखं वाटायचं. ट्रॅफिक हवालदार अजून आलेले नव्हते. जुन्या पिंपळाच्या झाडाखाली मजूर काम मिळायच्या अपेक्षेने बसून होते.

सगळं रोजप्रमाणे न चुकता चालू होतं. गांधी बाबा बुद्धाप्रमाणे शांतपणे बसून हे सगळं बघत होते. गेली बावीस वर्षे ते हे बघत आले होते. त्या पिंपळाच्या झाडानंतर तेच येथे सर्वात जुने!

सगळं व्यवस्थित चालू असताना एक म्हातारा कुठूनतरी चालत आला अन थेट गांधी बाबाच्या चौथर्‍यासमोर जाऊन बसला. त्याचं कुठेच लक्ष नव्हतं. अंगात जुनं धोतर, पांढरा सदरा, डोक्यावर गांधी टोपी, गळ्यात निळा मफलर अन खांद्यावर एक पिशवी. बस! शरीर तसं बरं वाटत  होतं; म्हणजे भिकारी किंवा दारुडा वगैरे वाटत नव्हता तो. तो तसाच गांधीजींच्या पुतळ्यासमोर दोन्ही गुढगे जवळ करून बसला होता. त्याचं एकटक गांधी बाबाकडे बघणे चालू होतं. कदाचित नजरेने तो गांधी बाबाशी काहीतरी वार्तालाप करत असावा. तो गांधीबाबाचा पुतळा जास्त शांत का हा म्हातारा जास्त शांत असा प्रश्न विचारला असता तर उत्तर कठीण होतं. दोघांच्याही दृष्टीत एक समाधान अन प्रचंड शांतता होती.

गांधी बुद्ध आसनात होते तर हाही शांत तशाच कशातरी आसनात होता. ते जणू एकमेकांची सावलीच होते.

सुरूवातीला याच्याकडे कोण लक्ष देत नव्हतं पण थोड्या वेळाने दोन-चार लोक त्याच्याकडे उत्सुकतेने अन संशयाने पाहत होते म्हणून येणारे जाणारे सगळेच त्याच्याकडे बघून जात होते.

ममद्या अन मारुतीमामा यांची त्याच्यावर आल्यापासुन नजर होतीच. दुपारच्या निवांत वेळी ममद्या अन मारुतीमामा बोलत उभे होते. ममद्या म्हणाला, ये क्या नया चक्कर हई मारुतीमामा? कहां से आया ये बंदा और कर क्या रहा हई???

मारुतीमामा ओठ तिरपे करून म्हणाले, तू तो ऐसे पुछरेला जैसे मेरा सगा-सौतेला हो??

अरे नही भाई आप तो यहां के पुराणे बंदे हो, आपको कुछ मालूम तो होगा???

मारुतीमामा आश्चर्य व्यक्त करीत म्हणाले, नई रे, मेरको तो पताइच नई ये क्या होरेला हई? इतने बरस से खडा हूं लेकीन इसको पेली बार देखरा हूं.

ममद्या म्हणाला, जाणे दो फिर, कोई दुनिया ने सताया हुवा रहेगा, चला जाएगा शामतक.

सगळे आपापल्या कामात गुंतले होते पण तरीही येणार्‍या-जाणार्‍याचं त्या म्हातार्‍याकडे लक्ष होतंच होतं. दुपारच्या जेवणाच्या वेळेनंतर केंव्हातरी ट्रॅफिक हवालदार ‘ड्यूटि’ वर हजार झाले. आल्या-आल्या त्यांनी कोपर्‍यावरच्या टपरीवरून आपलं रोजचं पान घेतलं अन झाडाच्या कडेला जाऊन थांबले.

हवालदाराचं त्या म्हातार्‍याकडे लक्ष गेलं. ते सुरूवातीला गोंधळले. तेही असं दृश्य प्रथमच पाहत होते. त्यांनी त्या म्हातार्‍याकडे लक्ष देत काही वेळ ड्यूटि केली आणि न राहवून ते नंतर त्या म्हातार्‍याकडे जाऊ लागले. पण त्यांच्या डोक्यात काहीतरीच आलं की, हा गांधीवादी दिसतोय, कसल्या सत्याग्रहाला तर बसला नाही ना? आपण त्याला हटकायला जायचो अन आपलीच फजिती व्हायची ह्या हेतूने ते मागे वळले. त्यांनी माहितीगार माणसाकडून माहिती मिळवण्याची तसदी घेतली; मारुतीमामा!

हवालदार मामजवळ गेले.

मामा हसत म्हणाले, या साहेब काय औषध देऊ का?

हवालदार मघाशी चघळायला घेतलेलं पान गिळून म्हणाले, औषधाचं सोडा, त्या म्हातार्‍याचं काय? काय करतोय तो?

मामा जरा आश्चर्यचकित होऊन हसत म्हणाले, ममद्या पण मलाच विचारात होता. मी त्याला म्हणू शकत होतो की त्यो म्हातारा काय माझा पाहुणा की काय? पर तुम्हाला तसं म्हणून आम्हाला जग सोडायचं नाय.

हवालदार यांनी जोरदार हसून त्यावर दाद दिली अन म्हणाले, मामा तुम्ही इथले प्रथम नागरिक, तुम्हाला नाय तर त्या पिंपळाच्या झाडाला विचारवं का? आ? दोघेही हसले अन मूळ विषयावर आले.

मामा म्हणाले, काय भानगड आहे की गड्याची, सकाळपासना येऊन गप-गुमान बसलाय; काही बोलणं नाय की इकडे-तिकडे बघणं नाय. मामला जरा वेगळाच दिसतोय याचा. मगा एक ट्रक जोरात आवाज करत गेलं, माझे कान उभे राहिले इतक्या दूर असून पर तो म्हातारा काय जराबी टु-टा करना. लय विचित्र दिसतोय. हवालदार हं करत म्हणाले, अन गांधीला काय कोडी घालत असल की सकाळपासून? ते दोनीबी कोडीच आहेत, तुम्ही नका जाऊ नादाला, आयला कशाला भलती ब्याद. गप बसलाय तर बसुद्या उगाच बिथरला तर सांभाळतानी नाकेनऊ होईल. परेशान दिसतोय बेचारा. जाईल शांत झाला की. हवालदारही योग्य ते समजून चुकले होते. आपल्याकडून काही चूक नको म्हणून ठीक काम करत होते.

आता रात्र झाली होती. परतीच्या मार्गाला लागले होते सगळे जण. रस्त्यावरची रहदारी कमी होत होती. आजूबाजूचे गाडेवाले, दुकानदार घराकडे निघाले होते. सगळे जाता-जाता देवाचं दर्शन घेतात तसं त्या म्हातार्‍याला जवळ जाऊन निरखून परतत होते. आता फक्त हवालदार, मारूतीमामा अन ममद्या तिथे होते. तिघेही चहाचे घोट घशाखाली घालत त्या म्हातार्‍याकडे बघत चर्चा करत होते.

मारूतीमामा म्हणाले सकाळपासून त्याने काही खाल्लं-पिलं पण नाही. हवालदार म्हणे, खाणं-पिणा सोडा त्याने तर आपली नजरही हलवली नाही. काय कोडी घालतोय आपल्या गांधी बाबाला काय माहीत?

ममद्या पचकला, मला वाटतं खाना नही लेकीन कल पिना जरूर ज्यादा हुवा हई उसकू.

हवालदार त्याच्याकडे बघत म्हणाले, अये ममद्या कुछ भी मत बोल; कौन हई, क्या हई पता नही अपने को. कुछ उलटा-सिधा बोलते हुवे सून लिया किसिने तो लेने के देने पडेंगे!

मामा म्हणाले, बराबर हई रे भाई!!!

तिघांनी थोडा विचार केला अन शेवटी हवालदार म्हणाला, एक काम कर ममदे, सामनेसे चार वडापाव ले, एक गिलास भरके चाय और पानी उसके सामने सिर्फ रखकर आ… बाकी कुछ नही…

ममद्या मागे सरकत म्हणाला, मै नही जानेवाला वहां.. कुछ कर दिया उसने तो…

मामा म्हणे, अरे तो काई भूत आहे का तुला कै करायला… जा जाऊन ये उगा…

ममद्या म्हणाला, दिनभर हजार लोग सामने से गये, आपके पुलीस के लोग भी सिर्फ देखते हुवे गये लेकीन कोई पास नही गया… मै तो नही जानेवाला… आप जाओ…

हवालदार डोळे बारीक करत मामाकडे बघत म्हणाला, डरपोक है मामा वो… जाओ आप जाके आओ… मै हूं यहां…

मामाने उरावर घेतलं… ममद्याने यांच्या हातात सगळं आणून दिलं.. मामा हळूहळू चौथर्‍यावर गेले अन त्या म्हातार्‍याच्या जवळ जाऊन थांबले अन म्हणाले, हे घ्या पाहूणं, जरा पोटाला घ्या अन मग चालू राहू द्या तुमचं…

तो म्हातारा सावकाश मामाकडे बघत होता आणि फक्त हसला.. इकडे लांबून बघणार्‍या ममद्या अन हवालदाराला घाम फुटला… मामा स्मितहास्य करून परत फिरले… काही मिनिटांत त्या म्हातार्‍याने ते सगळं खाल्लं अन पिशवीतून एक शाल काढून तो तिथेच आडवा झाला… इकडे तिघांनी सुटकेचा निश्वास सोडला…

मामा शेखी मिरवत होते, बघा कुठे काय झालं, सगळं ठीक. चला घरी आपापल्या. हवालदार शांत झाले अन म्हणाले, आयला झेंडा वंदनलापण इतकी ड्यूटि नाय झाली आजवर… चला निघू… उद्या लवकर यावं लागल… म्हातारा गांधीवादी असला तर आपल्याला इथे कामात कसूर करता यायचा नाय. मामा म्हणाले, सकाळपर्यंत जातो तो आपल्या वाटेला.

सकाळी कामावर येताना सगळ्यांच्या डोक्यात कालचा तो म्हातारा होताच. तो तिथे असेल का? का गेला असेल? कोठे गेला असेल? कोठून आला असेल? वगैरे प्रश्न डोक्यात घोळत होते.

सकाळी ममद्या कामाला आला तेंव्हा तो अवाक झाला. तो म्हातारा तिथेच बसून होता. अगदी कालसारखा, गांधी बाबाकडे बघत. ममद्या ने त्याला सकाळी चहा दिला होता. तो त्याने स्मितहास्य करत घेतला होता. बोलला मात्र एक शब्दही नाही. तोही गांधी बाबाच्या एखाद्या पुतळ्यासारखाच होता. निशब्द, शांत, समाधानी अन निर्जीव!

मारूतीमामा आज रोजपेक्षा जरा लवकर आले होते. हवालदार साडेनऊच्या ठोक्याला हजर होते. आल्या-आल्या त्यांनी त्या म्हातार्‍याकडे दृष्टिक्षेप टाकला. तिघे पुन्हा जमा झाले. चर्चा सुरू झाल्या. सकाळपासून हा म्हातारा इथेच आहे का असा प्रश्न त्यांना पडला. त्यांनी सकाळी सहापासून दहापर्यंत इडलीचा धंदा करणार्‍या कोट्या ला बोलावलं.

कोट्याने त्यांना सांगितलं की तेवढं लक्ष नव्हतं पण आडोशाला जाऊन येताना बघितलं त्याला. तिघांना जरा बरं वाटलं.

हवालदार म्हणाले, नशीब जागेवर आहे म्हणा दिमाग अजून; कुठे कधी काय करायचं ध्यानात आहे म्हणायचं, नाहीतर सगळं गांधी बाबासमोर उरकलं असतं.

मारूतीमामा म्हणाले, आता ह्यो काही इतून हालत नाही बघा; याची माती इथेच होणार अन आपल्यालाच त्याची शेवटची माती करावी लागणार.

हे ऐकून ममद्या अन हवालदार जरा कष्टी झाले अन हळहळले.

हवालदार म्हणाले, ते ठीक हो, पर गांधी बाबासमोर काहून बसलाय ते कोडं हाय.

ममद्या म्हणाला, इसको प्यार से सब पुछकर लेना पडेगा| कहां से तो आया होगा, कुछ तो होगा|

मारूतीमामा म्हणाले, हं पण आपल्या गावचा नाई हे नक्की. सगळं गाव ओळखतो मी, हे पाणी इतलं नाहीच.

ममद्या म्हणाला, सुबे में चाय देकर आया था अब खाना देना पडेगा|

मारूतीमामा हो म्हणाले.

हवालदार म्हणाले, तुम्ही तर किती लोकांना फुकट पोसणार. चुकून स्वतःवर पडलेला टोमणा ममद्या अन मारूतीमामाला हसवून गेला.

मारूतीमामा म्हणाले, एवडा आठवडा देऊ सकाळ-संध्याकाळ उरलं-सुरलं आणि मग बगु; मी पण एक आयुर्वेदिक टाकतो त्याच्या खाण्यात, जरा मेंदू बरा होईल गड्याचा!

हवालदार हातावर हात मारत म्हणाले, हो बसुद्या कायमचा इथं पर गांधी बाबासमोर कशाला? उगा भलती आफत यायची. लोक याला गांधीचा अवतार म्हणायला कमी करणार नाहीत अन याचा रंग-रूप बी तसाच आहे.

दुपारी त्या म्हातार्‍याने नवीनच कार्यक्रम सुरू केला. गांधीबाबाच्या आजूबाजूचा परिसर तो स्वतः साफ करू लागला. तो चौथरा त्याने एकदम चकाचक केला. जवळच्या मफलरने गांधीबाबाला स्वच्छ केलं. दूरवर उभे असलेले मारूतीमामा, ममद्या अन हवालदार एकमेकांकडे खून करून काहीतरी बोलू लागले. हवालदारने कपाळावर हात मारून घेतला.

संध्याकाळ आली अन एक पोलीसाची गाडी चौकात थांबली. त्यात बसलेल्या पोलिसाने हवालदारला हात केला. हवालदार जवळ गेला. पोलिसांनी त्या म्हातार्‍या माणसाची भानगड काय ते हवालदारला विचारले.

हवालदारने स्वतःच गोंधळात असल्याचं सांगितलं. पोलिसाने सांगितलं की हाकला त्या म्हातार्‍याला तिथून, उगाच काही करून ठेवलं तर गांधीबाबाची विटंबना झाली म्हणून नवीन धिंगाणा होईल.

हवालदाराने स्पष्ट केलं की हा माथेफिरु तर दिसत नाही, उलट याने आज सगळी स्वच्छता केली. हा गांधीभक्त दिसतोय, जरा पीडलेला असावा, आपण हटकायला गेलो तर उपोषणाला वगैरे बसेल अन मामला बिघडेल. त्यापेक्षा यावर लक्ष ठेऊ काही दिवस.

पोलिसांनी विचारलं की काही हार्मलेस तर नाही न?

हवालदार म्हणाले, समाजासाठी तर वाटत नाही पण व्यवस्थेसाठी सांगता येत नाही. पोलिस अधिकारी हवालदाराकडे एकटक बघत होते. शेवटी ते ठीक आहे म्हणून निघाले अन आज्ञा सोडली की दिवसभर यावर तुम्ही लक्ष ठेवा, रात्रीचं कोणालातरी ठेवतो.

दोन-चार दिवस निघून गेले.

म्हातारा काही तिथून हालत नव्हता. सुरूवातीला त्याच्याकडे लक्ष देऊन बघणारे आता जरा दुर्लक्ष करीत होते. नव्याचे नऊ दिवस असतात. घरात एखादी वस्तु नवीन आली की वारंवार तिकडे लक्ष जातं अन हळूहळू ते कमी होत जातं.

आता म्हातार्‍याकडे अनेकांचं लक्ष जरा कमी झालं होतं. सगळ्यांना तो निरुपद्रवी अन निरर्थक वाटत होता. सकाळी येणारा इडलीवाला दोन इडल्या त्याला टाकून यायचा. एका फळवाल्याने एका खोक्यात चार फळे रात्री घरी जाताना ठेवली होती. ज्याला जे वाटेल ते त्या खोक्यात ठेवायचा. म्हाताराही हुशार होता, लागेल ते घ्यायचा अन बाकीचं शिस्तीत कचराकुंडीत ठेवायचा. सगळ्याकडे बघून हसणं एवढच त्याला माहीत होतं; बाकी दिवसभर गांधीबाबाची सावली असल्याप्रमाणे तो बसून असायचा. आजूबाजूचा परिसर राखणे ही त्याने स्वतःवर घेतलेली जबाबदारी होती. महिन्यातून एकदा गांधीबाबाच्या जागेची देखरेख करणार्‍या माणसाचं काम सध्या वाचलं होतं. एकदोघांनी त्याच्याशी बोलायचा प्रयत्न केला होता आपण तो फक्त हसतमुख त्यांच्याकडे बघायचा. लोकांना वाटलं मुका वगैरे असेल, पण हातवारेही करायचा नाही. वेगळं प्रकरण म्हणून सगळ्यांनी ते वेगळं केलं होतं.

