Tag: मराठी साहित्य

प्रवासयोग

प्रवासयोग

शिवशाही बस  ||  महामंडळ एसटी चा प्रवास  ||  अनुभव  ||  मराठी कथा  ||  हास्यकथा  ||  

पू. ल. देशपांडे सांगतात, लाइफ इज सफरिंग… आयुष्य म्हणजे प्रवास आहे!

आठ दहा दिवसांखाली गावाला गेलो होतो. धावता दौरा होता. येताना महाराष्ट्र शासनाच्या शिवशाही गाडीने परतलो. गाडीचा दर्जा अप्रतिम होता. अगदी एसी वगैरे होती गाडी आणि कुठे थुंकलेलं वगैरेही नव्हतं. एरवी महामंडळाच्या बसने प्रवास करणे म्हणजे अतिशय जिवावर येतं. पण खाजगी बसेसप्रमाणे सेवा मिळत असल्याने बदल होतोय असं वाटलं. त्या शिवशाही बसची स्तुति सोशल मीडियावर केली. चांगल्या चांगल्या पोस्ट ला दुरूनच राम-राम करणारे ह्या साधारण पोस्ट वर मात्र व्यक्त होऊ लागले. बराच टाइमपास झाला. कोणी मला शिवशाहीचा ब्रॅंड अम्बॅसडर म्हंटलं, कोणी कंडक्टर, कोणी शिवसेनेचा कार्यकर्ता तर कोणी काय काय. हा खरं गमतीचा भाग होता. पण नंतरच्या काही दिवसांत शिवशाही बसेस बद्दल नकारात्मक बातम्या येऊ लागल्या. म्हणजे कुठेतरी बसचा अपघात झाला, कुठे उशिराने बस आली वगैरे वगैरे. आणि मित्र मंडळी मला त्यात टॅग करू लागली.

नंतर काही दिवसांनी परत एकदा गावाला जायची वेळ आली होती. खरं तर आपापली चारचाकी हाकत न्यावी असं वाटत होतं. कारण अंतर शंभर-दीडशे किलोमीटर असल्याने स्वतः ड्राइव करत जाणं सोयिस्कर होतं. पण एकट्यासाठी गाडी घेऊन जायला नको वाटत होतं. उगाच पेट्रोलला भारती होती. शिवशाही चा अनुभव नुकताच घेतला असल्याने महामंडळाच्या बसने जायचं ठरलं. फार तर तीन-साडेतीन तासांचा प्रवास होता.

एसटी चा प्रवास टाळायचं प्रमुख कारण म्हणजे ‘बस लागणे’. एसटी मधील स्वच्छता वगैरे बघून मळमळ होतं मला. म्हणूनच बसचा प्रवास टाळत असे. पण यंदा ठरलं होतं.

सकाळी सकाळी तयार होऊ बस स्टँड वर आलो. त्या दिवशी लग्नाची तारीख होती. सगळं बस स्टँड गच्च भरलेलं. जिथे जायचं होतं तिथे जाणार्‍या दोन गाड्या सोडून दिल्या. त्या गाड्या पोत्यात धान्य कोंबावे तसं भरल्या होत्या. मागे एक बस लागली. कसाबसा त्यात चढलो. पार शेवटची सीट भेटली. शेवटची सीट मला कधी वाईट वाटली नाही. कारण त्या सीटकडे फार कोण भटकत नाही. तिथे आपलं स्वतंत्र राज्य असतं. शाळेतही मला तसं शेवटचा बाक आवडायचा. पण मास्टर लोकांच्या खोड्याच वाईट. प्रश्नोत्तरच्या तासात मागच्या पोरांकडून सुरुवात केली तेंव्हापासून माझा मागच्या जागेचा मोह सुटला होता. मग कॉलेजमध्ये मिडल बेंचर्स झालो होतो. असो. हा मुद्दा वेगळा.

तर मी मागच्या सीटवर जाऊन बसलो. बसमध्ये मागच्या सीटवर बसण्याचे अनेक फायदे असतात हे कळलं. एकतर तुम्हाला उठवणारं कोण नसतं. खिडकी असेल तर पूर्ण खिडकी उघडायची मुभा असते. प्रवास संपेपर्यंत उगाच खिडकी मागे-पुढे ढकलण्यावरून काही खेळ होत नाहीत. सर्वात महत्वाचं म्हणजे बसमध्ये कोण चढत आहे उतरत आहे हे दिसतं.

गाडी सुरू झाली. उन्हाळा असला तरी खिडकीतून येणार्‍या सकाळच्या वार्‍यामुळे फार धगत नव्हतं. कानात हेडफोन टाकून आरामात बसलो होतो. अरुण दाते यांची भावगीते चालू होती. ही पोर्णिमा, ही चांदणे येतील का पुन्हा….

डोळे मिटून गाणे ऐकत असताना उजव्या मांडीला काहीतरी गुदगुल्या झाल्या. डोळे उघडून बघितलं तर बाजूला बसलेला म्हातारा मला अलगद स्पर्श करून उठवत होता. छान स्वप्नात रंगलो असताना याने मोडता घातला.

मी कानातील हेडफोन काढून विचारलं. काय झालं काका?

म्हातारा म्हणाला, ‘एक द्या की…’

मी आश्चर्याने म्हंटलं, ‘माझ्याकडे एकच आहे ओ…’ मी घड्याळाबद्दल बोलत होतो.

तो म्हातारा म्हणाला, ‘गाण्याचं एक द्या…” तो हेडफोनबद्दल म्हणत होता.

मला आश्चर्य वाटलं. हा म्हातारा मला झोपेतून उठवून माझ्याकडे, मी ऐकत असलेल्या, माझाच हेडफोन मागत होता.

मी वैतागून म्हंटलं, ‘काका, मला ऐकतोय की गाणे.’

तो हक्काने म्हणाला, ‘मलाही ऐकायचे आहेत.’

आता याला कसं समजावणार. तो चक्रम आहे हे नक्की होतं.

तो हसरा चेहरा करून म्हणाला, ‘तुम्ही उजव्या कानात एक घाला, मी डाव्या कानात दूसरा घालतो.’

हे मला जरा अश्लील वाटलं. कानात घाला वगैरे.

माझा नाईलाज होता. वयस्कर माणसाला नाही तरी कसं म्हणावं हा प्रश्न होता. मी तयार होताच तो मला येऊन चिटकला. कधीतरी धुतलेल्या त्याच्या टोपी अन सदर्‍याचा वास तिन्ही त्रिकाळ घुमू लागला. एक हेडफोन त्याच्या हातात देऊन मी खिडकीकडे तोंड केलं.

त्याने आधी टोपी काढली अन कान साफ केलं. टोपी परत डोक्यावर ठेवली अन मग कानात हेडफोन घातला. मला उलटीची जाणीव झाली. एकतर याने टोपी कधीतरी धुतलेली होती… त्यात त्याच्या कानाकडे बघण्याची माझी डेरिंग झालीच नाही. क्षणभर असं वाटलं की देऊन टाकावा त्याला अख्खा हेडफोन अन आपण गप बसावं खिडकीच्या बाहेर बघत. पण म्हंटलं, हेडफोन आपला आहे.

अरुण दाते यांचं या जन्मावर, या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे… चालू होतं. पण सध्याच्या परिस्थितीत मला ते गाणं अन त्याचे बोल नकोसे वाटत होते.

त्या गाण्याच्या तालावर तो म्हातारा मान हलवत होता अन हातवारे करत होता. त्याने मान हलवताच माझ्या कानातील हेडफोन गळून पडायचा. त्यात त्याचा हलणारा हात इकडे तिकडे घुसू लागला. मला प्रचंड वैताग आला. तो खात्रीने येडा होता. पण नंतर वाटलं आपलच म्हातारपण तर नाही न…? हिची भन… नको तो विचार येऊन गेला.

मग तर म्हातार्‍याने हद्दच केली. सारखं गाणं बदल म्हणू लागला अन खिशातील मोबाइलला हात लावू लागला. माझं डोकं सणकलं. मी मोबाइल थेट एरोप्लेन मोडवर टाकला अन गाणे बंद झाले. त्याला सांगितलं की नेट बंद पडलं आहे. त्याच्याकडून हेडफोन ओढून घेतला. त्याच्या कानातील मळ हेडफोनला लागलेला मला दिसला. मी अलगदपणे तो हेडफोन पिशवीत कोंबला.

माझं मी झोपलो. तो पलीकडे जाऊन दुसर्‍याला त्रास देऊ लागला.

बर्‍यापैकी झोप लागली होती. एक आवाज आला, ओ दादा उठा की…

मी डोळे उघडले. कंडक्टर साहेब मोठयाने ओरडत होते.

मी गडबडीने जागा झालो. मला वाटलं माझं स्टेशन आलं. तर तो कंडक्टर म्हणाला, उतरा खाली… गाडी फेल झालीय…’

मी काळजीच्या स्वरात म्हंटलं, किती वेळ लागेल?

तो खुन्नस देत म्हणाला, आता सगळे काय येडे म्हणून उतरले का? लई वेळ लागतय. दुसर्‍या गाडीत बसवून देतो सगळ्यांना… चला…

काय वैताग होता. आयुष्यासोबत गाड्या पण फेल लागत होत्या. सामान उचललं आणि उतरलो.

ऊन चांगलंच तापलं होतं. उतरलो. कुठल्यातरी छोट्याशा गावातल्या बस स्टँडवर गाडी थांबवली होती.

आता दुसर्‍या गाडीत बसवून देणार म्हणजे बसायला जागा मिळणे अवघड होतं. एक-दोन एसटी येऊन गेल्या. पण त्या फुल्ल असल्याने आम्हाला कोणीही बसच्या दारातही उभं केलं नाही. मग ड्रायवर अन कंडक्टर स्वतःच पंक्चर काढू लागले. विशेष म्हणजे मी ज्या चाकावर बसलो होतो ते दोन्हीही चाक पंक्चर झाले होते. मित्र मला आपैशी का म्हणायचे ते आठवलं.

अर्धा तास उन्हात बसलो. एक टायर बदलला, एक फुटलेलाच होता. पुन्हा गाडी सुरू केली. ती गाडी पुढच्या मोठ्या डेपो पर्यन्त नेऊन तिथे दुसरी गाडी करून द्यायची असं ठरलं. हे म्हणजे लग्नाच्या वरातीला निघाल्यासारखं होतं. पाहुण्यांना लग्नमंडपापर्यन्त पोचवण्याची जबाबदारी अंगावर घेतलेल्या माणसाप्रमाणे कंडक्टर-ड्रायवर ने आम्हाला आमच्या ठिकाणावर पोचवण्याची जबाबदारी घेतली होती.

धिरे धिरे चल… करत गाडी मोठ्या बस स्टँडवर आली. गाडी बस स्टँडच्या आत शिरताच नक्षली हल्ला व्हावा तसा लोकांची झुंड गाडीवर धावून आली. त्या पामरांना आमच्या गाडीत बसायचं होतं. बिचारा कंडक्टर दरवाजा गच्च धरून उभा होता. गाडी फेल आहे हे सांगून सांगून त्याचा गळा फेल झाला होता.