एका दुपारी हवालदार, मारूतीमामा अन ममद्या बसले होते. बोलता-बोलता चर्चेचा विषय निघाला म्हातार्‍याचा.

मारूतीमामा म्हणाले, मी म्हणालो होतो की ह्याची माती आपल्यालाच करावी लागल; ह्यो आता कुठं जात नाही.

ममद्या म्हणाला, और कितने दिन पोसेंगे?? ये बोलता भी नही कुछ?

मारूतीमामा म्हणाले, त्यो थोडीच म्हणतो मला पोसा, त्यानं तर कायपण मागितलं नव्हतं, आपण दिलदार झालो की… बघेल त्याचं त्यो.

हवालदार गंभीर होत म्हणाले, आयुष्यात इतक्या प्रामाणिकपणे ड्यूटि गेल्या दहा दिवसांत झाली. रात्री लक्ष ठेवणारा हवालदारबी आता कंटाळला. थंडी आफाट पडतीय म्हणून तोपण थांबेना रात्री. साहेबांनी याला हार्मलेस म्हंटलं. जाऊ द्या. आसल कोनतरी अन जाईल कुठतरी. वेड्यांचा राजा आहे हे मात्र खरं. उगा पडलाय इथं येऊन.

एका दिवशी सकाळी मारूतीमामा कामावर येत होते अन दुरून त्यांना गर्दी दिसली. मामा जरा जाऊन बघतात तर काय त्यांची वाचाच बसली. पोलिस लोकांचा कसलातरी तपास सुरू होता, लोकांची, आजूबाजूच्या व्यापार्‍यांची गर्दी जमली होती, सगळीकडे आश्चर्याचं वातावरण होतं. गांधीबाबाची सावली वाटणारा तो म्हातारा गांधीबाबालाच घेऊन गायब झाला होता. अवघ्या वीस दिवसांत. सगळीकडे धिंगाणा चालू होता. हवालदारसाहेब कपाळाला हात लाऊन बाजूला बसले होते, ममद्या सगळ्यांना त्या म्हातार्‍याच्या गोष्टी सांगण्यात व्यस्त होता. पत्रकार, राजकीय-सामाजिक कार्यकर्ते मोठ्या संख्येने उपस्थित होते. चौकशी चालू होती, विचारपूस चालू होती पण त्या म्हातार्‍याचा कसलाच सुगावा लागत नव्हता. चेहरापट्टी सोडली तर त्याबद्दल कोणीच काही सांगू शकत नव्हतं.

गावातील एका जेष्ठ अन जाणकार व्यक्तीकडून समजलं की चोरीला गेलेली गांधीजींची ती लहान मूर्ति दुर्मिळ अशा धातुपासून बनवून घेतलेली होती. एका मोठ्या मूर्तिकाराने अतिशय रेखीव अशी ती मूर्ती घडवली होती. सुंदर मूर्तीचं मोल बरंच असल्याचं समोर येत होतं.

एका रात्रीतून त्या म्हातार्‍याने गांधीबाबाला गायब केलं होतं. थंडीची चिडिचूप शांतता असताना त्याने गांधीबाबासोबत प्रयाण केलं होतं. एखादा माणूस चालत जाताना सोबत त्याची सावली आपोआप चालत जाते तसं स्वतः निघून जाताना त्याने गांधीबाबाला सोबत घेतलं होतं. इतके दिवस गांधीबाबाकडे एकटक बघत बसणारा असं का करेल हे कोणालाच उमजत नव्हतं. तो म्हातारा येथे डाव साधण्यासाठीच आला होता असा अनेकांचा समाज झाला होता. अगदी पद्धतशीरपणे, इतरांना आपल्यावर संशय येऊ देऊनही त्याने असं केलं याचं आश्चर्य होतं.

मारूतीमामा हवालदारच्या बाजूला येऊन बसले होते. काय बोलावं दोघांनाही समजत नव्हतं. अंदाज व्यक्त करून दोघेही मोकळे झाले होते. त्यांची काही चूक नसली तरी त्यांना चुकल्यासारखं वाटत होतं. शेवटी मारूतीमामा म्हणाले, आपल्याला त्याची माती करायची संधि चुकली तरी त्याने आपली किम्मत मातीमोल केली. हवालदार हसत म्हणाले, उद्यापासून ड्यूटि पहिलेसारखी!

चौथरा आज रिकामा दिसत होता, नेहमीपेक्षा जरा जास्तच सुरेख अन स्वच्छ! आज त्यावर शांत मुद्रेचे गांधी नव्हते. सगळीकडे समाधानी दृष्टीने पहाणारे गांधी आज नव्हते. काही दिवस लोकांना चुकल्यासारखं वाटणार होतं. नवीन वस्तु आल्यावर त्याकडे जरा जास्त लक्ष जातं त्याप्रमाणे जुनी वस्तु गेल्यावरही काही दिवस त्याची आठवण येत असते. काही दिवसांनी सगळं सामान्य-साधारण; पाऊस पडून गेल्यावर होतं तसं!

चौथरा काही दिवस रिकामाच राहिला. काही दिवसांनी परत एक गांधीबाबा येऊन बसले. ते पहिल्यासारखे बुद्धासारखे शांत बसलेले, समाधानी नव्हते; जरा वेगळेच होते. काही दिवस अनोळखी वाटले. त्यांच्याभोवती आता पिंजरा होता.

म्हातारा काही सापडला नव्हता. गांधीबाबाचीही काही खबर नव्हती. त्यांना सोबत का नेलं?कुठे नेलं? वगैरे प्रश्न अनुत्तरितच होते.

अनेकांची दिशा चुकली होती.

===समाप्त===

कथेचे सर्वाधिकार लेखकाकडे सुरक्षित आहेत. कथा कुठेही वापरण्यापूर्वी लेखकाची परवानगी आवश्यक आहे.

Copyrights @ Author Abhishek Buchake

सहकारी माध्यम – latenightedition.in ||  @Late_Night1991

MORE STORIES… अजून काही कथा…

एक अजनबी…

खिडकी: भाग ३

खिडकी: भाग ३

राखीपोर्णिमेच्या निमित्ताने…

मराठी कथा गूढकथा रहस्यकथा भावस्पर्शी || Marathi Story  || मराठी साहित्य

एक आजीबाई…

आता पंधरा-वीस दिवस झाले हा प्रकार चालू होऊन. मुक्कामाकडे जात असताना माणूस कधीतरी चुकीच्या मार्गावर लागतो. तो मार्ग त्याला गुंतवून ठेवतो. त्याच्या मुक्कामापासून त्याला दूर करत असतो. कितीही मोहक किंवा योग्य वाटत असला तरी तेथे रमायची परवानगी त्याला नसते. कारण मुक्कामावर त्याची कोणीतरी वाट बघत असतं. त्याला पुढे जावच लागतं. कधी-कधी चुकलेला हा मार्ग चकवाही ठरू शकतो. त्यात किती वेळ घालवायचा हा मोलाचा अन मूल्याचा मुद्दा असतो. इथून वेळेत निघनं हेच सरस असतं. सतत वाहणार्‍या नद्यांनाही मर्यादा असतात. मलाही आता हे निरर्थक वाटू लागलं होतं. ही जागा सोडून दुसरीकडे जावं हेच सोयिस्कर वाटत होतं. त्या बारकीशी असलेला सहवास, तिच्यासोबत घालवलेल्या चांगल्या किंवा वाईट आठवणी सोडून पुढे जावं लागणार होतं. ही अपरिचित, अनाहूत अन भरकटलेली यात्रा अर्धवट सोडून पुढे जायचा निर्णय मी एकाएकी घेतला होता. मन थार्‍यावर नसल्याने चटकन निर्णय झाला. आज रात्री तिला भेटण्याचा प्रयत्न करावा अन निघून जावं. मूळ रस्ता सोडून भूलभुलयात भटकण्यात काय उपयोग…?

रात्री मी खिडकीशी बसलो. ती तिच्या वेळेवर आली. नेहमीप्रमाणे तिचा उद्योग चालू होता. मी शांतपणे तिच्याकडे बघत होतो. आज खाली गेलो नाही. तिच्या गोर्‍या-गोबर्‍या गालांना हाताने ओढावं अन ओठ टेकवावे असं वाटत होतं. पण ते शक्य नव्हतं. मग रात्रीच्या धुक्यात ती नाहीशीही झाली. मन खूप भरून आलं. मी जाऊन पडलो. पण तिचा गोजिरा चेहरा काही डोळ्यांसमोरून जात नव्हता. रात्री कधीतरी झोप लागली.

सकाळी उशिरा उठलो. दोन-तीन दिवसांत कुठल्यातरी मित्राकडे मुक्काम हलवायचा विचार ठरला होता. सहज आवराआवर सुरू केली. त्या बारकीचं जे स्केच काढलं होतं त्याचे अनेक झेरॉक्स काढले होते. त्याचा गठ्ठा पडून होता. तो तिच्याकडेच सोपवावा वाटत होता. त्याच कट्ट्यावर तो ठेऊन द्यावा असं वाटलं. दुपारची वेळ होती. मी तो गठ्ठा उचलला आणि खाली जाऊ लागलो. तो गठ्ठा घेऊन मी त्या कट्ट्यावर जाऊन बसलो. रस्तावरही काही वर्दळ नव्हती.

तो गठ्ठा तिथे ठेवला अन उगाच तिथे बसून राहिलो. मनातल्या मनात त्या अज्ञात मुलीशी वार्तालाप करत होतो. तू कोण आहेस? मलाच का दिसायची? तुझं-माझं काही नातं आहे का? असेल तर घाबरतेस कशाला? माझ्यासमोर यायचं ना? तुझं अस्तित्व आहे का नाही हेही मला माहीत नाही. तू फक्त माझ्या मनात, आभासी जगात आहेस का? पण मग फक्त ह्याच जागेवर का दिसतेस? ह्या जागेशी काय नातं तुझं? तुझ्या असलेल्या-नसलेल्या अस्तित्वाने माझी झोप उडवली आहे. गेली पंधरा दिवस माझं आयुष्य पार बदलून गेलं आहे. एकाएकी काळाचा असा कोणता काटा फिरला की तू माझ्या आयुष्यात प्रवेश केलास? माझं आयुष्य त्या घड्याळाच्या काट्यासारख होऊन बसलं आहे. रोज त्याच जागेवरून पुढे जायचं. गोल-गोल फिरत राहायचं. हे वर्तुळ कधी संपणार. रात्र झाली की मी ह्या कट्ट्याकडे ओढला जातो. तुझ्या आभासी छायेवर विश्वास ठेऊन मी सर्वस्व पणाला लावलं… पण कुठेतरी गफलत नक्कीच झाली. काहीतरी आहे जे मला माझी ओळख विसरायला भाग पाडत आहे. कुठल्यातरी अज्ञात गुहेत ओढू पाहत आहे.

मनात विचारांचं काहूर माजलं असताना कसल्यातरी चाहुलीने माझं मन भानावर आलं. एक आजीबाई तिकडून चालत येत होत्या. हातात काठी होती. डोळ्यांवर जाड भिंगाचा चष्मा. पाठीचा बाक झाला होता. त्या चालत-चालत कट्ट्याकडे येत होत्या. अंगावर फिकट गुलाबी रंगाची साडी होती. हातातील गडद चॉकलेटी रंगाची काठी साडीच्या रंगाला मॅच होत होती. त्या आजी कट्ट्यावर येऊन बसल्या.

पोरा इकडे येताना बघत होतास न मला? मग उठून हात दिला असतास तर काय बिघडलं असतं? म्हातार्‍या माणसांची मदत करावी?

ओळख नसतानाही त्या अतिशय सहजपणे माझ्याशी बोलत होत्या. त्यांच्या बोलण्याने मी माझ्या विचारांतून पुर्णपणे भानावर आलो.

माफ करा आजी, मी जरा माझ्याच विचारात गुंतलो होतो. लक्षात नाही आलं माझ्या.

ठीक आहे रे. पण परत जर कोण म्हातारं माणूस दिसलं तर मदत कर. आता अपेक्षा ठेवण्याच्या पलीकडे आम्ही काय करू शकतो म्हणा. असं म्हणत त्या हसल्या अन दात नसलेलं त्यांचं तोंड दिसलं.

सांगा आजी, तुम्हाला काय मदत करू? मीही मिष्किलपणे विचारलं.

आधी मला सांग, ह्या झाडाखाली बसून एवढा काय गहन विचार करत होतास? तो बुद्ध झाला मग तो सफरचंदवाला झाला आणि आता तूच की रे… त्या पुन्हा हसल्या.

मीही त्यावर हसलो आणि म्हणालो, काही नाही बघा, ह्या मुलीच्या शोधात आहे. असं म्हणत मी त्यांना त्या गठ्ठयातील एक कागद त्यांना दिला.

त्यांनी तो कागद हातात घेतला अन त्यांच्या चेहर्‍यावरील रंगच उडाला. त्या टक लाऊन, डोळे बारीक-मोठे करून त्या कागदावरील त्या मुलीच्या फोटोकडे बघू लागल्या. मला त्यांची प्रतिक्रिया अनपेक्षित होती. पण तो फोटो बघितल्यावर त्या ज्या प्रकारे react झाल्या त्यामुळे माझा उत्साह वाढला. कारण तिला कोणीतरी ओळखतं ही नवी गोष्ट घडत होती. एखादा अजास्र दरवाजा उघडल्या जावा अन त्यावरील धूळ उडावी असं वाटलं.

मी त्या आजींना उत्साहाने विचारू लागलो, तुम्ही ह्या मुलीला ओळखता आजी? हो तुम्ही ओळखता. तुमचा चेहराच सांगतो आहे. सांगा न आजी ही कोण आहे? प्लीज!

त्या आजी माझ्याकडे एकटक बघत होत्या. त्यांच्या डोळ्यात पाणी जमा झालं होतं. पण ते अश्रु त्या बाहेर येऊ देत नव्हत्या. पण त्यांच्या चेहर्‍यावरील प्रश्नांची गर्दी काही कमी झाली नव्हती.

कोण आहेस रे तू? अन का शोधतो आहेस ह्या मुलीला? अन फोटो कुठे मिळाला हा? त्यांच्या आवाजात कंप जाणवला. पोटातून आवाज आल्यासारखा वाटत होता. गळ्याच्या सुरकुत्या हलत होत्या. त्या अधीरतेने माझ्याकडे बघत होत्या.

सगळं सांगतो, पण तुम्ही हिला ओळखता का नाही ते सांगा. त्यासाठी माझा जीव टांगणीला लागला आहे. मी काही वाईट माणूस नाही. इथे समोरच राहतो. माझ्यावर विश्वास ठेवा आजी. मी हिला काहीही नुकसान नाही पोचवणार. पण फक्त एकदा भेटायचं आहे हिला. अनेक प्रश्न आहेत ज्यांची उत्तरं घ्यायची आहेत. मी अडकलो आहे यात.. आजी प्लीज सांगा मला… फक्त हो म्हणा… मी सगळं सांगतो…

“हो, मी ओळखते हिला…”

त्या आजींच्या तोंडून निघालेले ते शब्द माझ्या अंतकरणात जाऊन भिडले. समुद्राच्या लाटा खडकावर आदळतात तसे ते शब्द माझ्या कानावर पडले. जे ऐकण्यासाठी, जे जाणून घेण्यासाठी मी गेली पंधरा दिवस आतुर झालो होतो ते घडत होतं… काळाचा काटा पुढे सरकत होता…

मी आजिबाईंना सगळं खरं-खरं सांगितलं. अगदी पहिल्या रात्री काय घडलं ते मी काय काय केलं इथपर्यंत. सांगताना मला जराही दम पडत नव्हता. मी पटपट बोलत होतो.

आता सांगा आजी… कोण आहे ही चिमूरडी? मला भेटायचं आहे हिला. तुम्ही ओळखता न?

आजीच्या चेहर्‍यावर हजार प्रश्न दिसत होते. पण कसलीतरी तीव्र वेदना त्यांच्या डोळ्यात दिसत होती. आठवणींचा पेटारा उघडल्यावर माणूस कसा अस्थिर होतो तसा त्यांचा चेहरा झाला होता. त्या जागेवरून उठत होत्या. मला भीती वाटली. त्या काही न बोलतच निघून जात होत्या. मी त्यांच्या दुखर्‍या नसेला तर छेडलं नसेल ना, म्हणून चिंतेत होतो.

काय झालं आजी? अशा नका जाऊ. प्लीज, मला काहीतरी सांगा. माझं काही चुकलं असेल तर सांगा, पण बोला काहीतरी.

त्या आजी ताडकन मागे वळल्या अन माझ्याकडे रोखून बघू लागल्या. त्यांना काहीतरी वाटलं अन माझ्या जवळ येत माझ्या डोक्यावर हात ठेवत त्या माझ्याकडे एकटक बघू लागल्या.

चल माझ्यासोबत. सांगते ही मुलगी कोण आहे.

              मला खरं तर आता भीती वाटत होती. आजीला अचानक काय झालं म्हणून ती असं वागत आहे असा प्रश्न पडला होता. पण भीती वाटेल असाच प्रकार घडत होता. त्यांच्यासोबत गेलो तर मी संकटात सापडतो की काय? अशीही भीती वाटत होती. ज्या मुलीला गल्लीत कोणीच ओळखत नाही तिला ह्या कशा ओळखत असाव्यात? नक्कीच काहीतरी अघोरी असणार. ही म्हातारी दिसते तशी नसेल… काहीतरी भानगड असणार हे नक्की होतं. पण आयुष्यभर मनात प्रश्न घेऊन जगण्यापेक्षा एकदाचं काय ते होऊन जाऊ देत असा विचार आला. आर किंवा पार होऊन जाऊ देत. ह्या रहस्यावरून पडदा तरी हटेल.

मी त्यांच्या मागून चालू लागलो. त्या आपल्या वेगाने चालत होत्या. आजी म्हणाल्या, आता तरी हात धरशील न?

मला त्या शब्दांनी जरा अस्वस्थ वाटलं. ह्या आजीबाई मला काही इजा तर पोचवणार नाहीत न? तंत्र-मंत्र करणारी असेल तर अवघड आहे. मग मेलोच!

काय म्हंटलं रे मी? त्या सावकाश म्हणाल्या.

मी दबकतच त्यांच्या जवळ गेलो अन त्यांनी माझा दंड आपल्या हाताने गच्च धरला. हात पुरते सुरकुतलेले होते. थंड भासत होते. थरथर कापणार्‍या हातांनी माझ्यावर जोर टाकला होता. इतका वेळ दिलखुलास वाटणार्‍या आजीबाई आता मात्र मनात भीती निर्माण करत होत्या. कदाचित हा माझाच दृष्टीकोण असावा. विचारकंपने!

काही अंतरावर असलेल्या एका सोसायटीत आम्ही जात होतो. खालच्या मजल्यावरच त्यांचं घर होतं. आजीबाई सावकाश चालत होत्या. पण त्यांच्या डोक्यात काहीतरी वेगाने चालू होतं. त्यांचा चेहरा गहिरा झाला होता. त्या कसल्यातरी गहन विचारात गढल्या गेल्या होत्या. आठवणीचा पेटारा उघडल्यावर आपण हरखून जातो तसा त्यांचा चेहरा वाटत होता. डोळ्यात कुठल्यातरी खाणाखुणा उमटल्या होत्या. त्या मुलीच्या फोटोने त्यांच्यात इतका आमुलाग्र बदल झालेला दिसत होता. कोण आहे ती मुलगी? का होती? उलगडा होईपर्यंत मनात धाकधूक कायम राहणार होती.

===अपूर्ण===

 सूचना => कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे सुरक्षित आहेत. ह्या कथेचा वापर करण्यापूर्वी लेखकाची रीतसर परवानगी आवश्यक आहे. ||

 All Copyrights Of The Story Reserved @ Author Abhishek Buchake.

 सहकारी माध्यम=> latenightedition.in

कथा खरच आवडली का ? दर्जेदार वगैरे होती का ? तुमची उत्कंठा शिगेला पोचली असेल तरच माझा कथा लिहिण्याचा हेतु सफल झाला असं म्हणेन… पण खरच कथा मनाला भिडली असेल तर पूर्ण वाचल्याशिवाय तुम्ही राहणार नाहीत याची मला खात्री आहे… म्हणूनच, तुमचा रोष पत्करूनही मी थोडा आगाऊपणा करत आहे… याच्या पुढचे अजून दोन भाग आहेत जे ह्या वेबसाइटवर नाहीत मिळणार… त्यासाठी आपल्याला खालील लिंक वर जाऊन “मराठी कथा” हे e book app download करावं लागेल… पुढचे दोन भाग तिथे मिळतील… कथा जर खरच चांगली असेल तर ते कष्ट करून तुम्ही (मला शिव्या घालत) ती कथा नक्की पूर्ण वाचाल असं मला वाटतं… ते कळावे म्हणूनच त्याचे उर्वरित दोन भाग मी हेतूपरस्पर इथे प्रकाशित करत नाही… उत्कंठा असेल तरच तेथे जाल, नाहीतर ‘बोरिंग’ म्हणून सोडून द्याल… क्षमा…

मराठी कथा – अभिषेक बुचके

खिडकी: भाग २

खिडकी: भाग २

राखीपोर्णिमेच्या निमित्ताने…

मराठी कथा गूढकथा रहस्यकथा भावना  || Marathi Stories  || मराठी साहित्य

ती मुलगी…

सकाळी दहा वाजता मला जाग आली. जगदीश व अंगद माझ्या जागं होण्याची वाट बघत बसले होते. मी उठल्यावर त्यांचे प्रश्नांनी व्यापलेले अन भेदरलेले चेहरे मी बघत होतो.

जगदीश म्हणाला, “कसं वाटतय आता?”

बरं आहे. मी काही आजारी नाहीये…

माहीत आहे. पण ह्या सगळ्याचा उलगडा व्हायला हवा, जगदीश ठामपणे म्हणत होता.

अंगद सांभाळून घेऊन म्हणत होता, जगदीश आपण हे नंतर बोलू…

मी त्याला थांबवत म्हणालो, नाही अंगद, सगळ्या गोष्टी वेळेत स्पष्ट झालेल्या बर्‍या.

मी उठलो अन चहा घेत आम्ही तिघे बोलत होतो. मी त्यांना सगळं स्पष्टपणे सांगितलं. अगदी सुरुवातीपासून. त्यांनी ते अतिशय काळजीपूर्वक ऐकलं. सगळं झाल्यावर जगदीश बोलत होता.

हे बघ दत्ता, मी स्पष्ट बोलतो. ह्या सगळ्यात दोनच शक्यता असू शकतात. एक म्हणजे, तुझ्या मेंदूवर काहीतरी परिणाम झाला आहे.

हे वाक्य ऐकून अंगद जरा बावरला अन मला मात्र जगदीशवर राग येत होता.

अन दुसरी शक्यता म्हणजे (जगदीश जरा थांबून आमच्याकडे रोखून बघत) हा काहीतरी भुताटकीचा प्रकार असू शकतो.

अंगदने आवंढा गिळला. मी अतिशय स्थितप्रज्ञ होतो. ती मुलगी काहीतरी अघोरी अन विपरीत असेल हे मी मानूच शकत नव्हतो. पण असली तर? अशी शंकाही मनाला स्पर्श करून जात!

अंगद बोलत होता, ती फक्त यालाच दिसते. आपल्याला नाही. पण का? असं असतं का? मला यातलं काहीच माहीत नाही.

जगदीश तिरसटासारखा म्हणाला, हो, जणू मी रोज हेच करत असतो…

एक क्षण शांत गेला अन जगदीश पुढे बोलत होता. दत्ता, तुझं बॅकग्राऊंड आम्हाला माहीत नाही. तूच विचार कर, ती फक्त तुलाच का दिसते… मी पुढे काही बोलणार त्याच्या आतच तो म्हणाला… कारण ती तुझ्या डोक्यात आहे.

मी चिडून पुढे म्हणालो, माझं डोकंही आज नाही अन ही जागाही आजची नाही. हे भास असतील तर मग ती मुलगी तिथेच का दिसते मला… इथे घरात का नाही दिसत… बाहेर का नाही दिसत? मला वेडा ठरवून तू हा प्रश्न टाळू पाहत आहेस… किंबहुना निकालात काढू पाहत आहेस जगदीश.

अजिबात नाही. मी असं म्हणत नाही. पण ती मुलगी फक्त तुलाच का दिसते मग. विचार सोसायटी अन गल्लीतील इतर लोकांना, त्यांनी कधी ही मुलगी बघितली आहे का…

हो विचारेन… मीच विचारेन अन ह्या प्रकरणाचा छडा लावेन. अन मला यात कोणाचीही मदत नकोय.

जगदीश चिडला होता. त्याला ह्या भानगडीत पडायची अजिबात इच्छा नव्हती. तो पहिल्यापासून असाच होता. तो उठून आत निघून गेला.

अंगद माझ्याजवळ येऊन बसला अन म्हणाला, हे बघ दत्ता, माझा विश्वास आहे तुझ्यावर. अशा गोष्टी असतात. मी गावात असताना अशा बर्‍याच गोष्टी बघितल्या आहेत. मला याची खूप भीती वाटते. तुला मदत करायची माझी तयारी आहे, पण अंग राखून बरका. आमच्या गावाकडे बरीच लोकं मेली आहेत, वेडी झालीत ह्यामुळे. थोडा जपून रहा. आपण बघूयात काहीतरी.

दिवस मंथनातच गेला. विचारचक्र वेगाने धावत होतं. संध्याकाळी जगदीश घर सोडून गेला. त्याने स्वतःची काहीतरी तात्पुरती व्यवस्था केली होती. तो घाबरला होता की स्वार्थी विचार करत होता माहीत नाही. पण परिणामतः तो आता आमच्यात नव्हता. जाताना तो फक्त म्हणाला, “दत्ता, मला ह्या गोष्टींत अडकायला वेळ नाही. माझ्यावर खूप जबाबदर्‍या आहेत. इथे राहून चालणार नाही. एखादा चांगला डॉक्टर बघ किंवा हे घर सोड. अहंकारापाई अडकू नकोस.”

मलाही त्याची अडचण समजली. तो गेला होता. अंगद केवळ शरीराने इथे होता. त्याचही मन थार्‍यावर नव्हतं. नेहमी भेदरल्यासारखा वागायचा. सतत दडपणाखाली असल्याप्रमाणे.

रात्र झाली. बारा वाजून गेले. मी खिडकीत बसलो होतो. तिची वाट बघत. आज परत ती दिसते का हे मला जाणून घ्यायचं होतं. मी आता घाबरणार नव्हतो. मी समस्येपासून पळ काढणारा कधीच नव्हतो. मी थेट समस्येला भिडणार होतो. मुळात ही समस्या असली तरी तिचं रूप खूप गोड होतं. ती बारकी खूप गोड दिसत होती.

आली… नजरेसमोरून धुकं वाहत जावं तसं अलगदपणे ती तिथे अवतरली होती. अचानक कुठून आली समजलं नाही. ती नेहमीप्रमाणे वाटेकडे डोळे लाऊन बसली होती. तिचे पाणीदार डोळे रात्रीच्या अंधुक प्रकाशात चमकत होते. मी तिला सावकाश आवाज देत होतो, ए बाळा. कोण आहेस तू?

ती माझ्याकडे बघतच नव्हती. मी पुन्हा बोललो, तू इथे काय करतेस गं?

ती एकदाही माझ्याकडे बघायला तयार नव्हती. मी घरातून बाहेर पडलो अन वेगाने धावत तिथे जाऊन पोचलो. पुन्हा तीच तर्‍हा. मला हे अपेक्षित होतंच. मी त्या कट्ट्यावर जाऊन बसलो. मनात दडपण होतं पण आज आर-पार ठरवलं होतं. तिथे बसल्यावर मला नेहमीपेक्षा वेगळं वाटत होतं हे नक्की. जणू काहीतरी वेगळं वातावरण आहे असं वाटायचं. भीती वाटावी असं काहीच नव्हतं पण तरीही नेहमीपेक्षा वेगळं. मी थोडा वेळ तिथेच बसलो. ती बारकी येईल ह्या वेड्या आशेने. पण ती समोर आली नाही. असं वाटत होतं की ती आजूबाजूलाच आहे पण समोर दिसत नाही.

मी कट्ट्यावर बसलेलं असताना अंगद माझ्याकडे वरच्या खिडकीतून पाहत होता. मी त्याच्याकडे बघून हसलो तर तो घाबरून आत पळून गेला.

काही वेळाने मी वर परतलो. मी वर गेलो तेंव्हा अंगदने त्याच्या खोलीचा दरवाजा लाऊन घेतला होता. मी दरवाजा वाजवला पण त्याने उघडला नाही. मी हाक दिली तेंव्हा तो घाबरत म्हणाला, आत येऊ नकोस. मला सोड. मी जातो.

माझ्या लक्षात तो प्रकार आला. अंगद मुळात भित्रा होता. मी त्या झाडाखाली बसलो हे बघून त्याने असं गृहीत धरलं की मला कोणीतरी झपाटलं आहे. मी स्वतःशीच हसलो अन बाहेर जाऊन पडलो. आज मला अजिबात भीती वाटत नव्हती. कारण मी मनाशी ठरवून त्या भीतीच्या चौकटीला पार करून परत आलो होतो. मी खिडकीतून खाली बघितलं. कोणीही नव्हतं.

दुसर्‍या दिवशी सकाळी अंगद निघून गेला. मी त्याला काही समजवलं नाही. कारण परिस्थिती माझ्या विरोधात होती. तो माझ्याकडे भेदरलेल्या नजरेने बघत होता. मला मनोमन खूप हसू आलं.

              आता मी एकटाच होतो. शोधकार्य पूर्ण करायला. मी गल्लीत अन आजूबाजूला त्या मुलीची अडून-अडून चौकशी केली. काहीच हाती लागलं नाही. माझा दिवस यातच जात होता. मी आजूबाजूचे मुलांचे मैदान, शाळा बघत बसलो पण ती मुलगी काही दिसली नाही. येता-जाता ती जागा मला खुणावत आहे असं वाटायचं. जणू त्या जागेशी माझं नातं बनत आहे असं वाटायचं.

पुन्हा रात्री ती मुलगी मला त्या खिडकीतून दिसत होती. मी शांतपणे, काहीही न करता एकटक तिच्याकडे बघत होतो. काहीतरी तिथे फेकून तिचं लक्ष वेधून घ्यावं असं वाटलं. मी एक चॉकलेट फेकलं ते तिच्या जवळ पडलं. तिने ते बघितलं नाही. मग मी सावकाश, कसलीही घाई न करता खाली गेलो. अर्थात ती मुलगी गायब होती. मी कट्ट्यावर जाऊन बसलो. मला काहीच होणार नाही याची मला खात्री असल्याप्रमाणे मी तिथे जाऊन बसलो. मस्त फिरायला आल्याप्रमाणे मी निवांत तिथे बसलो होतो. माझ्या लक्षात आलं की मी वरतून टाकलेलं चॉकलेट तिथे नाहीये. मला आश्चर्य वाटलं. त्या मुलीनेच उचललं असेल असं वाटलं. समोर तर येत नाही पण पठ्ठी चॉकलेट घेते म्हणून मी हसलो. मेंदूत एक पॉइंट नोट झाला की मुलगी खरीखुरी असली पाहिजे. नाहीतर भूतांना कधीपासून चॉकलेट आवडू लागले. माझ्याच विनोदावर मी मंद हसत असताना पलीकडील रस्त्यावरून कसलातरी आवाज येत होता. मी सावध झालो. कोणीतरी चालत येत होतं. माझं लक्ष त्या वाटेकडे होतं. कोण असेल याबाबत प्रचंड उत्सुकता होती. पथदिव्यांच्या प्रकाशामुळे त्या मानवाची सावली-आकृती वेडीवाकडी होत होती. श्वास थांबला. कोण असेल हे बघण्यासाठी डोळे आतुर होते. ते तर सेक्रेटरी घोडके होते.

माझ्या तोंडून ‘हट तिच्या आयला’ असे उद्गार निघून गेले. ते माझ्याकडे संशयाने बघत होते. माझ्याजवळ येऊन ते म्हणाले, काय दत्ता, इथे काय करताय इतक्या रात्रीचे?

काही नाही काका, जरा कोंदट वाटत होतं आत. झोप येत नव्हती म्हणून येऊन बसलो.

हार्ट अटॅकची लक्षणं नाहीत न? नाहीतर चला जाऊ डॉक्टरकडे लागलीच.