आम्हाला दुसर्‍या गाडीत बसवून देणार अशी प्रतिज्ञा केलेल्या कंडक्टर ने ती तोबा गर्दी बघून आपली प्रतिज्ञा मोडली. ही गाडी जेंव्हा नीट होईल तेंव्हा त्यातून सोडू असं तो म्हणाला. बरेच प्रवासी सुखी झाले, तर माझ्यासारखे दुखी झाले. इथे अजून एक-दीड तास करपत बसावं लागणार होतं. मी कंडक्टरला दुसर्‍या गाडीत बसवून द्यायला सांगितलं. त्याने माझ्याकडे रुक्षपणे बघितलं अन एक तिकीट रिसीट काढून माझ्या हातात दिली. जागा मिळव अन मला फोन कर, त्या गाडीतल्या कंडक्टरला मी सांगतो.

माझ्यातला बाजीप्रभू जागा झाला. तो आता जागेसाठी युद्ध करणार होता. एक बस आली. त्यातील गर्दी बघून इरादे डळमळीत झाले. लोकांना आजचाच मुहूर्त सापडला होता लग्न करायला. जगबुडी असल्याप्रमाणे लोकं गाडयात बसून निघाले होते.

बस स्थानकात शिवशाही ची गाडी येताच मला अत्यानंद झाला. आता यात उभं राहून गेलं तरी चालेल असं वाटलं. एसी मध्ये काय होत नाही. शिवशाहीचं तिकीट जास्त असतं हे माहीत असल्याने गर्दीने इकडे हल्ला केला नाही. फुकटचं जेवायला मिळतय म्हणून लग्नाला जाणारी पब्लिक इतकं तिकीट कशाला काढत बसणार. माझ्यासारखे चार-सहा लोक तळमळीने शिवशाहीच्या आत शिरले.

शिवशाहीच्या कंडक्टरला फेल आयुष्यातील बस फेल ची सगळी करुण कहाणी सांगितली. पण तो हळहळला नाही. लाल डब्ब्याचं तिकीट कमी असतं, याचं जास्त आहे… तुम्हाला दुसर्‍या लाल डब्ब्यात बसावं लागेल. इथे नाही जमणार. बाजीप्रभून्नी खिंड लढवली होती मी गाडी अडवली. आमच्या कंडक्टरने नंबर दिला होता, त्याला बोलावलं. तो आला. त्याने पाहिलं अन तो भांडू लागला. आयुष्यात माझी बाजू घेऊन इतक्या त्वेषाने भांडणारा हा पहिला इसम.

असं कसं बसू देत नाहीत… आमचा पासेंजर आहे… तिकीट काढलं आहे… वरचे पैसे द्यायला तयार आहे… तुम्ही नाही म्हणू शकत नाही…

मग पहिल्यापासून तिकीट काढावं लागेल. आधीचं तिकीट ग्राह्य धरता येणार नाही.

दोणीबी सरकारच्याच… पैसे सरकारला चालले, तुम्ही का अडवून धरायले…

मला खरं तर अश्रु अनावर होणार होते. हा बिचारा माझ्यासाठी इतका भांडत होता अन मी काहीकी शिवशाहीच्या एसीत ढीम्म उभारलो होतो.

बराच वेळ तू तू मै मै झाली. आम्हा दोघांना अपमानित करुण खाली उतरवलं. आमचा कंडक्टर पण जरा पोरेल होता. बिचारा खूप भांडला माझ्यासाठी. त्याच्या उपकाराची परतफेड म्हणून त्याला चहा पाजवला. चहा अत्यंत रद्दी होता. आता आधीची गाडी नीट झाल्यानंतर त्याच्यातच बसून जायचं ठरलं.

नशीब खत्रा तो क्या करेगा बत्रा! एक अर्धवट खराब टायर टाकून गाडी सुरू केली. आता कुठेही फार न थांबता थेट निघायचं ठरलं. बाहरेचे नवे प्रवासी घ्यायचे नाहीत असंही ठरलं.

गर्दी थोडी कमी झाली होती. लोकं वैतागून इतर बसने गेले होते. फक्त दोघं-तिघं उभे होते अन बाकीचे बसलेले होते.

इथे नवा राडा सुरू झाला. सुरूवातीला जो जिथे बसला होता त्याने परत तिथेच बसायचं अशा नियमाचा शोध एका प्रवाशाने लावला. कारण तो आधी जिथे बसला होता ती सीट पुढे होती अन तिथे ऊन लागत नव्हतं. पण तिथे एक मुलगी बसली होती. सुरू झाला राडा. दोघेही कमी नव्हते. मुलगीही जोराने बोलत होती. मला मळमळ होत होतं अन झोप येत होती. इतका वेळ वाया घालूनही लोकांना भांडायचा जोर कुठून येतो कोणास ठाऊक. मी मागून दोन नंबरच्या सीटवर बसलो होतो. पंक्चर झालेल्या टायरच्या सीटवर कोणीही बसणार नव्हतं.

थोडा वेळ कल्लोळ झाला अन शेवटी ती मुलगी उठली. लढाई जिंकल्याप्रमाणे तो माणूस वाकुल्या दाखवत बुड टेकवून तिथे बसला.

आयुष्य खरच फेल म्हणावं लागेल. नको त्या वेळेस नको ते होत असतं. बसमध्ये, वर्गात, कार्यक्रमात एखादी सुंदर मुलगी आल्यावर अनेक तरुण (जवळपास मीही) केस नीट करतो अन बाजूची जागा जाणीवपूर्वक रिकामी करतो जेणेकरून त्या मुलीने आपल्या शेजारी येऊन बसावे. बसमध्ये असले टुकार प्रयोग बर्‍याचदा केले होते. पुण्याची पीएमटी वगळता फार कुठे यश आलं नाही.

पण आज वाटत नव्हतं की त्या मुलीने बाजूला येऊन बसावं. कारण एक तर मी उन्हात न्हाऊन काळवंडल्या गेलो होतो. अंगाला घामाचा वास सुटला होता. त्यात मळमळ होत होतं. ती बर्‍यापैकी सुंदर मुलगी जर बाजूला येऊन बसली तर आपली फजिती होणार हे अटळ होतं. चुकून जर ओकलो वगैरे तर मग आयुष्यभर एसटी चा प्रवास करू शकलो नसतो.

ती माझ्या बाजूला येऊन बसली. माझ्या पोटात भीतीने खड्डा पडला. पोटात कालवाकालव झाली. ती समोरच्या माणसाला शिव्या देत होती. माझ्याकडे बघून म्हणाली, त्याला कोणीच कसं काही म्हणालं नाही. नुसती दादागिरी चालू आहे. मला बसलेलं उठवलं. तू खपवून घेतलं असतास का असं?

थेट अरे तुरे…! अजून तरुण दिसतोय तर!!!

तिच्या प्रश्नावर मी माफक हसलो. तोंडात लवंग-सुपारी होती. ती बडबड करत होती. मी गप बसलो होतो. मळमळ वाढत होती. मी देवाला म्हणत होतो, देवा उलटी नको रे… किती पचका करशील आयुष्याचा!!!

ती म्हणाली, शेवटचा स्टॉप का?

हो.

कठीण झालाय प्रवास.

हो.

बोललो की उबळ यायची.

साला नशीबच मराठवाडी! जेंव्हा पेरणी करुण बसतो तेंव्हा ढग येतात पण बरसत नाहीत. पेरणी केली नाही की बरोबर बरसतात. अन कधी-कधी गरज नसताना अवकळी बरसतात! दैव अन कर्म!

कधी नव्हे ते इतकी सुंदर मुलगी स्वतःहून बाजूला येऊन बसली आहे. स्वतः बोलते आहे. त्यात भांडण हा चर्चेचा विषय उपलब्ध असताना कर्मदरिद्री नशीब उलटी करायच्या मूडमध्ये होतं.

असेच मरणार!!!

मी प्रत्युत्तर देत नाही पाहून तिने आवारतं घेतलं. मला स्वतःचीच कीव आली. मोठ्या प्रयत्नाने मी धीर एकवतून म्हंटलं, खिडकीला बसायचं का? तर तेंव्हा तिने डोळे मिटले होते.

            एसटी संथपणे मुक्कामाच्या दिशेने निघाली होती. कसली गर्दी नाही की कसला कलकलाट नाही. सगळे दामून-भागून झोपले होते. गरम वारा ह्या खिडकीतून त्या खिडकीत वाहत होता. एका सुंदर मुलीच्या बाजूला बसून उलटी होईल का नाही ह्या चिंतेत मी जागा होतो. फुलदानीच्या नशिबात काटेच असतात… फुलाचं रूप त्याने फक्त अनुभवायचं असतं… शेवटचा स्टॉप आला. ती उतरली. उतरताना काहीच बोलली नाही किंवा माझ्याकडे बघितलंही नाही… एका आकड्याने लोटेरी हुकावी तसा चेहरा करुण मी बसलो होतो. ती खाली उतरली. भळभळून उलटी झाली. नशीब गाडी रिकामी होती. कंडक्टर जवळ आला. बघितलं अन हळहाळत म्हणाला… आज प्रवासयोग चांगला नव्हता दादा…

-*-*-समाप्त-*-*-

अभिषेक बुचके  ||  @Late_Night1991  ||  latenightedition.in

गाव सोडताना…

मराठी कथा – ई पुस्तक

मराठी कथा – ई पुस्तक

मराठी कथा  ||  साहित्य  || भयकथा  ||  लिखाण  ||  Marathi Stories By Abhishek Buchake  || अभिषेक बुचकेच्या मराठी कथा  ||  मराठी कथा e-Book  ||   कथासंग्रह  ||  Marathi Story Collection

 

जवळपास एक वर्ष होऊन गेला “मराठी कथा” हे e-book अर्थात ई-पुस्तक पब्लिश करून. गूगल वर इतक्या मोठ्या प्रमाणात दर्जेदार कंटेंट उपलब्ध असताना, विविध आशयाची अन विषयांची पुस्तके उपलब्ध असताना त्या गर्दीत माझं हे App त्यातील कथांवर कितपत तग धरू शकेल याची शंका होती. पण गेल्या वर्षभराचा प्रतिसाद बघता माझ्या शंका वाचकांनीच तडीपार केल्या. आज हे app दहा हजार पेक्षा अधिक लोकांनी वाचलं आहे हे सांगताना नक्कीच आनंद होतोय.

खरं तर App च्या मार्गात अनेक अडथळे होते. अनेकदा App बंदही पडत होतं. पण विविध अडचणींवर मार्ग काढत हे App सुरू ठेवण्याचा अट्टहास उपयोगी पडला. ह्या App मध्ये किती कथा मी टाकू शकेन किंवा त्या कितपत चांगल्या वगैरे असतील याची कसलीच खात्री नव्हती. पण समिश्र प्रतिक्रिया येत गेल्या, ज्यामध्ये सकारात्मक प्रतिक्रिया धीर देणार्‍या होत्या.