नाही काका तसं काही नाही… मी आपलं…

मग काही भानगड तर नाही न? पोरीची वगैरे?

नाही ओ काका, काहीतरीच काय. मी मनात म्हंटलं, हो लहान पोरीचीच भानगड आहे.

हं, तुम्ही नाहीत तसे, पण आजकाल काहीही सांगता येत नाही.

बरं, काका, मला मघाशी एक लहानशी मुलगी दिसली ओ इथे. मी खडा टाकला.

कुठे? इथे?

हो, वरून खिडकीतून दिसली होती अन येईपर्यंत निघून गेली दिसतं.

आपल्या गल्लीतील होती का?

घ्या आता. मीच चौकशी करतोय, तुम्हाला माहीत आहे का?

नाही ओ. मी तर जस्ट आलोय तीन दिवसांनंतर. साडूच्या लग्नाचा वाढदिवस होता.

अच्छा अच्छा!

कोण असावी बरं?

मी लागलीच वर्णन सांगितलं.

काही माहीत नाही बघा. असेल कोणसोबत तरी आलेली. हल्ली शहरात कशाला वेळ राहिली नाही. कधीही काहीही करतात लोक. हेच बघा की, मी काय वेळेस आलो घरी गावावरून… हाहाहा.

ते निघून गेले. मग मीही गेलो. रात्री शांत झोप लागली. अंधारात माझा एकट्याचाच पलंग आहे अन आजूबाजूला काहीच नाही असं क्षणभर वाटलं. कसल्यातरी निर्वात पोकळीत हरवलो आहे असं वाटत होतं.

                   अजून एक दिवस उजाडला. झोपेतून डोळे उघडताच मेंदूत गुंतागुंत सुरू झाली. त्रासिक झालं होतं जगणं. कुठल्या वर्तुळात अडकलो आहे हेच समजत नव्हतं. अर्धा तास प्राणायाम केला. फार फरक नाही वाटला. फक्त चालू पावसात गाडीच्या काचेवरून वायपर फिरवतात तसा प्रकार. पाऊस परत काच भरणार होता.

आज ठरवलं की आता त्या मुलीचं चित्र काढायचं अन जमेल तितक्या लोकांना विचारात सुटायचं. मग ते सॉफ्टवेअर घेतलं अन बराच वेळ गेला तिचा निरागस अन गोंडस चेहरा रेखाटण्यात. शेवटी थोडासा मिळता-जुळता चेहरा तयार झाला अन मी थांबलो.

संध्याकाळी मुलांचे चिल्ड्रेन पार्क, बाग, शाळा अन जमेल तिथे तिची चौकशी सुरू केली. एक निमित्यही शोधलं. ही मुलगी इथेच कुठेतरी राहते, आमच्या दिग्दर्शक साहेबांनी हिला एकदा बघितलं होतं इथे. ते हिला एका चित्रपटात घेऊ इच्छितात! वाट्टेल त्या तुक्का मारत होतो. लोक ना-ना नजरेने बघायचे. पण मी बधलो नाही. चौकशी चालूच ठेवली. आज तरी काही निष्पन्न झालं नाही. थकून घरी गेलो. मग Social media वरही तो फोटो पसरवला आणि माझा संपर्क दिला. एकंदरीत दिसेल त्या मार्गाने मी तिच्यापर्यंत पोचू इच्छित होतो.

                   रात्री दमून घरी बसलो असताना एक विचार आला की हा माझा नक्की भास असावा. कारण ती मुलगी जर खरच अस्तीत्वात असती तर आत्तापर्यंत सापडली असती. ती काही मिस्टर इंडिया नाही की गायब व्हावी. शिवाय गल्लीत कोणीच तिला पाहिलं नाही. दिवसाही दिसत नाही. केवळ रात्रीचा तेवढा ठरलेला वेळ वगळता तिच्या अस्तित्वच्या कसल्याच खुणा हे जग दाखवत नव्हतं. ती अस्तीत्वात आहेच का नाही हेच मला आता समजत नव्हतं. कदाचित, ती केवळ माझ्या मेंदूत असावी? मला खरच वेड तर लागलं नसेल न? पण कशामुळे असं होईल. ती तर अनोळखी आहे. का काही भुताटकी आहे? तिचा अतृप्त आत्मा वगैरे तिथे फिरत आहे की काय? तिला काहीतरी पाहिजे का माझ्याकडून? पण इतके दिवस झाले इथे राहतोय, मग आत्ताच काय झालं? का माझ्यात काही सुपरनॅच्युरल शक्ति आल्यात? उद्या तीसुद्धा चौकशी करू. इथे कोण कधी काही अपघात किंवा अनैसर्गिक मृत्यू… बघूयात तेही… पण ती मला कसलाच त्रास देत नाहीये… मग असं का?

अमर्याद विक्षिप्त अन बेजोड प्रश्नांनी रात्रभर डोकं भणभणत होतं. मी रात्री खिडकीजवळ गेलोच नाही. तिच्या असल्या नसल्या अस्तित्वाला आज रात्री फाटा दिला. जोरात दारू पिली!

सकाळी पुन्हा मोहिमेवर लागलो. आजचा दिवस तेथील अनैसर्गिक मृत्यू अन आत्मा वगैरे अनुषंगाने चौकशी केली. अनेक गोष्टी तपासून पाहिल्या. नजीकच्या काळात तर असं काहीच घडलं नव्हतं. आणि जुनं भूत काही अचानक उगवणार नव्हतं. हाही पर्याय खोडून टाकला.

===अपूर्ण===

सूचना => कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे सुरक्षित आहेत. ह्या कथेचा वापर करण्यापूर्वी लेखकाची रीतसर परवानगी आवश्यक आहे. 

 All Copyrights Of The Story Reserved @ Author Abhishek Buchake.

सहकारी माध्यम=> latenightedition.in

TO READ SIMILAR STORIES…

मराठी कथा – अभिषेक बुचके

खिडकी: भाग १

खिडकी: भाग १

राखीपोर्णिमेच्या निमित्ताने…

मराठी गूढकथा रहस्यकथा भावस्पर्शी || Marathi Story  ||  मराठी साहित्य

रोज रात्री खिडकीतून ‘ती’ लहानशी मुलगी दिसायची. पण खाली जाऊन बघितलं तेंव्हा ती गायब असायची. गेले पंधरा-वीस दिवस हा प्रकार चालू होता. पण पुढे काहीच घडत नव्हतं. जणूकाही काळाची रेष तेथे येऊन क्षणभर गोठली जायची अन एक गडद ठिपका सोडून परत पुढे जायची. ठराविक अंतरावर तसे ठिपके पडत होते पण अज्ञातपणा काही केल्या संपत नव्हता. मी काळाच्या वर्तुळावर फिरत आहे असं वाटत होतं. दरम्यान आयुष्य पूर्ण बदलून गेलं होतं.

               मी कॉल सेंटरमध्ये काम करायचो. दुपारी चार ते रात्री बारा वाजेपर्यंत माझी नोकरी असायची. रात्री ‘बेकरी कोर्नरला’ कंपनीची गाडी मला पोचती करायची. तिथून पाच मिनिट चालत आलं की माझं घर! घरी परतत असे तेंव्हा एक रूम पार्टनर रात्रपाळीच्या नोकरीसाठी गेलेला असायचा अन दूसरा सकाळी नोकरी असल्याने शांत झोपलेला असायचा. मी डुप्लीकेट चावीने घरात येत असे अन फ्रेश होऊन थंडगार दूध पिऊन झोपी जात असे.

गेला वर्षभर हा प्रकार व्यवस्थित चालू होता. पण काही दिवसांपूर्वी ती घटना चालू झाली. त्या रात्री घरी आलो अन नेहमीप्रमाणे दूध घेत समोरच्या काचेच्या खिडकीतून बाहेर बघत होतो. पावसाचे दिवस होते. नुकताच पाऊस पडून गेला होता. सगळीकडे ओलावा होता. खिडकीवरही ओल जमा झाली होती. मी खिडकी हाताने पुसली अन मला बाहेरचं अंधुक-अंधुक दिसू लागलं. घराच्या, अर्थात फ्लॅटच्या बाहेर पथदिवा होता. त्याचा स्थिर पांढरा प्रकाश  चमकत होता. त्या प्रकाशात पावसाची भुरभुरी दिसत होती. सगळं एखाद्या चित्रकाराच्या चित्राप्रमाणे दिसत होतं. त्या खांबाच्या खाली एक कट्टा होता, तिथे एक लहान मुलगी बसलेली दिसत होती. खिडकीतून मला स्पष्ट दिसत नसल्याने मी चटकन खिडकी उघडली अन बाहेर बघू लागलो. खरंतर मी अवाक झालो होतो. रात्रीचा एक-दीड वाजला असावा; आणि अशा वेळी ही लहानगी मुलगी तिथे काय करत आहे असा साहजिक प्रश्न मला पडला.

मी एकटक तिच्याकडे पाहत होतो. छान फिकट गुलाबी रंगाचा ड्रेस तिने घातलेला होता. बारीक, मानेपर्यंत ठेवलेले काळे केस अन त्यावर लावलेली क्लिप. पेहराव थोडासा कालबाह्य वाटत होता. थोडासा गोल चेहरा. मिचमिच करणारे काळे गहिरे डोळे. चपटं नाक अन चेहर्‍यावर सुरेख हास्य. दहा-बारा वर्षांची असेल ती. खूपच गोड दिसत होती. मी बराच वेळ तिच्याकडे बघतच राहिलो. पण ती ‘बारकी’ तिथे काय करत आहे हे काही मला उलगडत नव्हतं. आणि इतक्या रात्री ती चिमुकली कोणीही सोबत नसतांना काय करते आहे हा प्रश्न मला बोचत होता. ती हरवलेली आहे का? का इथे कोणाकडे आली आहे? तिचे घरचे कुठे आहेत? आजपर्यंत तिला इथे कधी बघितलेलं नाही???

मी तिच्याकडे पाहत असलो तरी ती काही माझ्याकडे बघत नव्हती. त्या कट्ट्यावर शांतपणे बसून होती. चेहर्‍यावर कसलेच भाव नव्हते. न हसरे, न रडते, न घाबरलेले आणि गोंधळलेले तर नाहीच नाही! ती अतिशय शांत-समाधानाने अन स्वेच्छेने तिथे बसली असेल असच वाटत होतं. फक्त प्रतीक्षा दाटली असायची तिच्या चेहर्‍यावर. विचित्र असलं तरी काही धोकादायक किंवा गैर असं काही वाटत नव्हतं. मी तिला ‘शुक..शुक’ असा इशारा केला. ती माझ्याकडे बघितली अन गोड हसली. प्रत्युत्तरात मीही हसलो. मी इशार्‍यानेच म्हणालो, “काय, कुठे?” तर तिने नुसती मान हलवली अन नाटकी हसली. मी हातातील रिता झालेला दुधाचा ग्लास मागे असलेल्या टेबलवर ठेवलो अन जवळपास मिनिटभरात पुन्हा खिडकीकडे गेलो तेंव्हा ती गायब होती… हे थोडं अनपेक्षित होतं. मलाही जरा विचित्रच वाटलं. क्षणभरात कुठे गेली असेल? नंतर वाटलं की तिचे आई-बाबा असतील आजूबाजूला. इतक्या गोड मुलीला कोण मूर्ख एकटं सोडून जाईल. गेली असेल घरी. मग मीही जाऊन झोपलो.

दुसर्‍या दिवशी मला ती आठवतही नव्हती. दिवस नेहमीप्रमाणे अन सामान्य गेला. रात्री कामावरुन परत आलो. पुन्हा एक-दीड वाजता सहजपणे खिडकीकडे गेलो. तेंव्हा मात्र मला आश्चर्याचा धक्का बसला. मेंदूला मुंग्या आल्या. तीच चिमुकली, त्याच अवतारात, तशीच, त्या पांढर्‍या प्रकाशात बसली होती. मी डोळे चोळले अन आज तिच्याकडे गांभीर्याने पाहत होतो. ती कोणाचीतरी वाट बघतेय की काय असं वाटत होतं. ती माझ्याकडे बघत नव्हती. मी तिला हळूच आवाज दिला. ती चिमुकली आज माझ्याकडे बघायला तयार नव्हती. मी दोन-तीनदा आवाज दिल्यावर ती जरा नारजीने माझ्याकडे बघत होती. मी तिला म्हणालो, “काय करतेस इतक्या रात्रीची?”

ती चपटं नाक हाताने पुसत माझ्याकडे बघत होती. पण उत्तर दिलं नाही. घरातील बिस्किट दाखवून तिला बोलतं करावं म्हणून घरात जाऊन बिस्किट घेऊन परतलो.

पुन्हा गायब!!! अरे हा काय प्रकार? मी स्वतःला प्रश्न विचारत होतो.

मी पुरता गोंधळलो. चिंता, उत्सुकता, अधीरता याने मन ग्रासलं गेलं होतं. मी तसाच अंथरुणावर जाऊन पडलो. रात्रभर त्या चिमुकलीचा विचार करत होतो. विचार करून मेंदू थकून गेल्यावर रात्री कधीतरी झोप लागली. पण अधे-मध्ये जाग आली तेंव्हाही तीच डोळ्यांसमोर दिसत होती. सकाळी जाग आली तेंव्हा पहिला विचार त्या मुलीचाच होता. मी उठलो अन आधी खिडकीतून बाहेर बघत होतो. काही विशेष नव्हतं. ती जागा रिकामीच होती. नेहमीप्रमाणे! मग रात्री ती मुलगी कोण असते? कदाचित तिचे आई-बाबाही कामावर जात असणार. माझ्याप्रमाणेच नोकरीची वेळ असेल त्यांची; त्यामुळे ती तिथे येऊन त्यांची वाट बघत असावी.

काय आज कालचे आई-बाप… छे!! इतक्या गोड मुलीला इतक्या रात्री एकटं कसे सोडून जातात काय माहीत… असं म्हणत मी नियमित कामाला लागलो. रोजप्रमाणे कामावर गेलो. पण रात्री कामावरुन परतत असताना काही वेळ त्या जागेवर थांबलो. कोणीही दिसत नव्हतं. आजूबाजूलाही शांतता होती. मी खूप दमलो होतो. मग मी घरात आलो अन गपचूप झोपी गेलो. आज खिडकीकडे जाण्याचं लक्षात राहीलच नाही.

त्याच्या नंतरच्या दिवशी मी घरी आलो अन नेहमीप्रमाणे खिडकीतून बाहेर बघू लागलो. रिपरिप पावसात ती तिथेच बसलेली होती. माझं डोकं बधीर पडलं. मी हातातील दुधाचा ग्लास तपासाला. दूधच घेतोय की दारू वगैरे याची खात्री करून घेतली. दुधच होतं ते! तातडीने तो ग्लास खाली ठेवला अन दरवाजा उघडून खाली गेलो. तीन-चार मिनिटांत मी तिथे पोहोचलो असेन… ती मुलगी गायब होती… आता मात्र मला जराशी भीती वाटत होती. मी धावाधाव करून आजूबाजूच्या लपण्यासारख्या सर्व जागा बघितल्या, पण ती काही दिसली नाही. मी काही वेळ त्या जागेकडे एकटक बघत होतो. पण त्याच्याजवळ जाण्याची माझी काही हिम्मत झाली नाही. मला खरच भीती वाटत होती. मी घरात परतलो.

आता झोप येणं शक्य नव्हतं. मी जरासं घाबरत, देवाचं नाव घेत खिडकीकडे गेलो अन हळूच वाकून बघितलं. छातीवर खूप मोठा दगड ठेवला आहे असा दबाव जाणवत होता. तिथे ती असेल का नसेल हे जाणण्यासाठी मी उत्सुक तर होतो पण भीतीही वाटत होती. रिपरिप पावसांच्या सरी खिडकीच्या काचेवर दव आणण्यास पुरेशा होत्या. मी धीराने खिडकी उघडली. ती जागा… ती रिकामीच होती!!! मनात धस्स झालं. मोठा निश्वास सोडला.

मला काय होत होतं माहीत नाही पण काळ स्थिर झाल्याप्रमाणे वाटत होता. जणू माझं आयुष्य केवळ ह्या रात्रीच्या प्रसंगात अडकून बसला आहे असं वाटत होतं. येणारा प्रत्येक दिवस कदाचित ह्याच प्रसंगासाठी असावा अशी तीव्र जाणीव होत होती. मी काळाच्या ओघात हरवलो तर नसेन न? का अतिकाम, ताण अन जागरण यामुळे मला भास होत आहेत? का हे काही अमानवीय, अघोरी आहे? माझ्या कपाळावर घाम जमा झाला होता. खिडकीतून येणारी थंडगार वार्‍याची झुळूक घामाला स्पर्श करत होती. मी धाडकण खिडकी बंद केली अन मागे सरकलो. मेंदूतील सर्व नसा गच्च झाल्याप्रमाणे वाटत होत्या. अंग लटलट कापत होतं.