जसं पावसाळ्यात रोजच पाऊस पडत नाही, आणि पडणारा पाऊसही नेहमी सारख्याच तीव्रतेने पडत नाही तसंच कुठल्याच लेखकाच्या सर्वच्या सर्व कथा चांगल्या असत नाहीत. हा नियम काही अपवाद वगळता सर्वच लेखकांना लागू होतो. पण मी मुळात लेखकच नाही. मी स्वतःला लेखक म्हणवून घेणं म्हणजे अतिरेकच होईल. जे आहे ते निव्वळ काल्पनिक विश्वातील मळमळ बाहेर काढणं आहे. माझ्या लिखाणात दोन टोक असतात असं काहीजण म्हणतात. म्हणजे एका बाजूला “एक रात्र गाजवलेली!” सारखी अर्थहीन विनोदी कथा, कुठे “गाव सोडताना” सारखी भावनांची चलबिचल दाखवणारी कथा, कुठे “नरक्षी किंवा उतारा” सारख्या भयकथा, कुठे “खिडकी” सारखी रहस्यमय अन भावस्पर्शी कथा, तर कधी “मी ब्रम्हचारी” सारखी सामाजिक आशय असलेली कथा. ह्या अशा विविध प्रकारच्या कथा काही ठरवून लिहीलेल्या नाहीत. त्यांचा जन्म ओघानेच झाला. आकाशातील एखादी वीज जंगलात पडावी अन वणवा पेटावा तसं एखादी लहानशी संकल्पना, घटना, विचार ही एका कथेला जन्म घालत गेली.

ह्या सर्व कथांच्या गर्दीत तीन-चार कथांचा आवर्जून उल्लेख केला पाहिजे ज्या वाचकांना खूप आवडल्या अन त्यामुळे मला खूप चांगल्या प्रतिक्रिया मिळाल्या. त्यात पहिला नंबर आहे “मी ब्रम्हचारी” ह्या आशयघन कथेचा. एका ब्रम्हचारी राहिलेल्या माणसाची व्यथा यामध्ये मांडलेली आहे. ही कथा अनेकांना भावली. त्याची कारणे वेगवेगळी असू शकतात पण वाचकाला त्यातून काहीतरी बोध घ्यावा असं वाटलं यातच मला आनंद आहे.

त्यानंतरची कथा आहे ती “नरक्षी” ही भयकथा. सहज बसल्या बसल्या काहीतरी सुचलं आणि ही कथा लिहायला घेतली. कथा कितपत चांगली आहे याबद्दल मलाही आत्मविश्वास नव्हता. पण “प्रतिलिपी” या संकेतस्थळावर एक भयकथा स्पर्धा झालेली त्यामध्ये या कथेला उत्तेजनार्थ प्रमाणपत्र मिळालं, अत्यंत चांगलं रेटिंग मिळालं. यामुळे जरा धीर आला की मी भयकथा लिहू शकतो.

यानंतर मला चांगला प्रतिसाद मिळाला तो “गाव सोडताना” या कथेसाठी. नोकरीनिमित्त विविध गावात राहावं लागणार्‍या अन मग ते गाव सोडताना मनाला लागणारी हुरहूर ही या कथेत मांडली आहे. थोडीशी भावनात्मक पद्धतीने त्याला रंग दिलेला आहे. ही कथा वाचून एक दोन वाचक म्हणाले की माझ्याही डोळ्यांतून पाणी आलं. ही एक उल्लेखनीय बाब ठरली.

आणि एक अशी कथा ज्या कथेने मला स्वतःला जे लिखाण करतो त्याबद्दल आत्मविश्वास जाणवायला लागला. खिडकी! एक छोटासा अनुभव डोक्यात होता ज्यावर काहीतरी लिहुयात म्हणून ही कथा लिहायला सुरू केली. नंतर डोक्यात प्रचंड विचारचक्र सुरू झालं अन त्या कथेची व्याप्ती मला जाणवू लागली. मग झपाटल्यासारखं ती कथा लिहून पूर्ण केली. सुरुवातील रहस्यमय आणि भुताटकी सारखी वाटणारी कथा एक वेगळच वळण घेते. एका बहीण-भावातील अतूट नातं, बंध ह्या कथेच्या शेवटाला उलगडतो. ही कथा लिहीत असताना मलाच अस्वस्थ वाटत होतं. कथा पूर्ण झाल्याच्या नंतर मलाच ती खूप आवडली. ज्या मित्रांना ती वाचायला दिली त्यांनीही चांगल्या प्रतिक्रिया नोंदवल्या आणि इतर वाचकांनाही या e-book मधील सर्वोत्कृष्ट कथा वाटली. मी लिहिलेली अन मलाच आवडलेली कथा वाचकांना आवडते याचं अधिक अप्रूप होतं.

अलीकडच्या काळात माझ्या प्रतिलिपी प्रोफाइलचे एक लाख वाचक झाले, माझ्या latenightedition.in या वेबसाइटचेही एक लाखांपेक्षा अधिक viewers झाले आणि “मराठी कथा” या App चेही दहा हजारांच्या अधिक वाचक झाले. काहीतरी मांडत होतो, व्यक्त होत होतो, खरडत होतो त्या कामाची पोचपावती मिळाल्यासारखं वाटत होतं म्हणून हे सगळं लिहायचा घाट घातला. वाचत रहा… प्रतिक्रिया नोंदवत रहा इतकच सांगेन… तूर्तास इतकेच…

खालील लिंकवर “मराठी कथा” हे App

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.latenight.somethingsamajik.MarathiKatha

 

खालील लिंकवर प्रतिलिपी प्रोफाइल अन कथा

https://marathi.pratilipi.com/user/%E0%A4%85%E0%A4%AD%E0%A4%BF%E0%A4%B7%E0%A5%87%E0%A4%95-%E0%A4%AC%E0%A5%81%E0%A4%9A%E0%A4%95%E0%A5%87-z4udmxr8la

 

अभिषेक बुचके  ||  @Late_Night1991  || latenightedition.in

मराठी कथा – e – book [Updated]

चेहरे आणि मुखवटे

चेहरे आणि मुखवटे

मुखवट्यामागील चेहरा  ||  रंग-बेरंग  ||  गोंधळलेलं मन ||  काल्पनिक कथा

काहीच अर्थ नव्हता. आयुष्य नुसतं बेरंग अन बेचव झालं होतं. सगळा रस निघून जावा अन चोथा उरावा तसं वाटत होतं. एका लयीत चालू होतं आयुष्य. मृत मानसाच्या हार्टबीट सारखा. सरळ रेष अन एकसंध आवाज. तेच ते रोजचं. उठा… कामाला जा… तिथे त्याच कटकटी… मित्रांसोबत तेच ते जोक… परत रूमवर या… त्याच मेसवर जा, त्याच त्या भाज्या खा… झोपताना youtube वर गाणे… कधीतरी हस्तमैथुन करा… झोपा.. परत उठा… परत तेच… वर्तुळात अडकल्याप्रमाणे… छा.. काहीच मजा राहिली नाही जगण्यात. स्वतःच्या स्वतःत गुरफटून राहिलेलं आयुष्य म्हणजे निव्वळ कारावास.

तिकडे गावाकडे चार एकर शेतीपायी आई-बाप अडकून पडलेले. भाऊ त्याचा-त्याचा वेगळा राहतो. म्हातार्‍या-म्हातारीला म्हंटलं, ती जमीन विकून या इकडं. निदान सोबत राहता येईल. पण ऐकत नाहीत. गावकी अन भावकी काही सोडत नाहीत. असंही मरायला इथे आले तरी राहायला जागा कुठेय म्हणा. निव्वळ अडचणीत राहावं लागेल मग. म्हणूनच मीही कधी जास्त जोर देऊन त्यांना कधी बोलवून घेत नाही.

सगळा कोंडमारा झाला आहे. महिन्याच्या सुरूवातीला कॅलेंडर बघायचा अन लागून आलेल्या सुट्ट्याला गावी जाऊन यायचं. तिथे तरी काय वेगळं असतं म्हणा. राहतो कसा, कमावतो किती, खातो काय अन लग्न कधी करणार याच्या पलीकडे गावात काही चर्चा होतच नसते. वैताग येतो त्या गोष्टींचा. आगितून फोफाट्यात.

ही नोकरी तरी काय वैताग आहे साला. त्या आकड्यांच्या गर्दीत जीव नकोसा होतो. कधीतरी बाहेरगावी जावं लागतं तोच काय तो विरंगुळा. पण आयुष्यात काही थ्रिल राहिलाच नाही. ते कॉलेजचे दिवस तरी बरे होते म्हणायची वेळ आलीय. तिथेही न्युंनगंडातच अडकलो होतो म्हणा, पण चिंता अन शुष्क प्रेमाच्या रंगाने माखल्या गेलो होतो. हल्ली आयुष्य इतकं बेरंग झालय की बेरंगाचा रंग लागलाय. कसली मजाच राहिली नाही. नाही म्हणायला एक मुलगी आली होती आयुष्यात, पण भेटीच्या दुसर्‍या आठवड्यात ती स्वतः फिजिकल झाली अन तिसर्‍या आठवड्यात सोडून गेली. काही दिवस मानसिक बलात्कार झाल्यासारख वाटत होतं, पण शारीरिक पातळीवर एक परिपूर्ण जाणतेपणा आला होता. स्त्रीसुख वेगळीच अनुभूती असते. कदाचित त्यामुळेच नंतर हस्तमैथुन करायची सवयच झाली. अशाही मुली असतात याचं आश्चर्य वाटत होतं. तिला काय हवं होतं याचा विचार सारखा मनात येत असतो.

अजून एक मुलगी आयुष्यात आलेली. नेहमीच्या वेळापत्रकाप्रमाणे रविवारी बाबू बिर्याणीवाल्याकडे जायचो तिथे एक सुंदर मुलगी भेटली. ती विमा एजेंट होती. तीन चार दिवसांत बोर केलं तिने. सतत त्याच गोष्टी करायची. शेवटी तिची संगत टाळावी म्हणून बाबू बिर्याणीच सोडली. वैताग होता तो. मेंदूवर पडली असावी असं वाटायचं, पण हुशार होती.

आयुष्य इतकं निरर्थक कधी झालं कळलच नाही. अनेक वर्षे बंद पडून असलेल्या जुनाट गाडीप्रमाणे किंवा वापरात नसलेल्या जुन्या पितळ्याच्या भांड्याप्रमाणे. कसल्यातरी काल्पनिक गजांनाड आयुष्य बंदिस्त झालं होतं. खूपच विचित्र वाटू लागल्यावर एका मानसोपचारतज्ञ व आध्यात्मिक गुरुलाही भेटलो. दोघांनी सांगितलं एकच, फक्त मार्ग वेगळे होते. मी निराशावादी होतो असं तात्पर्य निघालं होतं. असेलही खरं. पण आशावादी असण्यात तरी काय सार्थक होतं हे मला कळत नव्हतं. सतत कशाच्यातरी मागे धावत राहणं आणि काहीतरी खूप भारी असण्याचा दिखावा करणं म्हणजे आशावादी असणं असेल तर त्यातही काही अर्थ नाही. आशावादानंतरचा येणारा ठेहराव हा निराशावादापेक्षा घातक असतो असं वाटतं मला.

त्या गुरु व डॉक्टरने सांगितल्याप्रमाणे सगळं मनशान्ती, योगा, ध्यान वगैरे केलं. बरं वाटत होतं, पण मेंदूतील सगळं द्रव्य शोषून घेतल्यासारखं वाटायचं. मेंदूला वळण लावणं म्हणजे समुद्राच्या लाटेला बांधून टाकण्यासारख झालं. मला फार दिवस ते जमलं नाही. किंबहुना मेंदूला ते पटलं नाही, म्हणून मग तो प्रकार बंद केला.

दिवस कामात निघून जायचा. मित्र चिकार होते, पण वेळेवर कोण कधी भेटायचा नाही. खूप अस्थिर वाटायचं. साले हे मित्र काय रसायन असतात हे कधी कळलच नाही. त्यांचं असणं आणि नसणं हे माझी त्यांच्या मनातील प्रतिमा अन मैत्रीची तात्कालिक परिस्थिती यावर अवलंबून असतं. आपण काथ्याकूट करून उपयोग नसतो. त्या मित्रापेक्षा शहरात राहणारे भावकीतील गोपीनाथ काका बरे होते. दर रविवारी न चुकता फोन करून हालचाल विचाराचे. कधी-कधी दारूही प्यायचो सोबत.

एकदा एक सिद्धी बाबा भेटले. त्यांनी माझ्या मरणाची तारीख सांगितली. अजून तेवीस वर्षानी मी मरणार असं ते सांगत होते. नेमकं कसं मरणार हे ते सांगू शकले नाहीत, पण मरणार हे नक्की होतं. म्हणजे अजून फक्त तेवीस वर्षे… अचानक वाटलं, काय काय करायचं राहून गेलं.? मुख्य म्हणजे लग्न राहिलं होतं. शरीरसुख एकदा उपभोगून झालं असल्याने त्याची कसली ओढ नव्हती, पण संसारसुख काय असतं ते उपभोगायचं होतं. ज्यासाठी मानव ही प्रजात ओळखली जाते त्या लग्नसंस्थेत नेमकं आहे तरी काय हे शोधणं गरजेचं होतं. बाकी कुठलेच प्राणी असे लग्न वगैरे करून राहत नाहीत; ही लग्नाची वगैरे व्यवस्था अनेक शतकांपासून अन युगांपासून सुरू आहे ती नेमकी कशासाठी हे उत्तर कधीच कोणी शोधलं नसेल का? हा प्रश्न मला पडायचा. सगळे मूर्खासारखे लग्न करणार, हनिमून करणार, पोरं जन्माला घालणार अन मरून जाणार… कशासाठी हा अट्टाहास? त्यात लग्नानंतर सुरुवातीची वर्षे बरी असतात म्हणे, नंतर निव्वळ वनवास असतो.. उगाच जगत जाणं असतं असं म्हणतात… भगवान बुद्ध हुशार होता. निवांत आयुष्य जगत होता. तसं जगलं पाहिजे असं वाटायचं. शहराबाहेर अॅनाची टेकडी म्हणून आहे. उगी तिथेच जाऊन राहावं असं वाटत होतं. उगाच भानगडी नको प्रपंचाच्या. पण मी असं काही केलं तर तिकडे गावाकडे म्हातारा-म्हातारी हाय खाऊन मरायची म्हणून शांत राहायचो.

मी जर आजपासून तेवीस वर्षानी मेलोच तर सगळं कठीण होणार होतं. ते गणित मला कठीण वाटत होतं. त्यावेळेस मी पन्नाशीचा असेन. आजपासून वर्षभराने जरी माझं लग्न झालं तरी मग हातात बावीस वर्षे राहतात. त्यात लग्नानंतर वर्षभराने मूल झालं, तेही भलती प्लॅनिंग नाही केली, तर ठीक नाहीतर कठीण. म्हणजे मी मरताना माझा पोरगा/पोरगी 18 ते 20 वर्षांचे म्हणजे कोवळेच असणार. च्यायला त्यांना असं उघड्यावर टाकून मी मरूच कसा शकतो याबद्दल मला स्वतःचा राग आला. मला लागलीच त्या बाबू बिर्याणीमध्ये भेटणार्‍या मुलीची आठवण झाली. तिच्याकडून खरच जीवन विमा काढायलाच हवा असं आता मला वाटत होतं. पुढच्या पिढीला पैसे अन सुरक्षितता सोडून देण्यासारखं काहीच नसतं. साला यासाठीच का देवाने माणूस बनवला असेल…?

जे ती सुंदर मुलगी पटवून देऊ शकली नाही ते त्या ओबडधोबड साधू बाबाने पटवून दिलं. परत बाबू बिर्याणी हाऊसवर जायच्या विचाराने मन आनंदित झालं. तिच्याशी परत सूत जुळवलं पाहिजे असा स्वार्थी विचार मनात आला. नंतर मग स्वतः किती व्यावहारिक आहेस असं स्वतःला शिव्या देण्यात बराच वेळ निघून गेला.

पृथ्वी, सूर्य, समुद्र वगैरे किती स्थिर असतात. पृथ्वीला तरी काही कसं वाटत नाही. करोडो वर्ष झाली, आहे त्या गतीने फिरतेय अन चालतेय त्याच वेगाने. इतका स्थिरपणा मानवी आयुष्यातही यावा असं विश्वाच्या निर्मात्याला अपेक्षित असेल तर कठीण आहे. हे असलं स्थिर आयुष्य काही मला पटत नाही. किमान पोलिसात तरी जॉब लागायला पाहिजे होता असं वाटत होतं. काहीतरी उपद्व्याप केले असते असं वाटलं. सध्याचा जॉब म्हणजे श्रीमंत पाहुण्याच्या घरी गेल्यावर बिनसाखरेचा चहा मिळाल्यावर होते तशी परिस्थिती; ना सांगता येतं न सोडता येतं.

Related image

आयुष्याचा गुंता भलताच अडकलेला होता. मन काही थार्‍यावर येत नव्हतं. कधीतरी गावाकडे जाऊन आलं की बरं वाटायचं. पण बॅटरी उतरल्यागत नंतर सगळं उतरून जायचं. एकटेपणा हाच आयुष्याला मारक होता की माणसांची गरज राहिली नसणं हे जास्त त्रासदायक होतं हे कळत नव्हतं. कोणाच्या असण्या-नसण्याने फरक पडत नाही म्हंटलं की आयुष्य फार उदार होतं. ऑफिसमध्ये होणारे भांडणं मला कधी कधी बरी वाटायची, कारण त्यात खूप खुलेपणा असायचा.

कधीतरी एखादी उल्का किंवा काहीतरी येऊन पृथ्वीवर आदळावं अन सगळं संपून जावं असं फार वाटायचा. सगळं क्षणात बेचिराख. अख्खी मानवजात संपुष्टात येईल. विश्वातील negativity पैकी बरीच कमी होईल. कूलर बंद केल्यावर inverter निश्वास सोडतं तसं पृथ्वी संपल्यावर विश्व निश्वास सोडेल असं वाटतं. पण जेंव्हा ईश्वर पुन्हा विश्वाची निर्मिती करेल तेंव्हा काही गोष्टी त्याने पाळाव्यात-टाळाव्यात असं मला वाटतं. हा मेंदू माणसाला देऊ नये. खूप उपकार होतील. इतर प्राण्यांप्रमाणे मानवही आरामात राहू लागेल. आजच्या पोटापुरता शिकार करायची, उद्याची चिंता नको अन काल केलेल्या चुकांचं दुखंही नको. खायचं, प्यायचं, बागडायाच, हवं तेंव्हा हवं तसं समागम करायचं अन मुक्त राहायचं अन मरून जायचं. कसल्या संस्कृती अन चौकटींचं ओझं नको. तोच जन्म सार्थकी लागला असं होईल.. बाकी सगळं झुठ म्हणता येईल…

हे असे विचार आले की मी स्वतःला वेडा समजायचो, पण ही theory सर्वात उच्च असही वाटायचं. मी कोणीतरी अत्यंत गूढ मनुष्य आहे असं माझं मलाच वाटायचं. देवाने मला सर्वांपेक्षा काहीतरी वेगळी विचारप्रक्रिया दिली आहे असं वाटायचं.

काय हुक्की आली माहीत नाही, एके दिवशी चेहर्‍यावरची दाढी अन मिशी उतरवली. अनेक वर्षांच्या नंतर मैदान मोकळं केलं होतं. मला बिना मिशा-दाढी बघणे हे कोणाला माहीतच नव्हतं. सगळे माझ्या तोंडाकडे बघून हसू लागले. अगदी मुलीही! मला त्यांचे हसरे चेहरे बघून आनंद वाटला. ते माझ्यामुळे हसत होते, माझ्यावर हसत होते. ती लोक माझी मस्करी करत होती अन मला बरं वाटत होतं, मला खूप समाधान वाटलं. मग मी तसं वारंवार करू लागलो. वेडे चाळे!!!! माझ्या विचित्र वागण्याने लोकांना हसवू लागलो. मला त्यात खूप समाधान वाटत होतं. मी तो मुखवटा चढवला. माझा जुनाट अन बेरंग चेहरा सोडून दिला अन ह्या रंगीबेरंगी मुखवट्यानिशी वावरू लागलो. लोकांनाही तो मुखवटा आवडू लागला. कितीही सच्चा असला तरी तो जुनाट अन थंड चहासारखा नेहमीचा चेहरा कोणालाच फारसा आवडत नव्हता, उलट माझा विदूषकी चेहरा लोकांना आवडू लागला.