मी धावत आतल्या खोलीत गेलो. अंगद, माझा रूम पार्टनर, झोपलेला होता. मी क्षणाचाही विलंब न करता त्याला उठवलं. तो डोळे चोळत उठला अन विचित्र नजरेने माझ्याकडे बघत होता.

काय बे? कशाला उठवून राहिला इतक्या रात्रीचा?

अंगद, मला कसंतरी होतय? छाती-डोकं जड झालय… खूप भीती वाटतेय बघ…

अंगदला परिस्थितीचं गांभीर्य समजलं. तो पटकन उठला अन त्याने मला पलंगावर बसवलं. पाणी आणून दिलं. त्याला काय सांगावं हे मला समजत नव्हतं. खरं सांगितलं तर तो विश्वास ठेवणार नाही हे मला माहीत होतं.

दत्ता, डॉक्टरकडे जायचं का रे?

मला काय उत्तर द्यावं समजलं नाही. पण खूप गडबडून जाऊन परिस्थिती बिघडवू नये असं वाटलं आणि मी म्हणालो… नको. पण जरा थांब इथेच.

अर्धा तास मी तसाच बसून होतो. एकदम सुन्न! जणू माझी विचार करण्याची क्षमता संपली असावी. जीभ झडली असावी. सायकलची चैन पडल्यावर ती निरर्थक होते तसा प्रकार.

पण ती मुलगी, तिचं निरागस रूप मला डोळ्यांसमोर दिसत होतं. रिमझिम पावसात दिसलेली तिचं मधुर हास्य मला अजूनही जाणवत होतं. ती माणूसच होती न?

अंगद एकटक माझ्याकडे बघत होता. अर्ध्या तासाने त्याने मला पुन्हा विचारलं, बरं आहे न? का जायचं?

नाही, बरं वाटतय आता.

काय झालं मघाशी? चेहरा किती पांढरा पडला होता तुझा?

मी त्याच्याकडे रोखून बघत होतो. काही माहीत नाही… पण अचानक हायपर झाल्यासारख वाटत होतं… वाळवंटात येऊन अडकल्याप्रमाणे…

ठीक आहेस न आता?

हो… पण…

पण काय?

अ… काही नाही. आपण सकाळी बोलू.

ठीक आहे. तू झोप आता.

हो… तू इथे झोपशील? मला अजून झटका आला तर…?

तो किंचित हसला, हो… झोप तू. आहे मी इथेच.

मला अंगदने झोपेची गोळी दिली. डोळे झाकताना तो समोरच्या खुर्चीवर बसलेलाच होता. झोप लागताना मात्र खोल विवरात घसरल्याप्रमाणे वाटत होतं. ब्रह्मांडाच्या कुठल्यातरी कोपर्‍यात अतिशय स्थिर झालेल्या थंडगार खडकावर मी एकटाच बसलो आहे असं जाणवत होतं. रात्रभर काहीबाही चेहरे दिसत होते. काही ओळखीचे, काही अनोळखी!!! एखाद्या मंतरलेल्या प्रदेशात बाहुला बनून असल्याप्रमाणे!

सकाळी सात वाजता अंगद मला उठवत होता. डोळे उघडल्यावर त्याचाच चेहरा माझ्या नजरेसमोर होता.

मी थांबू का जाऊ रे ऑफिसला? म्हणजे, कसं वाटतय तुला आता?

मला क्षणभर बोलावलं नाही. मी सावकाश जागा झालो. टेकून बसलो. हळूहळू कळी उमलावी तसा माझ्या मेंदूचा दरवाजा हळूहळू उघडला. अंगदच्या प्रश्नाला काय उत्तर द्यावं? त्याला थांबवून घ्यावं का? नको… उलट दिवसाच्या स्वच्छ प्रकाशात शांतपणे विचार करावा.

अ.. तू जा अंगद. मी बरा आहे आता.

नक्की?

हो रे, जा तू. आणि जगदीश येईलच की दहा वाजता.

लागलं तर थांबेन मी.

नको रे, खरच जा तू.

काल काय झालं होतं तुला? सकाळी बोलू म्हंटला होतास?

बोलू रे निवांत. तू जाऊन ये ऑफिसला. जगदीशही असतो. बोलू संध्याकाळी.

ठीक आहे. नीट रहा. काही लागलं तर सांग मग. मी चलतो.

अंगद निघून गेला. मी जागेवरून उठलो. सूर्याची किरणे घरात प्रवेश करत होती. आज निरभ्र होतं. मला प्रसन्न वाटत होतं. पण आभाळ कधीही येऊ शकतं याची जाणीव होती. उत्साह होता. मी उठून तोंड धुतलं. थंड पाण्याने अंग शहारत होतं. मी चहा तयार केला अन फोन करून रजा टाकली. कधी येईल हेही सांगितलं नाही. बरा झाला की येईन एवढच सांगितलं. आता त्या ‘बारकीच्या’ रहस्यावरून पडदा उलगडायचाच हे मनात निश्चित केलं. आता हे भवंडर पार केल्याशिवाय किनारा लागणार नाही हे मला माहीत होतं.

सुरुवात कुठून करावी हा प्रश्न होता. ती मुलगी कोण? हे जाणून घेणं माझ्यासाठी अतिशय महत्वाचं होतं. पण ते कळणार कसं? इथे तर अनेक लहान मुली राहत असतील. कशी अन काय चौकशी करायची? शिवाय, रात्री इथे मुलगी बसलेली असते असं काही गल्लीत सांगितलं तर ते एक तर मला वेडे ठरवतील किंवा त्या जागेला शापित ठरवतील. त्यामुळे विचारपूर्वक काहीतरी करावं लागणार होतं. कोणालाही कसलाही संशय येऊ न देता.

चहाचे घोट घेत असताना विचारचक्र वेगाने चालू होतं. कोळी आपलं जाळं ज्या वेगाने अन शिताफीने रचतो तसच मनही काम करत होतं. काहीतरी उपाय शोधायलाच हवा होता. सात-आठ दिवस झाले असा प्रकार चालू असावा.

              चहाचा एक घोट पोटापासुन मेंदुपर्यंत प्रवास करत असताना एक युक्ति सुचली. मी दोन-तीन वर्षांपूर्वी एका पुस्तक प्रकाशनाच्या कार्यालयात कामाला होतो. तिथे एक सॉफ्टवेअर शिकलेलं होतं. त्याचा उपयोग करून मी अंदाजाने एक मानवी चेहर्‍याचं चित्र काढू शकत होतो. मला ती बारकी जशी आठवते तसं तिचं एक चित्र काढायचं मी ठरवलं. त्याचा आधार घेऊन आजूबाजूला चौकशी करता येणार होती. पण निमित्य हवं होतं. गडबड करून उपयोग नव्हता. हा प्रकार जरी साधारण वाटत नसला तरी सावध राहून पण कोणाच्याही नकळत काम करावं लागेल याची जाणीव होती. लोकांना जर हा प्रकार कळला तर त्यांची विविध प्रकारची प्रतिक्रिया अन चर्चा आवरता आल्या नसत्या. पण कोणालातरी विश्वासात घेऊन पुढे जावं लागणार होतं.

              दहा वाजता जगदीश आला. त्याच्याशी मी सामान्यपणे बोलत-वागत होतो. अंगदला जितकं माहिती होतं तितकंच मी जगदीशलाही सांगितलं. दोघांनाही एकदाच सांगायचं ठरवलं होतं. शिवाय त्यांची प्रतिक्रिया महत्वाची होती. त्यांनी जर याच्यातून चुकीचा संदेश घेतला तर मोठी अडचण होणार होती.

संध्याकाळी अंगद आल्यावर आम्ही तिघे समोरा-समोर बसलो अन मी त्यांना गेल्या काही दिवसांत मला आलेला अनुभव सांगितला. अंगद तर घाबरला होता, कारण रात्री मी कामावरुन परत येईपर्यंत तो एकटाच असायचा घरी. जगदीश अक्षरशः हसत सुटला. मला मूर्ख म्हणाला अन भास किंवा स्वप्न असतील असं तो म्हणत होता. किंवा असेल कोणीतरी मुलगी. असेल योगायोग असं तो सांगत होता. मीही ते नाकारलं नाही. जे काही असेल ते समोरासमोर होईल अन मगच सोक्षमोक्ष लावता येईल असाच माझा पवित्रा होता. अंगद काल रात्रीची माझी झालेली अवस्था बघून चिंतेत अन घाबरलेला होता. जोपर्यंत ह्या प्रकरणाचा निकाल लागत नाही तोपर्यंत ही गोष्ट कोठेही बोलायची नाही अन ह्याचा संबंध भुताटकीशी जोडायचा नाही असही ठरलं.

सोसायटीतून येता-जाता आमची नजर त्या जागेकडे जात. वरील खिडकीतून आम्ही सतत तिथे बघत असू. सकाळी निरभ्र असलेलं आभाळ संध्याकाळी परत दाटून आलं. अंधार झाला तसा माझ्या मनावरील ताबा कमी झाला अन मन सैरभैर धावत सतत त्या मुलीचा विचार करत होतं. तिच्या गोड हसण्यावरून, निरागस चेहर्‍यावरून ती मुलगी चांगल्या घरातील अन संस्कारी वाटत होती.

रात्र झाली अन आम्हा तिघांची चलबिचल वाढत होती. रात्री अकरा वाजल्यापासून आम्ही तिघेही आलटून-पालटून त्या खिडकीतून खाली बघत होतो. त्या पथदिव्याच्या पांढर्‍या प्रकाशात दिसणारी रिपरिप पावसाची थेंब वातावरणात खूप संथपणा आणत होती. मधूनच चमकणारी वीज काळ्याकुट्ट अन अफाट ढगांची जाणीव करून देत असत. तो कट्टा नेहमीसारखाच होता पण आमची त्याच्याकडे बघायची दृष्टी बदलली होती. त्याच्यावर पडलेली लांब-लांब बदामाची पाने पावसाच्या थेंबांनी फडफड वाजत होती.

आमचा श्वास रोखल्या गेला होता. काय होणार हे आमची पुढची वाटचाल ठरवणार होतं.

रात्रीचे दोन वाजले पण त्या बारकीचा काही पत्ता नाही. आमची घारीसारखी नजर त्या कट्ट्यावर होती. तिथे कोणीच आलं नाही. बारा वाजल्यापासून तर एक माणूसही फिरकला नव्हता. अंगद अन जगदीशची नजर मला बोचत होती. त्यांच्या नजरेतील अविश्वास मला खूप त्रास देत होता. मी न राहवून म्हणालो, “ती कालपर्यंत होती तिथेच… म्हणजे असायची… म्हणजे यायची अन मग जायची..”

जगदीश माझ्याकडे बघत म्हणाला, “भावा, तू नक्की दूधच घेतोस न रात्री?” असं म्हणत तो हसू लागला.

माझ्या चेहर्‍यावरची रेषाही हलली नाही. अंगद मात्र साशंक होता. कारण काल रात्री माझी झालेली अवस्था त्याने बघितली होती. पण जगदीश म्हणाला त्यातच तथ्य असेल असच मला वाटत होतं. भास किंवा योगायोग? काहीही शक्य होतं. तिघेही दबकत-दबकत खाली जाऊन आलो. फक्त ताज्या हिरव्या पानांचा सडा सोडला तर तिथे काहीच नव्हतं.

आम्ही परतलो. माझ्या तोंडावर बारा वाजले होते. जगदीशने सुटकेचा निश्वास सोडला होता. अंगद अजूनही गोंधळलेला होता. शांतता मोडत मीच म्हणालो, “जाऊन यावं लागेल एकदा डॉक्टरकडे!”

जगदीश म्हणाला, “सुट्टी काढलीच आहेस न मग ये जाऊन…! पण मनाचे खेळ असतील ते. हॅलोजीनेशन वगैरे!”

ठीक आहे बघूयात.

आम्ही झोपी गेलो. मलाही बर्‍यापैकी झोप लागली. पण झोपण्यापूर्वी सतत असं वाटत होतं की ती मुलगी आजही तिथे आली असणार पण हे दोघे असल्यामुळे त्यांच्यापासून लाजून लपली असेल. शेवटी ती मलाच दिसते…

काहीतरी असंबंध विचार करत बसल्याने रात्री कसलेतरी काळे-पांढरे स्वप्नं दिसत होती.

सकाळपासून तिघेही कामाला लागलो. मी सुट्टी घेतलीच होती. दोघे निघून गेले. जगदीशही आता सकाळीच जाणार होता. येता-जाता माझी/आमची नजर खिडकीतून खाली, येणार्‍या-जाणार्‍या लहान मुलीवर असायची. ती जर खरच आसपास राहत असेल तर मग काही प्रश्नच नव्हता. फक्त रात्री एकटी का बसतेस एवढं विचारून प्रश्न सुटला असता. मी दुपारी त्या जागेवर जाऊन बसलो. थोडासा कोंदटपणा सोडला तर मला काही विचित्र वाटलं नाही. मग मी पिक्चर बघितला. रात्री डॉक्टरकडे जाऊन आलो. स्पष्ट काही न सांगता काहीतरी सांगून उपचार घेतले. शेवटी भासच असतील तर ते कसलेही असू शकतात. ते एकाच प्रकारच्या गोळीने/औषधाने कमी होतील.

रात्री पुन्हा एकत्र जेवण करून आम्ही झोपलो. रात्री साडेबाराला मला जाग आली. रोजची दूध प्यायची वेळ. मी फ्रीजमधून दूध घेतलं. नंतर ते परत ठेऊन दिलं अन फ्रूट जूस घेतला अन तो पित घरात फिरत होतो. उत्सुकता म्हणून मी खिडकीकडे गेलो अन बाहेर नजर टाकली तर ‘ती’ तिथेच बसलेली होती… बारकी!!! तोच अवतार… माझ्याकडे न बघणारी… वाटेकडे डोळे लाऊन बसलेली… गोंडस… मी धावत खाली गेलो अन तिथे पोचलो तर ती पुन्हा गायब!

आता मात्र मला नक्की समजलं की हे मानवी नाही. एकतर मी वेडा झालोय किंवा हा प्रकार अमानवीय व अनैसर्गिक आहे. मी पुन्हा वेगाने धावत घरी गेलो अन अंगदच्या बाजूला जाऊन झोपलो. तो कसलीतरी चाहूल लागल्याने जागा झाला. माझा मोठ्याने आत-बाहेर होणारा श्वास त्याला ऐकू जात होता. माझ्या हादरलेल्या चेहर्‍याकडे बघत तो क्षणभर अडखळला अन “ओह, शे” असं म्हणत तो वेगाने खिडकीकडे धावला. त्याने तेथे लक्षपूर्वक बघितलं अन परत माझ्याकडे येऊन रोखून बघत म्हणाला, “दत्ता… तिथे कोणीच नाहीये..”

माझ्या हृदयाचे ठोके वेगाने पडत होते. मी अवाक होऊन त्याच्याकडे बघत होतो. अंगदचा चेहराही गंभीर दिसत होता. त्याने जगदीशला बोलावलं. हे सगळं अविश्वसनीय होतं. जगदीश आला अन मग त्यालाही हा प्रकार गंभीर वाटू लागला. झोपेची गोळी घेऊन त्या दोघांनी मला झोपवलं. पुन्हा एखाद्या भोवर्‍यात अडकत जावं तसा भास होत होता. अंधार… अंधार… वलय… अस्थिर…

===अपूर्ण===

सूचना => कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे सुरक्षित आहेत. ह्या कथेचा वापर करण्यापूर्वी लेखकाची रीतसर परवानगी घेणे आवश्यक आहे. ||

All Copyrights Of The Story Reserved @ Author Abhishek Buchake.

सहकारी माध्यम=> latenightedition.in

READ SIMILAR STORIES BELOW…

मराठी कथा – अभिषेक बुचके

अधुरी कथा

अधुरी कथा

मराठी कथा || Marathi Stories || मराठी साहित्य

अधुरी कथा

“अगं रश्मी आज मला अवधुत दिसलेला मी कामावर निघण्यासाठी बस स्टॉपवर उभी होते तेव्हा दिसला तिथे. रोहीणी रश्मीसमोरच्या टेबलावर बसताना म्हणाली. रोहीणीने एक गोष्ट नोटीस केली की आजही अवधुतचा विषय काढला की रश्मीच्या चेह-यावर तिच चमक येते जी ते जेव्हा एकत्र होते तेव्हा यायची. रोहीणीला संशय येऊ नये म्हणून रश्मीने जसं तिला त्याचं नाव ऐकुन काही झालच नाही अस तोंड केलं आणी नुसतं औपचारिकतेने तिला विचारलं
“कसा आहे तो आता..? आणी काय करतो सध्या.? तीचा चेहरा परत तसाच चमकला. रोहीणीला ठाऊक झाले की ती मुद्दाम तसे हावभाव देतेय खरं तर अजुनही तीचं त्याच्यावर तेवढच प्रेम आहे जेवढं आधी होत..!
“एकदम मस्त आहे तो आणी आधी सारखाच खुप पॉझिटिव्ह आणी एनर्जेटीकही”. रोहीणी म्हणाली.
” हो तो नेहमी मला बोलायचा की मला खुप मोठं व्हायचंय नाव कमवायचय आणी तोे हे करु शकतो हे मला माहीत होतं. तो दु: ख कवटाळत बसणा-यातला नव्हता. रश्मी त्याच्या विचारात हरवत चालालीय हे रोहीणीला माहीत पडलं. ती गप्प होती आणी रश्मीची मात्र बडबड चालु होती जणु ती खुप दिवसांची त्याच्याविषयी बोलली नव्हती. जणु तीने जबरदस्तीने त्याचा विषय, त्याचं प्रेम कायमचा कुठेतरी पुरुन ठेवलं होतं आणी आज रोहीणीमुळे तीच्या प्रेमळ आठवणी उफाळुन बाहेर येत होत्या..
३ वर्षापूर्वी…
अविनाश मध्यम घराण्यातला ध्येयवादी मुलगा होता. त्याला स्वतःच्या पायावर उभे राहुन काहीतरी करुन दाखवायचे होते. घरात मोठा असल्याने घराची जबाबदारीपण तो उत्तम प्रकारे सांभाळत होता.जवळपास ३ वर्षापूर्वी तो रश्मीला भेटला असेल. हळुहळू ते दोघं प्रेमात पडले जवळपास ३ वर्ष ते एकमेकांच्या प्रेमळ सहवासात होते एकमेकांवर जिव ओवाळायचे नुसते. फरक फक्त एवढाच होता की त्यांची जात सारखी नव्हती. पण त्या दोघांना त्याचा काडीमात्र फरक वाटत नव्हता. ते दोघ मोकळ्या विचाराज्ञचे होते प्रेमात पडताना त्यांनी जात नाही विचारली तर लग्न करताना का विचारात घ्यावी असं त्यांना वाटायचं
लहानपणापासून रश्मी गावी म्हणजे तीच्या आजी-आजोबांकडे वाढली होती. तीचा त्यांच्यावर खुप जीव होता. कारण ज्या वयात तिला आईवडिलांचा आधार हवा होता त्या वयात तीच्या आजीआजोबांनी आईवडिलांची कमी पुर्ण केली. नंतर पुढच्या शिक्षणासाठी ती मुंबईत आली पण तीचं मन रमायला तयार नव्हतं. तीच्या आजीआजोबांच्या आठवणीने रडुन रडुन तीने खुप रात्र जागवल्या. आणी आईवडिलपण त्यांच्या कामात असल्याने तीला समजुन घेणार तीथ कोणीच नव्हतं. त्याच दरम्यान कॉलेजला गेल्यावर तीची आणी अविनाशची भेट झाली. तीला शमजुन घेणारा कोणीतरी तीला मिळाला आणी ती त्याच्या प्रेमात पडली.
एके दिवशी तीच्या आजोबांची तब्येत बिघडल्या कारणाने तीला तातडीने गावी जाव लागलं. तीच्या आजोबांनी तीला अट घातली की “मी जिवंत असेपर्यंत मला तुझं लग्न बघायचय. रश्मी आजोबांना अविनाशबद्दल काही सांगु शकत नव्हती कारण तो धड त्याच्या पायावर उभा राहीला नव्हता. एकीकडे अविनाश जो तिच्यावर वेड्यासारखा जिव ओवाळत होता आणी एकीकडे तीचे आजोबा ज्यांनी तिला वाढवलं, मोठं केल. तीने त्याक्षणी तीच्या काळजावर दगड ठेवुन आजोबांनी घातलेली अट मान्य केली. आणी लग्नाच्या मंडपात उभी राहिली थाटामाटात लग्न लागलं मुलगा चांगला इंइंजिनीयर होता.इथे अविनाशला काहीच कल्पना नव्हती की रश्मी त्याला आता कधीच भेटणार नाही ती त्याची कधीच नव्हती. लग्नाच्या दुस-याच दिवशी तीने रोहीणीला अविनाशला कळविण्यास सांगितले. अविनाश पुरता खचुन गेला. नियतीने घातलेला घाव तो सहन करु शकला नाही पण तरीही त्याने धीर सोडला नाही तीच्या प्रेमळ आठवणी ह्रुदयाच्या कोप-यात साठवुन काळीज दगडाच करुन मनाशी ठरवलं की आता परत प्रेमात पडायचं नाही.
सध्या..
“काय गं रश्मी कुठे हरवलीस..? रोहीणीने तीच्या खांद्यावर हात ठेवत विचारले तसा तीचं भान हरपलं.
“काही नाही असचं..
मला माहीत आहे तुझं अजुनही त्याच्यावरचं प्रेम आहे तु लग्न भलेही दुस-याच्या मर्जीने केलस पण प्रेम मात्र तुझ्या मर्जीचं होतं.
तशी रश्मी जोरजोरात हुंदके देत रडत होती. मनातुन ती स्वत: ला दोषी समजत होती. ती म्हणाली “मी त्याचा विश्वास घात केला आहे त्याच्या सगळ्या आशा पार मोडुन टाकल्या आहेत मला तो कधीच माफ करु शकणार नाही. तीच्या अश्रुंचा बांध फुटला एवढे दिवस मुस्काट दाबुन परिस्थितीच्या मा-याला आज वाचा फुटली होती.
“तुला वाटतं का अविनाश तुला दोष देत असेल असं..? अगं उलट मी जेव्हा त्याला तुझ्याबद्दल साज्ञगितलं तेव्हा तोही खुप रडला पण नंतर काय म्हणाला माहितीये..?
“काय.? ती रडतचं म्हणाली.
“तो म्हणाला की तुझी(रश्मी) इच्छा होती की मी नावाने कामाने मोठा माणुस बनाव असं बस्स.! तीने माझी इच्छा पुर्ण केली नाही म्हणुन काय झाल आता मी तिची इच्छा पूर्ण करणार.
हे एकुन रश्मी घळाघळा रडायला लागली…

लेखकाला फोलो करण्यासाठी
Instagram.com/niranjan_salaskar
twitter.com/95niranjan
या कथेचे सर्व अधिकार लेखकाकडे आहेत.

इश्क – अनिकेत समुद्र

इश्क – अनिकेत समुद्र

कादंबरी समीक्षण || मराठी साहित्य || किताबीकिडा  || ई-पुस्तक वाचन || माझंमत  || समीक्षक चश्मा

“अळवणी” ह्या भयकथा लिखाणामुळे प्रसिद्ध झालेला लेखक अनिकेत समुद्र यांची दुसरी कादंबरी वाचण्यात आली. अळवणी वाचल्यानंतर लेखकाची निराळी शैली जाणवली होती. अळवणी कादंबरीत कुठेही ओढून ताणून आणलेले प्रसंग नव्हते किंवा कसलाही बडेजाव नव्हता. कथा अतिशय संथपणे पुढे सरकत आपल्या शेवटाकडे जाते. त्यात कथेवर, त्यातील पात्रांवर कसलाही दबाव जाणवत नाही. ते आपआपल्या स्वभावानुसार निरनिराळ्या परिस्थितीत व्यक्त होत जातात.

अनिकेत समुद्रची दुसरी कथाही तशीच असेल म्हणून त्याच्या ‘इश्क’ ह्या लेखनाकडे वळलो. दोन दिवसांत कथा-कादंबरी वाचून झाली. पण ‘अळवणी’ मुळे वाढलेल्या अपेक्षा पूर्णत्वास जाऊ शकल्या नाहीत याचा खेद वाटला. अळवणीमध्ये जी पात्रे, प्रसंग, स्थळ आहेत ती साहजिक अन ओघाने येणारी वाटतात आणि उलट इश्क मध्ये नेमका तोच अभाव वाटतो.

इश्क अन अळवणी या कथा अन त्यांचा बाज पूर्णतः भिन्न आहे. एक प्रेमकथा तर दुसरी भयकथा! पण इश्क प्रेमकथा ह्या समूहातही जराशी फसली आहे असं वाटतं. लेखकाने इश्क ही कथा पूर्णतः व्यावसायिक हेतूने लिहिली असेल असं क्षणोक्षणी वाटत राहतं. त्यात येणारी पात्रे, त्यांच्या पेहरावाचं सतत वर्णन, कथेतील स्थळे आणि त्यातील यांत्रिकीपणा हा जरासा खटकतो. मुळात महागडी हॉटेल, मस्त गाड्या, इंग्लिश बोलणारी मुख्य पात्र अन त्यांची जीवनशैली ही खूपच साचेबद्ध वाटू लागते. म्हणजे नेहमीच्या हिन्दी चित्रपटातील कथानकाशी सगळं साम्य वाटत राहतं. त्यात घडणार्‍य घटनाही तशाच साचेबद्ध वाटत राहतात. सर्वात मुख्य म्हणजे जे ट्विस्ट अर्थात कथेला जिथे वळण देण्याचा प्रयत्न केला आहे तो उत्तम असला तरी तो कंटाळवाणा वाटू लागतो. आता कधी संपणार हे? अशी मनस्थिती होते. प्रेमातील ओलावा यापेक्षा कथेतील श्रीमंती याचंच जास्त दर्शन होत राहतं. हे म्हणजे भन्साळीने बाजीराव पेशव्यांचे मूळ कथानक/इतिहास बाजूला सारून त्यातील भव्य-दिव्यतेवर जसं लक्ष केन्द्रित केलं तसा प्रकार वाटतो.

              आता महत्वाची गोष्ट. इश्क! कथेत नेमकं इश्क आहे का गफलत तेच नेमकं समजत नाही. त्यातील मुख्य पात्र, कबीर. हा तर वासनेने भरलेला अन अर्धवट समज असलेला युवक वाटतो. तसा तो मध्येच हुशारही वाटतो पण नंतर पुन्हा वासनेने भारलेला वाटतो. तारुण्याच्या पहिल्या पायरीवर असताना जो उताविळपणा अन अजाणतेपणा असतो तो कबीरसारख्या लेखकाच्या स्वभावाला जुळत नाही. लेखकाला दिल और दिमाग यातील गफलत दाखवायची आहे हे समजतं पण ते खूपच हास्यास्पद होत जातं.

एखाद्याच्या आयुष्यात एकदाच किंवा एकामागून एक तीन तरुणी येतात अन ह्या पठ्ठ्याला तींनीही आवडत असतात. हे म्हणजे प्यार की आड मे झालझोल वाटू लागतो. विशेष म्हणजे त्या तरुणीही इतक्या भोळसटपणे आणि अंधपणे त्याच्या प्रेमात आकंठ बुडालेल्या असतात. कादंबरीच्या शेवटाला तर हा नायक अजूनच मूर्ख अन हास्यास्पद होत जातो. त्यामुळे मूळ नायक घसरला असल्याने कादंबरी जराशी नीरस होत जाते. लेखक हा विचारी अन समजूतदार असतो यावरील विश्वासच नाहीसा होतो.

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.netbhet.book.AOWBTFBIXHMGVVTLA&hl=en

कादंबरीतील दुसरं मुख्य पात्र म्हणजे राधा. अर्थात मीरा वगैरे. हे पात्र सुरूवातीला खूप सुंदररित्या आपल्या समोर येतं. ह्या पात्राला विविध छटा आहेत. ते कल्पनेत उभं राहतं. त्या पात्राला जीव येतो. कोणीही ह्या पात्राच्या अन तरुणीच्या प्रेमात पडेल असं ते सुरूवातीला रंगवलेलं आहे. जणू तेच आता कथेला पुढे घेऊन शेवट करेल असं वाटतं पण तितक्यात रती नावाचं अजून एक पाखरू कबीरच्या जाळ्यात अडकतं. इथे तर कबीर निव्वळ चित्रपटातील शक्ती कपूर वाटू लागतो. लेखक (अनिकेत समुद्र) काय सांगू पाहत आहे ते कळतं, पण ते ज्या वळणाने अन प्रसंगाने पुढे जातं ते थोडसं पचणी पडत नाही. म्हणजे, राधा नाही म्हणाली म्हणून कबीर वस्तुनिष्ठ विचार करत आधी ब्रेक अप झालेल्या तरुणीच्या प्रेमात पडतो तर नंतर रतीच्या! इतका चंचलपणा आणि उथळपणा वाचकाला गरळ अनू शकतो. कारण हे नेमकं निरागस प्रेम आहे की अजून काही हेच समजत नाही. कदाचित इष्क हे नाव त्यामुळेच ठेवलं असेल.

रती कबीरच्या आयुष्यात आल्यानंतरच्या क्षणांनंतर राधा हे पात्र अचानक नकारात्मक होऊन जातं. का माहीत नाही. पण कदाचित प्रेमाच्या आशेने राधा हे पात्र वारं अंगात आल्याप्रमाणे उलट वागू लागतं. स्वतःशीच स्पर्धा केल्याप्रमाणे. अर्थात, लेखकाला जे अभिप्रेत आहे ते समजू शकतो पण कथेतून ज्या प्रकारे ते येतं ते मनाला भिडत अन भावत नाही. अळवणीमध्ये जशी पात्रे स्वतःहून उभी राहतात अन मुक्तपणे वावरू लागतात त्याच्या विरुद्ध इथे पात्रांना दिलेली चौकट ओलांडायची मुभा नसते. मग ते जरा आकसल्याप्रमाणे वाटतं. पात्रांचा नाटकीपणा हाही थोडासा अति वाटतो. म्हणजे इंग्रजी बोलणं असेल किंवा सतत दारूच्या बाटल्या असतील किंवा तत्सम चित्रपटी सीन असतील. ते टुकार वाटतात. त्यात मग रतीला कधी काकू टाइप तर कधी बोल्ड दाखवलं आहे. तो विरोधाभास वाटतो. कबीरच्या वागण्यातही विरोधाभास वाटतो. असे बारीक ओरखडे पात्रांना कुरूप करतात.

              कथेत काही प्रसंग खूपच अप्रतिम रंगवले आहेत. हे प्रसंग काळ्या ढगांना सोनेरी काठ चढवल्याप्रमाणे वाटतात. प्रतिभाशाली लिखाणाचा नमूना वाटतो. ते जग, ते शब्द, ते प्रसंग वेगळच अनुभव देतात. खासकरून राधा पळून जाऊन एका हिप्पी गटाला मिळते अन पुढे जे होतं ते लाजवाब आहे. तो प्रसंग अगदी डोळ्यासमोर उभा राहतो. शिवाय लेखकाने कथा लिहिण्यापूर्वी उत्तम अभ्यास आणि माहिती घेतली आहे हेही जाणवतं. त्यात जो मर्म आहे तो खूप सुंदर आहे. हिप्पी अन गोव्यातील काही प्रसंग लेखकाची प्रतिभासंपन्नता ठासून सांगण्यास पुरेसे आहेत. राधा ह्या पात्राला तिथे जो आकार मिळतो तो मोडून नवा आकार वाचक स्वीकारू शकतो का नाही हे सांगता येत नाही.

बाकी नंतर ज्या गोष्टी होतात त्या नेहमीच्या आहेत. अर्थात फिल्मी. आता कबीर कोणासोबत राहणार एवढाच प्रश्न अनुत्तरित राहिल्याने वाचन पूर्ण करायची घाई असते. वाचकाला शेवट लवकर हवा असतो. त्यात चढ-उतार किंवा हेवे-दावे हे आलेच. नेहमीप्रमाणे मदत करणारा मित्रही असतोच. विशेष म्हणजे कबीरची पहिलं प्रेम (X GF वगैरे) त्याच्या जवळच्या मित्राला जाऊन मिळतं हेही विशेष. याचा अर्थ असा की लेखकाने आजच्या तरुणाईमधील नात्यांना पटलावर मांडायचा प्रयत्न केला आहे.