मी ठरवून सर्कस बघायला गेलो. तो विदूषक स्वतः काहीतरी वेडेपणा करायचा, विदूषकी चाळे करायचा अन लोकांना हसवायचा. त्याच्या रंगीत अवतारावर लोक बेफाम होऊन हसायचे. त्याचा चेहरा काहीही असो, पण त्याने परिधान केलेला मुखवटा खूप प्रभावी होता. त्याच्या खर्‍या रूपात तो अप्रिय असेलही, पण हे मुखवटाधारी विदूषकी रूप अत्यंत प्रभावी अन आकर्षक होतं. काळ्या आभाळात इंद्रधनुष्य मस्त दिसायचं तसं होतं ते… मी तसे रंग किंवा मुखवटे माझ्या शरीराला जरी लावले नसले तरी मनाने ते मी अंगिकारले अन माझा ओळखीचा चेहरा सोडून तो मुखवटा म्हणूनच जगू लागलो… नवीन प्रवेश…  त्या मुखवट्याने माझ्या जगण्यात रंग भरला अन सार्‍या अस्थिर भावनांना निद्रिस्त केलं… माझा माझ्याशी संवाद झाला व मी मलाच उमगलो… हाच मुखवटा माझी ओळख बनला…

अभिषेक बुचके  ||  @Late_Night1991

चेहरे आणि मुखवटे

मराठी कथा – e – book [Updated]

मराठी कथा – e – book [Updated]

मराठी कथा  ||  मराठी साहित्य  ||  कथासंग्रह  ||  मराठी ई-पुस्तक  ||  माझं लिखाण  || 

Marathi Stories  ||  Short Stories || Story Collection  ||  Marathi e-Book  

गेल्या वर्षी “मराठी कथा” नावाने e-book सुरू करायचा निर्णय घेतला त्यावेळेस फार उत्साह वाटत नव्हता. playstore वर अनेक दर्जेदार लिखानांची e-book असताना त्या गर्दीत आपलं हे पुस्तक कुठेतरी अडगळीतच राहील असं वाटत होतं. माझं जे काही तोडकं-मोडकं लिखाण आहे ते मी “मराठी कथा” या app मध्ये संग्रहीत करायचं असा निर्णय घेतला होता. वाचणारे कोणी असतील-नसतील पण आपली आवड म्हणून आपल्या कथा-लिखाण मी तेथे upload करत गेलो. सुरूवातीला फार प्रतिसाद नव्हता, कारण सुरूवातीला कथाही फार नव्हत्या, विविध शैलीच्या नव्हत्या त्यामुळे वाचक तेथे येत नसावा. पण हळूहळू कथांचा संग्रह वाढत गेला, विविध प्रकारच्या कथा मी जोडत गेलो अन वाचकांना त्या आवडू लागल्या. खासकरून “खिडकी” आणि “नरक्षी” आणि “एक अजनबी हसिना से..”  ह्या कथांना चांगला प्रतिसाद मिळाला. विविध ढंगाच्या कथा असणं किती महत्वाचं असतं याची जाणीव झाली.

     

कसल्याही प्रकारचं लिखाण असेल किंवा कसलीही कला-छंद असेल, तो स्वतःच्या आनंदासाठी आणि समाधानासाठी जोपासला जातो, पण त्याला जर वाहवा मिळाली तर त्या कलेप्रती उत्साह वाढतो. वाचकांच्या सकारात्मक प्रतिक्रिया ह्या स्फूर्ती देणार्‍या ठरल्या. अनेकांनी सुधारणा सुचवल्या व त्रुटी दाखवल्या त्यांचा मंनापासून आभारी आहे, कारण त्यातून चुका होण्याचं प्रमाण कमी होत गेलं.

आज “मराठी कथा” मध्ये विविध प्रकारच्या तीसेक कथा आहेत. त्या नुकत्याच update केल्या आहेत. वेळ भेटेल तसं यात अजून भर टाकायची इच्छा आहेच. आज दीड हजार मोबाइल्स वर हे app install आहे, एकूण दहा हजार इंस्टॉल झालेले आहेत… हा आनंद खूप मोलाचा आहे… प्रत्येकाचे आभार…!

 

आजच आपल्या मोबाइलमध्ये डाऊनलोड करा… 

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.latenight.somethingsamajik.MarathiKatha&hl=en

अभिषेक बुचके  ||  @Late_Night1991

मराठी कथा – अभिषेक बुचके

दिशाभूल

दिशाभूल

मराठी कथा  ||  मराठी साहित्य  ||  स्वलेखण   || Marathi Stories   ||   विचारप्रवाह   ||  सामाजिक वगैरे  ||

कधी-कधी अनोळखी दिशा अवगत करताना दिशाभूल होते…

 

सकाळी दहा अकराची वेळ होती. रस्त्याला रोजप्रमाणे वरदळ सुरू होती. कामाला, शाळेला, कॉलेज ला जाणारे अशा लोकांनी गांधी चौक रोजप्रमाणे गजबजून गेला होता. ट्रॅफिक सिग्नलही नेहमीप्रमाणे बिघडलेलाच होता. चौकात चारी बाजूने केळा-फळाचे, कपड्यांचे वगैरे गाडे उभे राहत होते. सकाळची वेळ असल्याने सगळे आपआपल्या कामात गर्क होते.

ममद्या चहावाला सगळ्यांना सकाळचे चहा पोचवत होता.

आयुर्वेदिक औषधे, पाली-उंदीर मारणारे औषधे विकणारा मारुतीमामाही गिराईक मिळवण्यासाठी ओरडत होता. गेली दहा-बारा वर्षे तो ह्याच चौकात ओरडतो अन औषध विकतो. इथे असणार्‍या लोकांना याचा आवाज ऐकला नाही तर चुकल्यासारखं वाटायचं. ट्रॅफिक हवालदार अजून आलेले नव्हते. जुन्या पिंपळाच्या झाडाखाली मजूर काम मिळायच्या अपेक्षेने बसून होते.

सगळं रोजप्रमाणे न चुकता चालू होतं. गांधी बाबा बुद्धाप्रमाणे शांतपणे बसून हे सगळं बघत होते. गेली बावीस वर्षे ते हे बघत आले होते. त्या पिंपळाच्या झाडानंतर तेच येथे सर्वात जुने!

सगळं व्यवस्थित चालू असताना एक म्हातारा कुठूनतरी चालत आला अन थेट गांधी बाबाच्या चौथर्‍यासमोर जाऊन बसला. त्याचं कुठेच लक्ष नव्हतं. अंगात जुनं धोतर, पांढरा सदरा, डोक्यावर गांधी टोपी, गळ्यात निळा मफलर अन खांद्यावर एक पिशवी. बस! शरीर तसं बरं वाटत  होतं; म्हणजे भिकारी किंवा दारुडा वगैरे वाटत नव्हता तो. तो तसाच गांधीजींच्या पुतळ्यासमोर दोन्ही गुढगे जवळ करून बसला होता. त्याचं एकटक गांधी बाबाकडे बघणे चालू होतं. कदाचित नजरेने तो गांधी बाबाशी काहीतरी वार्तालाप करत असावा. तो गांधीबाबाचा पुतळा जास्त शांत का हा म्हातारा जास्त शांत असा प्रश्न विचारला असता तर उत्तर कठीण होतं. दोघांच्याही दृष्टीत एक समाधान अन प्रचंड शांतता होती.

गांधी बुद्ध आसनात होते तर हाही शांत तशाच कशातरी आसनात होता. ते जणू एकमेकांची सावलीच होते.

सुरूवातीला याच्याकडे कोण लक्ष देत नव्हतं पण थोड्या वेळाने दोन-चार लोक त्याच्याकडे उत्सुकतेने अन संशयाने पाहत होते म्हणून येणारे जाणारे सगळेच त्याच्याकडे बघून जात होते.

ममद्या अन मारुतीमामा यांची त्याच्यावर आल्यापासुन नजर होतीच. दुपारच्या निवांत वेळी ममद्या अन मारुतीमामा बोलत उभे होते. ममद्या म्हणाला, ये क्या नया चक्कर हई मारुतीमामा? कहां से आया ये बंदा और कर क्या रहा हई???

मारुतीमामा ओठ तिरपे करून म्हणाले, तू तो ऐसे पुछरेला जैसे मेरा सगा-सौतेला हो??

अरे नही भाई आप तो यहां के पुराणे बंदे हो, आपको कुछ मालूम तो होगा???

मारुतीमामा आश्चर्य व्यक्त करीत म्हणाले, नई रे, मेरको तो पताइच नई ये क्या होरेला हई? इतने बरस से खडा हूं लेकीन इसको पेली बार देखरा हूं.

ममद्या म्हणाला, जाणे दो फिर, कोई दुनिया ने सताया हुवा रहेगा, चला जाएगा शामतक.

सगळे आपापल्या कामात गुंतले होते पण तरीही येणार्‍या-जाणार्‍याचं त्या म्हातार्‍याकडे लक्ष होतंच होतं. दुपारच्या जेवणाच्या वेळेनंतर केंव्हातरी ट्रॅफिक हवालदार ‘ड्यूटि’ वर हजार झाले. आल्या-आल्या त्यांनी कोपर्‍यावरच्या टपरीवरून आपलं रोजचं पान घेतलं अन झाडाच्या कडेला जाऊन थांबले.

हवालदाराचं त्या म्हातार्‍याकडे लक्ष गेलं. ते सुरूवातीला गोंधळले. तेही असं दृश्य प्रथमच पाहत होते. त्यांनी त्या म्हातार्‍याकडे लक्ष देत काही वेळ ड्यूटि केली आणि न राहवून ते नंतर त्या म्हातार्‍याकडे जाऊ लागले. पण त्यांच्या डोक्यात काहीतरीच आलं की, हा गांधीवादी दिसतोय, कसल्या सत्याग्रहाला तर बसला नाही ना? आपण त्याला हटकायला जायचो अन आपलीच फजिती व्हायची ह्या हेतूने ते मागे वळले. त्यांनी माहितीगार माणसाकडून माहिती मिळवण्याची तसदी घेतली; मारुतीमामा!

हवालदार मामजवळ गेले.

मामा हसत म्हणाले, या साहेब काय औषध देऊ का?

हवालदार मघाशी चघळायला घेतलेलं पान गिळून म्हणाले, औषधाचं सोडा, त्या म्हातार्‍याचं काय? काय करतोय तो?

मामा जरा आश्चर्यचकित होऊन हसत म्हणाले, ममद्या पण मलाच विचारात होता. मी त्याला म्हणू शकत होतो की त्यो म्हातारा काय माझा पाहुणा की काय? पर तुम्हाला तसं म्हणून आम्हाला जग सोडायचं नाय.

हवालदार यांनी जोरदार हसून त्यावर दाद दिली अन म्हणाले, मामा तुम्ही इथले प्रथम नागरिक, तुम्हाला नाय तर त्या पिंपळाच्या झाडाला विचारवं का? आ? दोघेही हसले अन मूळ विषयावर आले.

मामा म्हणाले, काय भानगड आहे की गड्याची, सकाळपासना येऊन गप-गुमान बसलाय; काही बोलणं नाय की इकडे-तिकडे बघणं नाय. मामला जरा वेगळाच दिसतोय याचा. मगा एक ट्रक जोरात आवाज करत गेलं, माझे कान उभे राहिले इतक्या दूर असून पर तो म्हातारा काय जराबी टु-टा करना. लय विचित्र दिसतोय. हवालदार हं करत म्हणाले, अन गांधीला काय कोडी घालत असल की सकाळपासून? ते दोनीबी कोडीच आहेत, तुम्ही नका जाऊ नादाला, आयला कशाला भलती ब्याद. गप बसलाय तर बसुद्या उगाच बिथरला तर सांभाळतानी नाकेनऊ होईल. परेशान दिसतोय बेचारा. जाईल शांत झाला की. हवालदारही योग्य ते समजून चुकले होते. आपल्याकडून काही चूक नको म्हणून ठीक काम करत होते.

आता रात्र झाली होती. परतीच्या मार्गाला लागले होते सगळे जण. रस्त्यावरची रहदारी कमी होत होती. आजूबाजूचे गाडेवाले, दुकानदार घराकडे निघाले होते. सगळे जाता-जाता देवाचं दर्शन घेतात तसं त्या म्हातार्‍याला जवळ जाऊन निरखून परतत होते. आता फक्त हवालदार, मारूतीमामा अन ममद्या तिथे होते. तिघेही चहाचे घोट घशाखाली घालत त्या म्हातार्‍याकडे बघत चर्चा करत होते.

मारूतीमामा म्हणाले सकाळपासून त्याने काही खाल्लं-पिलं पण नाही. हवालदार म्हणे, खाणं-पिणा सोडा त्याने तर आपली नजरही हलवली नाही. काय कोडी घालतोय आपल्या गांधी बाबाला काय माहीत?

ममद्या पचकला, मला वाटतं खाना नही लेकीन कल पिना जरूर ज्यादा हुवा हई उसकू.

हवालदार त्याच्याकडे बघत म्हणाले, अये ममद्या कुछ भी मत बोल; कौन हई, क्या हई पता नही अपने को. कुछ उलटा-सिधा बोलते हुवे सून लिया किसिने तो लेने के देने पडेंगे!

मामा म्हणाले, बराबर हई रे भाई!!!

तिघांनी थोडा विचार केला अन शेवटी हवालदार म्हणाला, एक काम कर ममदे, सामनेसे चार वडापाव ले, एक गिलास भरके चाय और पानी उसके सामने सिर्फ रखकर आ… बाकी कुछ नही…

ममद्या मागे सरकत म्हणाला, मै नही जानेवाला वहां.. कुछ कर दिया उसने तो…

मामा म्हणे, अरे तो काई भूत आहे का तुला कै करायला… जा जाऊन ये उगा…

ममद्या म्हणाला, दिनभर हजार लोग सामने से गये, आपके पुलीस के लोग भी सिर्फ देखते हुवे गये लेकीन कोई पास नही गया… मै तो नही जानेवाला… आप जाओ…

हवालदार डोळे बारीक करत मामाकडे बघत म्हणाला, डरपोक है मामा वो… जाओ आप जाके आओ… मै हूं यहां…

मामाने उरावर घेतलं… ममद्याने यांच्या हातात सगळं आणून दिलं.. मामा हळूहळू चौथर्‍यावर गेले अन त्या म्हातार्‍याच्या जवळ जाऊन थांबले अन म्हणाले, हे घ्या पाहूणं, जरा पोटाला घ्या अन मग चालू राहू द्या तुमचं…

तो म्हातारा सावकाश मामाकडे बघत होता आणि फक्त हसला.. इकडे लांबून बघणार्‍या ममद्या अन हवालदाराला घाम फुटला… मामा स्मितहास्य करून परत फिरले… काही मिनिटांत त्या म्हातार्‍याने ते सगळं खाल्लं अन पिशवीतून एक शाल काढून तो तिथेच आडवा झाला… इकडे तिघांनी सुटकेचा निश्वास सोडला…

मामा शेखी मिरवत होते, बघा कुठे काय झालं, सगळं ठीक. चला घरी आपापल्या. हवालदार शांत झाले अन म्हणाले, आयला झेंडा वंदनलापण इतकी ड्यूटि नाय झाली आजवर… चला निघू… उद्या लवकर यावं लागल… म्हातारा गांधीवादी असला तर आपल्याला इथे कामात कसूर करता यायचा नाय. मामा म्हणाले, सकाळपर्यंत जातो तो आपल्या वाटेला.

सकाळी कामावर येताना सगळ्यांच्या डोक्यात कालचा तो म्हातारा होताच. तो तिथे असेल का? का गेला असेल? कोठे गेला असेल? कोठून आला असेल? वगैरे प्रश्न डोक्यात घोळत होते.

सकाळी ममद्या कामाला आला तेंव्हा तो अवाक झाला. तो म्हातारा तिथेच बसून होता. अगदी कालसारखा, गांधी बाबाकडे बघत. ममद्या ने त्याला सकाळी चहा दिला होता. तो त्याने स्मितहास्य करत घेतला होता. बोलला मात्र एक शब्दही नाही. तोही गांधी बाबाच्या एखाद्या पुतळ्यासारखाच होता. निशब्द, शांत, समाधानी अन निर्जीव!

मारूतीमामा आज रोजपेक्षा जरा लवकर आले होते. हवालदार साडेनऊच्या ठोक्याला हजर होते. आल्या-आल्या त्यांनी त्या म्हातार्‍याकडे दृष्टिक्षेप टाकला. तिघे पुन्हा जमा झाले. चर्चा सुरू झाल्या. सकाळपासून हा म्हातारा इथेच आहे का असा प्रश्न त्यांना पडला. त्यांनी सकाळी सहापासून दहापर्यंत इडलीचा धंदा करणार्‍या कोट्या ला बोलावलं.

कोट्याने त्यांना सांगितलं की तेवढं लक्ष नव्हतं पण आडोशाला जाऊन येताना बघितलं त्याला. तिघांना जरा बरं वाटलं.

हवालदार म्हणाले, नशीब जागेवर आहे म्हणा दिमाग अजून; कुठे कधी काय करायचं ध्यानात आहे म्हणायचं, नाहीतर सगळं गांधी बाबासमोर उरकलं असतं.

मारूतीमामा म्हणाले, आता ह्यो काही इतून हालत नाही बघा; याची माती इथेच होणार अन आपल्यालाच त्याची शेवटची माती करावी लागणार.

हे ऐकून ममद्या अन हवालदार जरा कष्टी झाले अन हळहळले.

हवालदार म्हणाले, ते ठीक हो, पर गांधी बाबासमोर काहून बसलाय ते कोडं हाय.

ममद्या म्हणाला, इसको प्यार से सब पुछकर लेना पडेगा| कहां से तो आया होगा, कुछ तो होगा|

मारूतीमामा म्हणाले, हं पण आपल्या गावचा नाई हे नक्की. सगळं गाव ओळखतो मी, हे पाणी इतलं नाहीच.

ममद्या म्हणाला, सुबे में चाय देकर आया था अब खाना देना पडेगा|

मारूतीमामा हो म्हणाले.

हवालदार म्हणाले, तुम्ही तर किती लोकांना फुकट पोसणार. चुकून स्वतःवर पडलेला टोमणा ममद्या अन मारूतीमामाला हसवून गेला.

मारूतीमामा म्हणाले, एवडा आठवडा देऊ सकाळ-संध्याकाळ उरलं-सुरलं आणि मग बगु; मी पण एक आयुर्वेदिक टाकतो त्याच्या खाण्यात, जरा मेंदू बरा होईल गड्याचा!

हवालदार हातावर हात मारत म्हणाले, हो बसुद्या कायमचा इथं पर गांधी बाबासमोर कशाला? उगा भलती आफत यायची. लोक याला गांधीचा अवतार म्हणायला कमी करणार नाहीत अन याचा रंग-रूप बी तसाच आहे.

दुपारी त्या म्हातार्‍याने नवीनच कार्यक्रम सुरू केला. गांधीबाबाच्या आजूबाजूचा परिसर तो स्वतः साफ करू लागला. तो चौथरा त्याने एकदम चकाचक केला. जवळच्या मफलरने गांधीबाबाला स्वच्छ केलं. दूरवर उभे असलेले मारूतीमामा, ममद्या अन हवालदार एकमेकांकडे खून करून काहीतरी बोलू लागले. हवालदारने कपाळावर हात मारून घेतला.

संध्याकाळ आली अन एक पोलीसाची गाडी चौकात थांबली. त्यात बसलेल्या पोलिसाने हवालदारला हात केला. हवालदार जवळ गेला. पोलिसांनी त्या म्हातार्‍या माणसाची भानगड काय ते हवालदारला विचारले.

हवालदारने स्वतःच गोंधळात असल्याचं सांगितलं. पोलिसाने सांगितलं की हाकला त्या म्हातार्‍याला तिथून, उगाच काही करून ठेवलं तर गांधीबाबाची विटंबना झाली म्हणून नवीन धिंगाणा होईल.

हवालदाराने स्पष्ट केलं की हा माथेफिरु तर दिसत नाही, उलट याने आज सगळी स्वच्छता केली. हा गांधीभक्त दिसतोय, जरा पीडलेला असावा, आपण हटकायला गेलो तर उपोषणाला वगैरे बसेल अन मामला बिघडेल. त्यापेक्षा यावर लक्ष ठेऊ काही दिवस.

पोलिसांनी विचारलं की काही हार्मलेस तर नाही न?

हवालदार म्हणाले, समाजासाठी तर वाटत नाही पण व्यवस्थेसाठी सांगता येत नाही. पोलिस अधिकारी हवालदाराकडे एकटक बघत होते. शेवटी ते ठीक आहे म्हणून निघाले अन आज्ञा सोडली की दिवसभर यावर तुम्ही लक्ष ठेवा, रात्रीचं कोणालातरी ठेवतो.

दोन-चार दिवस निघून गेले.

म्हातारा काही तिथून हालत नव्हता. सुरूवातीला त्याच्याकडे लक्ष देऊन बघणारे आता जरा दुर्लक्ष करीत होते. नव्याचे नऊ दिवस असतात. घरात एखादी वस्तु नवीन आली की वारंवार तिकडे लक्ष जातं अन हळूहळू ते कमी होत जातं.

आता म्हातार्‍याकडे अनेकांचं लक्ष जरा कमी झालं होतं. सगळ्यांना तो निरुपद्रवी अन निरर्थक वाटत होता. सकाळी येणारा इडलीवाला दोन इडल्या त्याला टाकून यायचा. एका फळवाल्याने एका खोक्यात चार फळे रात्री घरी जाताना ठेवली होती. ज्याला जे वाटेल ते त्या खोक्यात ठेवायचा. म्हाताराही हुशार होता, लागेल ते घ्यायचा अन बाकीचं शिस्तीत कचराकुंडीत ठेवायचा. सगळ्याकडे बघून हसणं एवढच त्याला माहीत होतं; बाकी दिवसभर गांधीबाबाची सावली असल्याप्रमाणे तो बसून असायचा. आजूबाजूचा परिसर राखणे ही त्याने स्वतःवर घेतलेली जबाबदारी होती. महिन्यातून एकदा गांधीबाबाच्या जागेची देखरेख करणार्‍या माणसाचं काम सध्या वाचलं होतं. एकदोघांनी त्याच्याशी बोलायचा प्रयत्न केला होता आपण तो फक्त हसतमुख त्यांच्याकडे बघायचा. लोकांना वाटलं मुका वगैरे असेल, पण हातवारेही करायचा नाही. वेगळं प्रकरण म्हणून सगळ्यांनी ते वेगळं केलं होतं.