कादंबरी चांगली का वाईट हे मी नाही सांगू शकत. ती कोणाला आवडेल आणि कोणाला आवडणार नाही हे स्पष्टपणे सांगता येईल. पण ती एका विशिष्ट वर्गासाठी किंवा वाचकासाठी आहे. प्रत्येकजण तिथे रमेल याची खात्री नाही. तो बडेजाव अन ती लकाकी सगळ्यांच्या आयुष्यात नसते. ती पुस्तकात किंवा चित्रपटात असते. संध्याकाळी भेटल्यावर मित्र मैत्रिणीला कोणती घ्यायची हे विचारतो तेथेच जरा नाळ तुटल्यासारखी वाटते. पण प्रेमभंगी वगैरे तरुणाईसाठी हा मसाला पुरेसा आहे. नात्यांच्या गुंत्यात अन मनाच्या भूलभुलय्यात अडकलेल्या पिढीला ही आवडेलही कदाचित. पण त्यात ओलावा नाही असं मला वाटतं. थिल्लर प्रेम नाही पण प्रेमाला अन स्वातंत्र्याला अवाजवी दिलेलं महत्व हा मुद्दा येतो. बाप मुलाला ‘प्रेमात पडलास का?’ असं विचारतो तेंव्हा जरा जड वाटतं. एकमेकांना प्रेम मिळवून देण्याचे प्रकारही आलेच. हा साचेबद्धपणा जरासा ओवरडोस होऊ लागतो.

आजकालच्या तरुणांच्या, खासकरून आयटी क्षेत्रात काम करणार्‍या तरुणांच्या आयुष्यातील हे प्रसंग वाटतात. ते खरे असूही शकतात. त्यांच्या हेतुवर शंका नाही. पण गोष्ट मनाला भिडली पाहिजे. ती जर आपल्याला कवेत घेऊन पुढे जात असेल तर अजूनच आनंद होतो. कथेतील सर्व पात्र उच्च वर्गातील वाटतात. म्हणजे ‘fun making’ वगैरे म्हणतात तसे. आयुष्यात कुटुंब, जबाबदारी यापेक्षा मित्रांच्या अन करियरच्या सानिध्यात जगणारी पिढी. ह्या पिढीला आपण कुठे जात आहोत हेच कदाचित माहीत नसतं. प्रेमाच्या संकुचित किंवा अतीव टोकाच्या व्याख्या उराशी असलेली पिढी! यांचं प्रेम खोटं नसेलही, पण ते खणखणीतही नसतं. ते conditional असतं. म्हणजे आज असं तर उद्या तसं. कादंबरीत अशीच पात्रे आहेत. पार्टी, दारू, ऑन द रॉक्स वगैरे टाइप…ती सर्वांना भावतीलच असे नाही.

अळवणी वाचून इश्क वाचू नका इतकाच सल्ला आहे!!! बाकी लेखकाला शुभेच्छा!!!

@Late_Night1991

मराठी कथा – अभिषेक बुचके

“मैथिली”

“मैथिली”

शितल…! जरा लवकर कर मला अॉफिसला जायला उशिर होतोय, माझा रुमाल आणी टाय कुठे ठेवलीयस”? पियुष कपाटात शोधताना बोलला. “अरे तिथेच आहे बघ कपाटात लेफ्ट साइडला निट बघ जरा” शितल टिफीन भरत होती. “बरं का.. चल लवकर तुपण माझ्यासोबत.. काल ठरलय ना आपलं” पियुष शुज घालताना म्हणाला. “हो बाबा.. चल ही बघ झालीच माझी तयारी” शितलने टेबलावरच्या किल्ल्या घेतल्या घरात सगळं बंद केलय याची खात्री केली व कुलुप लावला. पियुषने तोपर्यंत पार्ककिंगमधुन गाडी बाहेर काढली व शितलच्या डोळ्यावर पट्टी बांधत म्हणाला “आज तु खुप खुष होणार आहेस.. एवढ्या वर्षांच आपलंं स्वप्न आज पुर्ण होणार आहे”.
“हो बघुयाच काय देतोय सप्राईज तु”..! शितल आतुरतेने म्हणाली. पियुषने तिचा हात पकडून तिला गाडीत बसवले. तिच्या डोळ्यांसमोरुन हात फिरवुन पट्टी घट्ट बांधल्याची खात्री केली व गाडी सुरू केली.

“पियुष मला नेमकं सांगशील तरी तु कुठे घेऊन जातोय ते”? शितलची उत्सुकता पराकोटीला पोचली. “तिथे पोहोचलो की समजेलच तुला फक्त अर्धा तास वाट बघ”, पियुष समोर बघत बोलला. शितलला काहीच कल्पना नव्हती की पुढच्या अर्ध्या तासात काय होणार आहे ते, कारण या आधीही खुप वेळा पियुषने तिला अशे सप्राईजचे सुखद धक्के दिलेत, त्यामुळे तीला थोडीशी कल्पना आलीच होती की पियुष मला लन्चला नाहीतरी एखादी ज्वेलरी घेण्यासाठी घेऊन जात असेल. तिला गाडीचा हळुहळू ब्रेक दाबण्याचा आवाज आला. पियुष गाडीतून उतरला दुस-या बाजुस येऊन दरवाजा उघडला, गाडीतून उतरण्यासाठी त्याने तीचा हात पकडला. दरवाजा लावला व हातात हात घालून ती पियुषच्या मागोमाग चालत होती. “पियुष मला सांगशील का आपण कुठे आलोय”? “सांभाळून चाल खाली पाय-या सूरू होतील” असं म्हणुन त्याने तिचा प्रश्न टाळला. दोन मजले चढल्यावर तिने परत तोच प्रश्न केला. “हे बघ आलोच इथ थांब जरा”. पियुषने खिशातून किल्ली काढली त्याने टाळा उघडला व तिचा हात पकडून तिला आतमध्ये आणलं. “झालं का तुझ आता उघडु का पट्टी”? शितलला कधी एकदा सप्राईज पाहतेय अस झालं होतं. “हो उघड”….! शितलने डोक्यामागे बांधलेली गाठ सोडली व हळुच डोळे उघडले, आणी गोल गिरकी घेत तिने सगळीकडे पाहीलं, तिचा तिच्या डोळ्यांवर विश्वासच बसत नव्हता. लगेचच ती पियुषला बिलगली व ढसाढसा रडायला लागली, कारण या आधी एवढं मोठ सप्राईज तिला पियुष कडुन कधी मिळाल नव्हतं व तीने कधी अपेक्षाच केली नव्हती. ती दरवाज्या जवळ गेली दरवाजावर मिसेस.शितल पियुष देशपांडे. असं लिहलं होतं, तिने हळुच हाताने त्या पाटीवरुन हात फिरवला. तीचे आनंदाश्रु काही थांबत नव्हते. “आता अशीच रडत बसणार आहेस का जा घर बघुन तरी ये आतुन” पियुषने हसत शितलला म्हटलं. तशी ती आतमध्ये शिरली घरातल्या प्रत्येक वस्तूवर ती मायेने हात फिरवत होती. शितलला ते नवीन घर फारच आवडलं रंग, पडदे, झुंबर याची चॉईसपण घराला शोभेल अशी केली होती. हे सर्व बघुन तिला पियुषचा हेवा वाटत होता. किती कमी वेळात त्याने स्वतःचे आपले घर घेतले. शितल पुर्ण घर बघुन बाहेर आली. “कसं वाटलं आपल नविन घर”? पियुषने विचारलं. “एकदम मस्त खुप आवडलं अगदी माझ्या मनासारख आहे, मी खुप सजवेन या घराला” शितलच्या बोलण्यात तीचा आनंद दिसत होता. ” हो ते नंतर आता निघुया कामाला उशिर होईल नाहितर”? पियुषने म्हणाला. शितलने नुसतीच मान हलवली अस वाटत होतं तिला अजुन थोडा वेळ नविन घरात थांबायचं होतं. ते दोघं बाहेर पडले कुलुप लावलं तोपर्यंत शितल गाडीत जाऊन बसली होती. आज ती खुप… खुप… खुष होती एवढ्या दिवसांपासूनचं तिचं मुंबईतं स्वतःचं घर घ्यायच स्वप्न पियुषने पुर्ण केल. पियुष गाडीत येउन बसला गाडी सुरू केली. “आपण कधी शिफ्ट व्हायचं इथे”? शितलने उत्सुकतेने विचारलं, तिची आतुरता पियुष समजु शकत होता कारण त्या छोट्या भाड्याच्या खोलीत राहुन ती कंटाळली होती. “उद्याच शिफ्ट व्हायचं” पियुषने खुष होऊन म्हटलं. “काय? उद्याच.? शितलने डोळे विस्फारत म्हटलं. ‘हो’ आज काही माणसं येतील सामान हलवायला तु आता घरी जाऊन सामान बांधायला घे” “ठीक आहे मी आता फुलदाणी, पडदे, बेडशीट, सगळं बांधुन ठेवते”. शितल म्हणाली. तिच्या चेह-यावर वेगळाच हुरूप आलेला होता काय करु नी काय नाही असं तिला वाटत होतं आणि ते सहाजिकच शेवटी ती तिच्या स्वतःच्या घरात जाणार होती.

पियुषने तिला घराजवळच्या चौकात सोडलं व तो पुढे कामावर निघुन गेला. शितलने घरी आल्या आल्या सामानाची बांधा बांध सुरू केली, अथर्व (शितल व पियुषचा ६ वर्षांचा मुलगा) नुकताच शाळेतुन आलेला त्याला काही कळलंच नाही आई काय करतेय सगळं सामान काढुन. “आई काय करतेयस तु”? त्याने निरागस चेह-याने विचारलं. शितल त्याचा पापा घेत म्हणाली “आपण आता आपल्या घरी जाणार आहोत स्वतःच्या, तुझ्या पप्पांनी नवीन घर घेतलंय.. तसाच तो ए……! नविन घर नविन घर…..! ओरडत बेडरूममध्ये गेला. त्याच्या निरागसतेवर शितलला हसुच आलं. पुर्ण सामान शिफ्ट करायला दोन दिवस लागले, नवीन घरात त्यांचे दोन-तीन दिवस झाले. पियुषला शितलने आपण वास्तुशांती करुन घेऊया असं सुचवलं पण पियुषचा या सगळ्यावर विश्वासच नव्हता आणी शितलनेही त्याला जबरदस्ती केली नाही शेवटी तिला त्याचं मन दुखवायचं नव्हतं

नवीन घर खुप मोठं होतं त्यामुळे अथर्वला खेळायला खुप जागा होती, नुसता घरात मस्ती करत असायचा. त्यालाही लगेचच नवीन घराचा लळा लागला होता.
नवीन घरात दिवस कसे पटकन निघुन गेले कळलंच नाही बघता बघता २ महिने झाले. त्या सकाळी मी किचनमध्ये डब्याची तयारी करत होते. पियुष हॉलमध्ये टि. व्हि बघत होता, अथर्वपण शाळेची तयारी करुन बेडरूममध्ये बसला होता. अचानक मला बेडरूममधुन अथर्वाचा जोरजोरात हसण्याचा आवाज आला, पण मी दुर्लक्ष केल. थोड्या वेळाने मला अथर्वाच्या एकट्या कुजबूजण्याचा आवाज आला. मी त्याला बघण्यासाठी बेडरुमजवळ आली, दरवाज्याच्या फटीतुन आत पाहीलं आणी माझ्या अंगावर सरसरुन काटाचं आला अथर्व बेडवर बसुन समोर कोणाशी तरी गप्पा मारत होता. मला काही समजत नव्हतं अथर्व असं कोणाशी बोलतोय. माझ्या घशाला कोरड पडली याआधी अथर्व कधीच असा वागला नव्हता. मी धावत हॉलमध्ये जाऊन पियुषला हे सांगणार तोच हॉलमध्ये सोफ्यावर पियुष आणी अथर्व बसले होते. अथर्वने मला बघुन विचित्र पण स्मितहास्य दिलं त्यावेळी ते हास्य खुप क्रुर वाटत होतं. मला समजतचं नव्हतं हा काय प्रकार चालु होता. मला एवढ्या घामाघूम झालेलं पाहुन पियुषने मला विचारलं “काय गं अशी घाबरलेली का दिसतेयसं”? मी काही बोलणार एवढ्यातं माझ्या डोळ्यांसमोर अंधारी आली व मी धपकन जमिनीवर कोसळली.
थोड्या वेळाने थंड पाण्याचा भपका कोणीतरी तोंडावर मारुन मला उठून बसवण्याचा प्रयत्न कोणीतरी करत होतं मी डोळे किलकिले करुन पाहिलं पियुष माझ्या डोक्याजवळ व अथर्व पायाजवळ बसला होता. “अगं शितल अशी कशी पडलीस तु”? “तरी तुला मी नेहमी बोलतो काहीतरी खाऊन कामाला लाग उपाशी पोटी हे असंच होतं.. हे घे नास्ता करुन ही गोळी घे थोडं बरं वाटेल ” पियुष तिचा हात हातात घेऊन म्हणत होता.

तीने पियुषच्या हातातली गोळी घेतली व पियुषला सगळं सांगणार एवढ्यात तिची नजर अथर्ववर गेली व ती गप्प बसली. अथर्व समोर पियुषला सांगणे योग्य नाही म्हणून तिनं त्याला नंतर सांगण्याचे ठरवले. “आज तु आराम कर मी जमल्यास हफ डे ने यायचा प्रयत्न करेन..! अथर्वला आज घरीच राहु देत तुझ्यासोबत” पियुष तिला धिर देत म्हणाला. “चल मी निघतो… “अथर्व आज तु मम्मीकडे लक्ष ठेव तीला काही हवं नको ते बघ मग मी आल्यावर आपण खुप मज्जा करुया”. पियुषने अथर्वला कुशीत घेतले. “ठिक आहे पप्पा मी आज मम्मीची काळाची घेईन” अथर्व बोबड्या सुरात म्हणाला. हे एकुन शितलच्या पोटात गोळाच आला. तिच्या डोक्यात सकाळचाच विचार चालु होता. तिला विश्वासच बसत नव्हता की सकाळी घडलेलं भास होता की सत्य….?
“आई तुला काही पाहिजे का”..? अथर्वच्या निरागस प्रश्नाने शितलला खात्री पटली की सकाळी घडलेलं सगळं भासचंं असेल. “माझा बाबु का असा एकटा बडबडेल..? स्वतःशीच प्रश्न विचारत ती सकाळच्या घटनेबद्दल स्वतःवरचं हसली… मध्येच कसल्यातरी खदखदल्यासारख्या आवाजाने तीला जाग आली ती उठली डोकं थोडं जड झाल्यासारखं वाटतं होतं, तिला गोळीने गुंगी कधी आली कळलच नाही. आवाज बेडरूममधुन येत होता ती बेडरुमच्या दिशेने दबकत दबकत गेली. एका डोळ्याने बेडरुमचा कानोसा घेतला तर अथर्व जोरजोरात हसत होता, गप्पा मारत होता, खेळत होता. यावेळी मात्र शितल बर्फासारखी गार पडली तिला समजतच नव्हतं अथर्वला नेमक काय झालय. ती बेडरूममध्ये गेली तेव्हा त्याने भिंतीकडे बोट दाखवत म्हटले “आई ही बघ माझी नवीन मैत्रिणी “मैथिली”. शितलच्या पायाखालची जमिनच सरकली कारण अथर्व आणी शितल सोडून घरात तिसरं कुणीच नव्हतं. तीची भितीने पुर्ण भांबेरी ऊडाली काय करावं हे तीला सुुुचेना, अथर्वाला कुशीत घेऊन ती धावत हॉलमध्ये आली व पियुषला कॉल करुन तातडीने घरी बोलवलं, झालेला सगळा प्रकार पियुषला सांगितला पण पियुषने शितलची समजुत काढली व “तुला भास झाला असेल”, असं म्हटलं. “नाही पियुष अथर्वला याआधीपण मी एकटं बोलताना पाहिलयं त्याची “मैथिली” नावाची कोणीतरी मैत्रिण आहे म्हणे या घरात तिच्याशी हा बोलत असतो खेळत असतो…! मला काहीच कळत नाहीय पियुष तु प्लिज डॉक्टरांना बोलव प्लिज ” शितल पोटतीडकीने पियुषकडे विनंती करत होती आणि सहाजिकच होतं ते, शेवटी आई ती आईच असते. पियुषने शितलची हालत बघुन डॉक्टरांना बोलवलं.