एका दुपारी हवालदार, मारूतीमामा अन ममद्या बसले होते. बोलता-बोलता चर्चेचा विषय निघाला म्हातार्‍याचा.

मारूतीमामा म्हणाले, मी म्हणालो होतो की ह्याची माती आपल्यालाच करावी लागल; ह्यो आता कुठं जात नाही.

ममद्या म्हणाला, और कितने दिन पोसेंगे?? ये बोलता भी नही कुछ?

मारूतीमामा म्हणाले, त्यो थोडीच म्हणतो मला पोसा, त्यानं तर कायपण मागितलं नव्हतं, आपण दिलदार झालो की… बघेल त्याचं त्यो.

हवालदार गंभीर होत म्हणाले, आयुष्यात इतक्या प्रामाणिकपणे ड्यूटि गेल्या दहा दिवसांत झाली. रात्री लक्ष ठेवणारा हवालदारबी आता कंटाळला. थंडी आफाट पडतीय म्हणून तोपण थांबेना रात्री. साहेबांनी याला हार्मलेस म्हंटलं. जाऊ द्या. आसल कोनतरी अन जाईल कुठतरी. वेड्यांचा राजा आहे हे मात्र खरं. उगा पडलाय इथं येऊन.

एका दिवशी सकाळी मारूतीमामा कामावर येत होते अन दुरून त्यांना गर्दी दिसली. मामा जरा जाऊन बघतात तर काय त्यांची वाचाच बसली. पोलिस लोकांचा कसलातरी तपास सुरू होता, लोकांची, आजूबाजूच्या व्यापार्‍यांची गर्दी जमली होती, सगळीकडे आश्चर्याचं वातावरण होतं. गांधीबाबाची सावली वाटणारा तो म्हातारा गांधीबाबालाच घेऊन गायब झाला होता. अवघ्या वीस दिवसांत. सगळीकडे धिंगाणा चालू होता. हवालदारसाहेब कपाळाला हात लाऊन बाजूला बसले होते, ममद्या सगळ्यांना त्या म्हातार्‍याच्या गोष्टी सांगण्यात व्यस्त होता. पत्रकार, राजकीय-सामाजिक कार्यकर्ते मोठ्या संख्येने उपस्थित होते. चौकशी चालू होती, विचारपूस चालू होती पण त्या म्हातार्‍याचा कसलाच सुगावा लागत नव्हता. चेहरापट्टी सोडली तर त्याबद्दल कोणीच काही सांगू शकत नव्हतं.

गावातील एका जेष्ठ अन जाणकार व्यक्तीकडून समजलं की चोरीला गेलेली गांधीजींची ती लहान मूर्ति दुर्मिळ अशा धातुपासून बनवून घेतलेली होती. एका मोठ्या मूर्तिकाराने अतिशय रेखीव अशी ती मूर्ती घडवली होती. सुंदर मूर्तीचं मोल बरंच असल्याचं समोर येत होतं.

एका रात्रीतून त्या म्हातार्‍याने गांधीबाबाला गायब केलं होतं. थंडीची चिडिचूप शांतता असताना त्याने गांधीबाबासोबत प्रयाण केलं होतं. एखादा माणूस चालत जाताना सोबत त्याची सावली आपोआप चालत जाते तसं स्वतः निघून जाताना त्याने गांधीबाबाला सोबत घेतलं होतं. इतके दिवस गांधीबाबाकडे एकटक बघत बसणारा असं का करेल हे कोणालाच उमजत नव्हतं. तो म्हातारा येथे डाव साधण्यासाठीच आला होता असा अनेकांचा समाज झाला होता. अगदी पद्धतशीरपणे, इतरांना आपल्यावर संशय येऊ देऊनही त्याने असं केलं याचं आश्चर्य होतं.

मारूतीमामा हवालदारच्या बाजूला येऊन बसले होते. काय बोलावं दोघांनाही समजत नव्हतं. अंदाज व्यक्त करून दोघेही मोकळे झाले होते. त्यांची काही चूक नसली तरी त्यांना चुकल्यासारखं वाटत होतं. शेवटी मारूतीमामा म्हणाले, आपल्याला त्याची माती करायची संधि चुकली तरी त्याने आपली किम्मत मातीमोल केली. हवालदार हसत म्हणाले, उद्यापासून ड्यूटि पहिलेसारखी!

चौथरा आज रिकामा दिसत होता, नेहमीपेक्षा जरा जास्तच सुरेख अन स्वच्छ! आज त्यावर शांत मुद्रेचे गांधी नव्हते. सगळीकडे समाधानी दृष्टीने पहाणारे गांधी आज नव्हते. काही दिवस लोकांना चुकल्यासारखं वाटणार होतं. नवीन वस्तु आल्यावर त्याकडे जरा जास्त लक्ष जातं त्याप्रमाणे जुनी वस्तु गेल्यावरही काही दिवस त्याची आठवण येत असते. काही दिवसांनी सगळं सामान्य-साधारण; पाऊस पडून गेल्यावर होतं तसं!

चौथरा काही दिवस रिकामाच राहिला. काही दिवसांनी परत एक गांधीबाबा येऊन बसले. ते पहिल्यासारखे बुद्धासारखे शांत बसलेले, समाधानी नव्हते; जरा वेगळेच होते. काही दिवस अनोळखी वाटले. त्यांच्याभोवती आता पिंजरा होता.

म्हातारा काही सापडला नव्हता. गांधीबाबाचीही काही खबर नव्हती. त्यांना सोबत का नेलं?कुठे नेलं? वगैरे प्रश्न अनुत्तरितच होते.

अनेकांची दिशा चुकली होती.

===समाप्त===

कथेचे सर्वाधिकार लेखकाकडे सुरक्षित आहेत. कथा कुठेही वापरण्यापूर्वी लेखकाची परवानगी आवश्यक आहे.

Copyrights @ Author Abhishek Buchake

सहकारी माध्यम – latenightedition.in ||  @Late_Night1991

MORE STORIES… अजून काही कथा…

एक अजनबी…

खिडकी: भाग ३

खिडकी: भाग ३

राखीपोर्णिमेच्या निमित्ताने…

मराठी कथा गूढकथा रहस्यकथा भावस्पर्शी || Marathi Story  || मराठी साहित्य

एक आजीबाई…

आता पंधरा-वीस दिवस झाले हा प्रकार चालू होऊन. मुक्कामाकडे जात असताना माणूस कधीतरी चुकीच्या मार्गावर लागतो. तो मार्ग त्याला गुंतवून ठेवतो. त्याच्या मुक्कामापासून त्याला दूर करत असतो. कितीही मोहक किंवा योग्य वाटत असला तरी तेथे रमायची परवानगी त्याला नसते. कारण मुक्कामावर त्याची कोणीतरी वाट बघत असतं. त्याला पुढे जावच लागतं. कधी-कधी चुकलेला हा मार्ग चकवाही ठरू शकतो. त्यात किती वेळ घालवायचा हा मोलाचा अन मूल्याचा मुद्दा असतो. इथून वेळेत निघनं हेच सरस असतं. सतत वाहणार्‍या नद्यांनाही मर्यादा असतात. मलाही आता हे निरर्थक वाटू लागलं होतं. ही जागा सोडून दुसरीकडे जावं हेच सोयिस्कर वाटत होतं. त्या बारकीशी असलेला सहवास, तिच्यासोबत घालवलेल्या चांगल्या किंवा वाईट आठवणी सोडून पुढे जावं लागणार होतं. ही अपरिचित, अनाहूत अन भरकटलेली यात्रा अर्धवट सोडून पुढे जायचा निर्णय मी एकाएकी घेतला होता. मन थार्‍यावर नसल्याने चटकन निर्णय झाला. आज रात्री तिला भेटण्याचा प्रयत्न करावा अन निघून जावं. मूळ रस्ता सोडून भूलभुलयात भटकण्यात काय उपयोग…?

रात्री मी खिडकीशी बसलो. ती तिच्या वेळेवर आली. नेहमीप्रमाणे तिचा उद्योग चालू होता. मी शांतपणे तिच्याकडे बघत होतो. आज खाली गेलो नाही. तिच्या गोर्‍या-गोबर्‍या गालांना हाताने ओढावं अन ओठ टेकवावे असं वाटत होतं. पण ते शक्य नव्हतं. मग रात्रीच्या धुक्यात ती नाहीशीही झाली. मन खूप भरून आलं. मी जाऊन पडलो. पण तिचा गोजिरा चेहरा काही डोळ्यांसमोरून जात नव्हता. रात्री कधीतरी झोप लागली.

सकाळी उशिरा उठलो. दोन-तीन दिवसांत कुठल्यातरी मित्राकडे मुक्काम हलवायचा विचार ठरला होता. सहज आवराआवर सुरू केली. त्या बारकीचं जे स्केच काढलं होतं त्याचे अनेक झेरॉक्स काढले होते. त्याचा गठ्ठा पडून होता. तो तिच्याकडेच सोपवावा वाटत होता. त्याच कट्ट्यावर तो ठेऊन द्यावा असं वाटलं. दुपारची वेळ होती. मी तो गठ्ठा उचलला आणि खाली जाऊ लागलो. तो गठ्ठा घेऊन मी त्या कट्ट्यावर जाऊन बसलो. रस्तावरही काही वर्दळ नव्हती.

तो गठ्ठा तिथे ठेवला अन उगाच तिथे बसून राहिलो. मनातल्या मनात त्या अज्ञात मुलीशी वार्तालाप करत होतो. तू कोण आहेस? मलाच का दिसायची? तुझं-माझं काही नातं आहे का? असेल तर घाबरतेस कशाला? माझ्यासमोर यायचं ना? तुझं अस्तित्व आहे का नाही हेही मला माहीत नाही. तू फक्त माझ्या मनात, आभासी जगात आहेस का? पण मग फक्त ह्याच जागेवर का दिसतेस? ह्या जागेशी काय नातं तुझं? तुझ्या असलेल्या-नसलेल्या अस्तित्वाने माझी झोप उडवली आहे. गेली पंधरा दिवस माझं आयुष्य पार बदलून गेलं आहे. एकाएकी काळाचा असा कोणता काटा फिरला की तू माझ्या आयुष्यात प्रवेश केलास? माझं आयुष्य त्या घड्याळाच्या काट्यासारख होऊन बसलं आहे. रोज त्याच जागेवरून पुढे जायचं. गोल-गोल फिरत राहायचं. हे वर्तुळ कधी संपणार. रात्र झाली की मी ह्या कट्ट्याकडे ओढला जातो. तुझ्या आभासी छायेवर विश्वास ठेऊन मी सर्वस्व पणाला लावलं… पण कुठेतरी गफलत नक्कीच झाली. काहीतरी आहे जे मला माझी ओळख विसरायला भाग पाडत आहे. कुठल्यातरी अज्ञात गुहेत ओढू पाहत आहे.