रात्री ९-९:३० च्या सुमारास डॉक्टर आले लागलीच पियुषने डॉक्टरांना अथर्वची रुम दाखवली. डॉक्टर अथर्वच्या बेडरूममध्ये गेले मागोमाग पियुष व शितलही होतेच. अथर्व आताही एकटा बोलत होता आणि यावेळी पियुषनेही ते पाहिलं त्याचा विश्वासच बसत नव्हता. “डॉक्टर अथर्वला मल्टिपल पर्सनॅलिटी डिसअॉर्डर झाला नसेल”? पियुषने चिंतीने विचारले. पियुषला या आजाराबद्दल जरा माहिती होतं. “थांबा मला अथर्वाला चेक करु द्या. (अथर्वची एकंदर वागणूक आजारी माणसासारखी बिलकुल नव्हती त्यामुळे स्थेतस्कोपने चेक करायची औपचारीकता न करता त्यानी अथर्वला काही प्रश्न विचारले). “हाय अथर्व “कसा आहेस बेटा”? “मी एकदम मस्त आहे डॉक्टर अंकल” “बेटा तु आता कोणाशी गप्पा मारत होतास”? अंकल ती माझी नवीन मैत्रिणी आहे “मैथिली”. “अच्छा मग आमची भेट करुन नाही देणार तुझ्या मैत्रिणीशी”? “अंकल, तिला नाही आवडत मोठी माणसं.. ती फक्त माझ्याशीच बोलते” अथर्व हसुन म्हणाला. “ओके मग केवढी आहे तुझी मैत्रिणी काय वय काय तिचं”? ती खुप मोठी आहे माझ्यापेक्षा मी दुसरीत आहे आणि ती बारावीत आहे ” अच्छा एवढी मोठी मैत्रिणी वा मस्तचं आहे मग” एवढ बोलुन डॉक्टर बेडरूममधुन बाहेर निघाले, हॉलमधील सोफ्यावर येऊन बसले त्यांच्यापाठोपाठ दोघही येऊन डॉक्टरांजवळ बसले. “काय झालय अथर्वाला डॉक्टर तो असा का वागतोय..? पियुषने विचारलं. “पियुष मला अथर्वमध्ये कोणत्याही आजाराची लक्षणे दिसली नाहीत, लहान मुले नेहमी मनावर बिंबवलेल्या गोष्टी सारखे बोलत असतात. अथर्वने पण हे कुठेतरी मैथिली नावाच्या मुलीबद्दल ऐकल असेल कारण त्याने मैथिली बारावीत असल्याचं सांगितलं म्हणजे १८-१९ वर्षांची मुलगी. आणी अथर्व ६ वर्षांचा. लहान मुले नेहमी इल्युजनरी गोष्टी बोलत असतात कदाचित त्यांच्या इम्यँजीन पावर मुळे होऊ शकत. तो एकदम ठिक आहे काहीच काळजी करु नका”.! हे ऐकताच पियुषने शितलच्या खांद्यावर हित ठेवत तिला धीर दिला. डॉक्टरांनी झोपेसाठी काही गोळ्मा लिहून दिल्या त्याप्रमाणे शितलने अथर्वला गोळी दिली. गुंगीने अथर्व झोपी गेला.

६-८ दिवस झाले अथर्व एकटा बडबडत नव्हता की खिदळत नव्हता.त्यांच्यामध्ये झालेला बदल बघुन मला फार बरं वाटत होतं. एक दिवस मी सोफ्यावर पडले असताना अथर्व माझ्या कुशीत आला त्याचं शरीर बर्फासारखं थंड होतं. “आई मरणं म्हणजे काय गं..? ६ वर्षांचा मुलगा मला मरणाबद्दल का विचारतोय काही कळलेचं नाही “मरणं म्हणजे माणुसं कायमचे हे जग सोडुन देवाघरी जातात ना त्याला मरणं म्हणतात, पण तु का विचारतोय हे सगळं.? अजुन तुला खुप मोठ व्हायचंय, शिकायचयं…. “कारण मैथिली म्हणाली की ती माझ्या बेडरूममध्ये २ वर्षांआधीच फास लावुन मेली होती” अथर्व थंडपणे म्हणाला. हे एकताच शितलच्या अंगावरुन सरकन काटा आला, तिची दातखिळीचं बसली. “डॉक्टर अंकलच्या गोळ्यांमुळे मला खुप झोप येते तिच्याशी बोलायला मिळतच नाही, म्हणुन काल ती मला तिच्यासोबत बोलवत होती मीपण तीच्यासोबत गेलो.. तेवढ्यात त्याने शर्टाची कॉलर थोडी बाजुला केली. शितलने अथर्वच्या मानेवर पाहिलं आणी तीच्या पायाखालची जमिनच सरकली दोरखंडाचे लालसर काळे व्रण मानेवर उमटले होते तीची दातखिळीच बसली………. तो शांत तीच्या कुशीत डोळे मिटूुन पडुन होता………………. आणी ती एकटक त्याच्याकडे बघत राहीली…!

निरंजन साळस्कर)

मराठी कथा – अभिषेक बुचके

मराठी कथा – अभिषेक बुचके

#Marathi || #मराठी #कथा || #Android App  ||  मराठी ई-पुस्तक  || Marathi e-book  || साहित्य

भयकथा  || थरारकथा  || रहस्यकथा  || गूढकथा || प्रेमकथा  || भावकथा  || अनुभव  || हास्यकथा  || लघुकथा  || सामाजिक कथा  || बोधकथा  ||  बालकथा  || विरहकथा  || वर्णनकथा  || 

 

“मराठी कथा” हे अॅप्लिकेशन एक मराठी ई-पुस्तक आहे. फक्त मराठी वाचकांसाठी! येथे तुम्ही विविध प्रकारच्या मराठी कथा, लघुकथा वाचू शकता. एकंदरीत विविध मराठी कथांचा संग्रह. त्यात विनोदी, गंभीर. सामाजिक, भयकथा, थरारकथा वगैरेंचा समावेश आहे. कथेव्यतिरिक्त येथे सामाजिक विषयावरील लेख आणि मराठी साहित्य यावरही लिखाण अपेक्षित आहे. ह्या मराठी ई-पुस्तकातील बर्‍याचशा कथा अभिषेक बुचके लिखित असतील तर काही कथा ह्या इतर लेखक/लेखिकांच्या समाविष्ट करण्यात येतील.

ह्या app चे वैशिष्ट म्हणजे इथे तुम्हाला वरचेवर नवीन कथा मोफत वाचायला मिळतील. लेखक एका बाजूला कथा update करत जाईल अन ती कथा तुम्हाला थेटपणे तुमच्या app मध्ये वाचावयास मिळत जाईल. त्यासाठी App update करावे लागणार नाही किंवा काहीच करण्याची गरज नाही. त्यामुळे काहीही न करता तुमच्याकडे कथांचा संग्रह वाढत जाईल.

एकदा जरूर वापरुन बघा!!!

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.latenight.somethingsamajik.MarathiKatha

“Marathi Katha” is a Marathi e-book app, dedicated for Marathi Readers. This app contains different types of Marathi Stories and about Marathi literature.

 

HERE you can read Marathi Horror Stories, Comedy Stories, Social Stories, and Thoughtful Articles; overall you can read here Fiction and non-fiction Content.

The stories in this Marathi e-book app is mostly written by writer Abhishek V. Buchake as well as some guest writers may also participate.

The App is Dynamic. This means, the writer keeps uploading stories from his side which will automatically appear on your app in the device. So, once you install the app you will get free Marathi Stories day by day.

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.latenight.somethingsamajik.MarathiKatha

बंधन – मराठी कथा

बंधन – मराठी कथा

#मराठी कथा  ||  Marathi Stories  ||   #बोधकथा   || मराठी साहित्य  || वैचारिक वगैरे ||

नेहमीप्रमाणे मेंढपाळाने आपल्या मेंढ्यांना डोंगराच्या पायथ्याशी मोकळं सोडलं अन तो एका झाडाखाली विसावा घेत बसला. मस्त पावसाचे दिवस होते. सगळीकडे हिरवळ पसरलेली होती. समोरच्या बाजूला हिरवागार डोंगर अन खाली गाव, गावालगत वाहणारी नदी. अगदी निसर्गरम्य ठिकाण होतं.

मेंढपाळ रोज ह्या ठिकाणी आपला कळप घेऊन यायचा. जनावर आपलं अन्न शोधून पोट भरून घ्यायचं. संध्याकाळ होण्याच्या आधी सगळं जनावर घेऊन परत तो गावी जायचा. हा त्याचा रोजचा दिनक्रम.

त्याच्या कळपात एक लहानसं मेंढरु होतं. दिसायला अतिशय गोंडस. खूप गोड. त्या मेंढपाळाला ते खूप आवडायचं. त्याच्याशिवाय याचं पान हालत नसे. सगळं जनावर एका बाजूला अन हे एका बाजूला. इतका तर जीव होता त्याचा ह्या मेंढरावर. सगळं जनावर स्वतःचं अन्न शोधत इकडे-तिकडे जायचं अन स्वतः खायचं. पण ह्या शेहजाद्यांचा थाटच काही और होता. मेंढपाळ त्याला जवळच बसून घ्यायचा अन स्वतः भरवायचा. दोघांनाही एकमेकांची सवय लागली होती.

रोजप्रमाणे सगळा कार्यक्रम चालू होता. मेंढपाळ झाडाखाली निजला होता. जनावर इथे-तिथे होतं. ते मेंढरु झाडाजवळ उभं राहून इकडेतिकडे पाहत होतं. त्याने नजर फिरवत असताना त्याचं लक्ष डोंगरावर असलेल्या एका मोठ्या दगडाकडे गेलं. त्याला तिथे एक हिरवागार झुडुप दिसलं. त्याला फळेही लागल्यासारखी वाटत होती लांबून. त्याच्या तोंडाला पाणी सुटलं होतं. पण ती जागा खूप उंच वाटत होती. शिवाय त्या मेंढराने तो डोंगर, त्याचा चढ कधीच चढला नव्हता. त्याला रोज खालीच खायला मिळायचं, तिथेच असलेला पाला वगैरे खाऊन ते खुश होतं. आज मात्र त्याला मोह पडला होता. पण एकटा जाण्याचा काही धीर होत नव्हता. त्याने शेवटी मेंढपाळला उठवून तिकडे नेण्याचा प्रयत्न केला जो असफल होता. मेंढपाळ जागेवर बसून होता. त्याने मेंढराला खाऊ घातलं अन स्वतःच्या जवळ बसवून घेतलं. मग मेंढरानेही त्या मायेपुढे त्या रंगीबेरंगी व चविष्ट वाटणार्‍या झुडपाचा. खाद्याचा विचार सोडून दिला.

रोज तो मेंढपाळ व ते गोंडस मेंढरू तिथे यायचे-बसायचे अन जायचे. त्या मेंढराचं लक्ष मात्र त्या झुडुपाकडे असायचं. ते कोणी खाल्लं तर नाही न हे बघून ते खुश होत असत. पण तिथे जाण्याचा त्याला फार आळस यायचा. इतका डोंगर चढून, तिरपी वाट धरून तिथे जाणे त्याला जिवावर यायचं. एक-दोनदा त्याने वर जायचा प्रयत्न केला होता पण मेंढपाळ काही त्याला स्वतःपासून दूर जाऊ देत नसे. तो लागलीच त्याला स्वतःजवळ ओढत असे अन त्या मायेच्या हातापूढे त्यालाही तो मोह सुटून जायचा. दिवसामागून दिवस जात होते पण त्याचं ते लक्षं काही केल्या पूर्ण होत नव्हतं. एके-दिवशी मेंढपाळ कोणाशीतरी बोलण्यात मग्न होता अन मेंढरु मोकळं होतं. त्याने आज आळस झटकला अन थोडासा प्रयत्न करण्याचा विचार केला. ते इवले-इवले पाय आता डोंगराचा चढ चढत होते. जाताना त्याचे पाय मोठे थरथरत होते, कारण त्याला, त्याच्या पायांना ह्या कष्टाची कधीच सवय नव्हती. ते अर्ध्या वाटेवरच गेलं असेल की, त्याच्या पायातील बळ संपलं अन ते मेंढरु घरंगळत खाली, डोंगराच्या पायथ्याला येऊन पडलं. त्याच्या केविलवाण्या आवाजाने सगळा पायथा शहारला. मेंढपाळ पळत आला अन त्याने त्याला प्रेमाने गोंजारलं अन त्याला मलमपट्टी करत तो घरी घेऊन गेला. काही दिवस ते गोंडस मेंढरु घरीच होतं. त्याला इकडे आणण्यात आलं नाही. अशात बरेच दिवस निघून गेले.

उन्हाळा सुरू झालेला होता. हिरवागार असलेला निसर्ग आता निष्ठुर वाटत होता. सगळीकडे सुकलेलं दृश्य होतं. मेंढरु बर्‍याच दिवसांनी परत तिथे आलं होतं. त्यादिवशी ते खूप दुखी होतं. त्या जुन्या जागेवर येऊन त्याची जखम अजूनच हळहळली. त्याचं लक्ष आठवणीने त्या डोंगरावरच्या झुडुपाकडे गेलं अन पाहिलं तर तिथे ते हिरवंगार, चवदार झुडुप नव्हतं. त्यातील बरचस खाऊन टाकलेलं होतं तर राहिलेला भाग सुकून गेला होता. त्याला प्रचंड मनस्ताप झाला अन वेदना झाल्या. कधी आळसामुळे, कधी मायेच्या बंधनात अडकून तर कधी स्वतःवर विश्वास नसल्याने ते झुडुप त्याच्या नशिबात आलं नाही. त्याला प्रचंड निराशा जाणवली. मेंढपाळाने समोर आणून ठेवलेलं अन्नही त्याला गोड वाटत नव्हतं. ते गोंडस मेंढरु आता मनातून तुटलं होतं. शिवाय त्याचं आधीचं गोड-गोंडस रूपही वयाप्रमाणे राहिलेलं नव्हतं. आता ते मोठं झालं होतं. पण मालकाची त्याच्यावरची माया काही तीळमात्रही कमी झाली नव्हती.

काही दिवसांतच त्या मेंढपाळाचा मृत्यू झाला. आता मात्र त्या मेंढराला खूप दुखं होत होतं अन एकटेपणा वाटत होता. नंतरचा मालक चांगला होता पण त्याचा याच्यावर अतीव जीव नव्हता. ते यालाही इतरांप्रमाणेच वागवत होता. पुन्हा तो डोंगर आला. आज मात्र पंचायत होती. पायथ्याला काहीच हिरवळ आणि अन्न शिल्लक नव्हतं. त्या नवीन मालकाने सगळ्या जनावराला डोंगरावर हाकलं. ह्या बिचार्‍याला त्या डोंगरावर चढायची कधीच सवय नव्हती. त्याचं लहानपण अतिशय आरामात अन मालकाच्या मायेच्या छत्राखाली गेलं होतं. त्या वयात त्या परिघातून बाहेर न पडल्यामुळे आज त्याला काहीच येत नव्हतं. पण इतरांच्या लेखी आज ते मोठं होतं. आता त्या चढवार चढल्याशिवाय पर्याय नव्हता. ते घसरत होतं, पडत होतं, घरंगळत होतं. त्याला लागत होतं पण त्याच्याकडे कोणीही लक्ष देत नव्हतं. प्रत्येकजण वर जात होता अन हा अडत होता. त्याला प्रचंड रडू आलं. ओरडावं वाटलं पण आपलच हसं होईल म्हणून ते शांतपणे कुढत होतं अन स्वतःच्या नशिबाला कोसत होतं. आता हे भोग आहेत ते भोगावेच लागणार होते. त्याला गत्यंतर नव्हतं. शेवटी कसतरी ते एका जागेवर पोचलं. नीट पाहिल्यावर त्याच्या लक्षात आलं की हा डोंगरावरचा तोच दगड आहे, तीच जागा आहे जिथे ते चवदार-हिरवागार झुडुप होतं जे याला आकार्शून घेत होतं. पण आता तिथे काहीच नव्हतं… सगळा भाग रिकामा होता… त्याने तिथून खाली, पायथ्याकडे नजर फिरवली… त्याला काय झालं माहीत नाही पण आता मात्र ते मेंढरु प्रचंड जोराने ओरडत-रडत होतं… त्याची जुनी जखम तर उकरून निघलीच होती पण एक नवी अन तीव्र जखम झाली…

-*-*-समाप्त-*-*-

Copyrights @ अभिषेक बुचके  || @Late_Night1991

मराठी कथा – अभिषेक बुचके

PROMOTIONS




error: Content is protected !!