मनात विचारांचं काहूर माजलं असताना कसल्यातरी चाहुलीने माझं मन भानावर आलं. एक आजीबाई तिकडून चालत येत होत्या. हातात काठी होती. डोळ्यांवर जाड भिंगाचा चष्मा. पाठीचा बाक झाला होता. त्या चालत-चालत कट्ट्याकडे येत होत्या. अंगावर फिकट गुलाबी रंगाची साडी होती. हातातील गडद चॉकलेटी रंगाची काठी साडीच्या रंगाला मॅच होत होती. त्या आजी कट्ट्यावर येऊन बसल्या.

पोरा इकडे येताना बघत होतास न मला? मग उठून हात दिला असतास तर काय बिघडलं असतं? म्हातार्‍या माणसांची मदत करावी?

ओळख नसतानाही त्या अतिशय सहजपणे माझ्याशी बोलत होत्या. त्यांच्या बोलण्याने मी माझ्या विचारांतून पुर्णपणे भानावर आलो.

माफ करा आजी, मी जरा माझ्याच विचारात गुंतलो होतो. लक्षात नाही आलं माझ्या.

ठीक आहे रे. पण परत जर कोण म्हातारं माणूस दिसलं तर मदत कर. आता अपेक्षा ठेवण्याच्या पलीकडे आम्ही काय करू शकतो म्हणा. असं म्हणत त्या हसल्या अन दात नसलेलं त्यांचं तोंड दिसलं.

सांगा आजी, तुम्हाला काय मदत करू? मीही मिष्किलपणे विचारलं.

आधी मला सांग, ह्या झाडाखाली बसून एवढा काय गहन विचार करत होतास? तो बुद्ध झाला मग तो सफरचंदवाला झाला आणि आता तूच की रे… त्या पुन्हा हसल्या.

मीही त्यावर हसलो आणि म्हणालो, काही नाही बघा, ह्या मुलीच्या शोधात आहे. असं म्हणत मी त्यांना त्या गठ्ठयातील एक कागद त्यांना दिला.

त्यांनी तो कागद हातात घेतला अन त्यांच्या चेहर्‍यावरील रंगच उडाला. त्या टक लाऊन, डोळे बारीक-मोठे करून त्या कागदावरील त्या मुलीच्या फोटोकडे बघू लागल्या. मला त्यांची प्रतिक्रिया अनपेक्षित होती. पण तो फोटो बघितल्यावर त्या ज्या प्रकारे react झाल्या त्यामुळे माझा उत्साह वाढला. कारण तिला कोणीतरी ओळखतं ही नवी गोष्ट घडत होती. एखादा अजास्र दरवाजा उघडल्या जावा अन त्यावरील धूळ उडावी असं वाटलं.

मी त्या आजींना उत्साहाने विचारू लागलो, तुम्ही ह्या मुलीला ओळखता आजी? हो तुम्ही ओळखता. तुमचा चेहराच सांगतो आहे. सांगा न आजी ही कोण आहे? प्लीज!

त्या आजी माझ्याकडे एकटक बघत होत्या. त्यांच्या डोळ्यात पाणी जमा झालं होतं. पण ते अश्रु त्या बाहेर येऊ देत नव्हत्या. पण त्यांच्या चेहर्‍यावरील प्रश्नांची गर्दी काही कमी झाली नव्हती.

कोण आहेस रे तू? अन का शोधतो आहेस ह्या मुलीला? अन फोटो कुठे मिळाला हा? त्यांच्या आवाजात कंप जाणवला. पोटातून आवाज आल्यासारखा वाटत होता. गळ्याच्या सुरकुत्या हलत होत्या. त्या अधीरतेने माझ्याकडे बघत होत्या.

सगळं सांगतो, पण तुम्ही हिला ओळखता का नाही ते सांगा. त्यासाठी माझा जीव टांगणीला लागला आहे. मी काही वाईट माणूस नाही. इथे समोरच राहतो. माझ्यावर विश्वास ठेवा आजी. मी हिला काहीही नुकसान नाही पोचवणार. पण फक्त एकदा भेटायचं आहे हिला. अनेक प्रश्न आहेत ज्यांची उत्तरं घ्यायची आहेत. मी अडकलो आहे यात.. आजी प्लीज सांगा मला… फक्त हो म्हणा… मी सगळं सांगतो…

“हो, मी ओळखते हिला…”

त्या आजींच्या तोंडून निघालेले ते शब्द माझ्या अंतकरणात जाऊन भिडले. समुद्राच्या लाटा खडकावर आदळतात तसे ते शब्द माझ्या कानावर पडले. जे ऐकण्यासाठी, जे जाणून घेण्यासाठी मी गेली पंधरा दिवस आतुर झालो होतो ते घडत होतं… काळाचा काटा पुढे सरकत होता…

मी आजिबाईंना सगळं खरं-खरं सांगितलं. अगदी पहिल्या रात्री काय घडलं ते मी काय काय केलं इथपर्यंत. सांगताना मला जराही दम पडत नव्हता. मी पटपट बोलत होतो.

आता सांगा आजी… कोण आहे ही चिमूरडी? मला भेटायचं आहे हिला. तुम्ही ओळखता न?

आजीच्या चेहर्‍यावर हजार प्रश्न दिसत होते. पण कसलीतरी तीव्र वेदना त्यांच्या डोळ्यात दिसत होती. आठवणींचा पेटारा उघडल्यावर माणूस कसा अस्थिर होतो तसा त्यांचा चेहरा झाला होता. त्या जागेवरून उठत होत्या. मला भीती वाटली. त्या काही न बोलतच निघून जात होत्या. मी त्यांच्या दुखर्‍या नसेला तर छेडलं नसेल ना, म्हणून चिंतेत होतो.

काय झालं आजी? अशा नका जाऊ. प्लीज, मला काहीतरी सांगा. माझं काही चुकलं असेल तर सांगा, पण बोला काहीतरी.

त्या आजी ताडकन मागे वळल्या अन माझ्याकडे रोखून बघू लागल्या. त्यांना काहीतरी वाटलं अन माझ्या जवळ येत माझ्या डोक्यावर हात ठेवत त्या माझ्याकडे एकटक बघू लागल्या.

चल माझ्यासोबत. सांगते ही मुलगी कोण आहे.

              मला खरं तर आता भीती वाटत होती. आजीला अचानक काय झालं म्हणून ती असं वागत आहे असा प्रश्न पडला होता. पण भीती वाटेल असाच प्रकार घडत होता. त्यांच्यासोबत गेलो तर मी संकटात सापडतो की काय? अशीही भीती वाटत होती. ज्या मुलीला गल्लीत कोणीच ओळखत नाही तिला ह्या कशा ओळखत असाव्यात? नक्कीच काहीतरी अघोरी असणार. ही म्हातारी दिसते तशी नसेल… काहीतरी भानगड असणार हे नक्की होतं. पण आयुष्यभर मनात प्रश्न घेऊन जगण्यापेक्षा एकदाचं काय ते होऊन जाऊ देत असा विचार आला. आर किंवा पार होऊन जाऊ देत. ह्या रहस्यावरून पडदा तरी हटेल.

मी त्यांच्या मागून चालू लागलो. त्या आपल्या वेगाने चालत होत्या. आजी म्हणाल्या, आता तरी हात धरशील न?

मला त्या शब्दांनी जरा अस्वस्थ वाटलं. ह्या आजीबाई मला काही इजा तर पोचवणार नाहीत न? तंत्र-मंत्र करणारी असेल तर अवघड आहे. मग मेलोच!

काय म्हंटलं रे मी? त्या सावकाश म्हणाल्या.

मी दबकतच त्यांच्या जवळ गेलो अन त्यांनी माझा दंड आपल्या हाताने गच्च धरला. हात पुरते सुरकुतलेले होते. थंड भासत होते. थरथर कापणार्‍या हातांनी माझ्यावर जोर टाकला होता. इतका वेळ दिलखुलास वाटणार्‍या आजीबाई आता मात्र मनात भीती निर्माण करत होत्या. कदाचित हा माझाच दृष्टीकोण असावा. विचारकंपने!

काही अंतरावर असलेल्या एका सोसायटीत आम्ही जात होतो. खालच्या मजल्यावरच त्यांचं घर होतं. आजीबाई सावकाश चालत होत्या. पण त्यांच्या डोक्यात काहीतरी वेगाने चालू होतं. त्यांचा चेहरा गहिरा झाला होता. त्या कसल्यातरी गहन विचारात गढल्या गेल्या होत्या. आठवणीचा पेटारा उघडल्यावर आपण हरखून जातो तसा त्यांचा चेहरा वाटत होता. डोळ्यात कुठल्यातरी खाणाखुणा उमटल्या होत्या. त्या मुलीच्या फोटोने त्यांच्यात इतका आमुलाग्र बदल झालेला दिसत होता. कोण आहे ती मुलगी? का होती? उलगडा होईपर्यंत मनात धाकधूक कायम राहणार होती.

===अपूर्ण===

 सूचना => कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे सुरक्षित आहेत. ह्या कथेचा वापर करण्यापूर्वी लेखकाची रीतसर परवानगी आवश्यक आहे. ||

 All Copyrights Of The Story Reserved @ Author Abhishek Buchake.

 सहकारी माध्यम=> latenightedition.in

कथा खरच आवडली का ? दर्जेदार वगैरे होती का ? तुमची उत्कंठा शिगेला पोचली असेल तरच माझा कथा लिहिण्याचा हेतु सफल झाला असं म्हणेन… पण खरच कथा मनाला भिडली असेल तर पूर्ण वाचल्याशिवाय तुम्ही राहणार नाहीत याची मला खात्री आहे… म्हणूनच, तुमचा रोष पत्करूनही मी थोडा आगाऊपणा करत आहे… याच्या पुढचे अजून दोन भाग आहेत जे ह्या वेबसाइटवर नाहीत मिळणार… त्यासाठी आपल्याला खालील लिंक वर जाऊन “मराठी कथा” हे e book app download करावं लागेल… पुढचे दोन भाग तिथे मिळतील… कथा जर खरच चांगली असेल तर ते कष्ट करून तुम्ही (मला शिव्या घालत) ती कथा नक्की पूर्ण वाचाल असं मला वाटतं… ते कळावे म्हणूनच त्याचे उर्वरित दोन भाग मी हेतूपरस्पर इथे प्रकाशित करत नाही… उत्कंठा असेल तरच तेथे जाल, नाहीतर ‘बोरिंग’ म्हणून सोडून द्याल… क्षमा…

मराठी कथा – अभिषेक बुचके

खिडकी: भाग २

खिडकी: भाग २

राखीपोर्णिमेच्या निमित्ताने…

मराठी कथा गूढकथा रहस्यकथा भावना  || Marathi Stories  || मराठी साहित्य

ती मुलगी…

सकाळी दहा वाजता मला जाग आली. जगदीश व अंगद माझ्या जागं होण्याची वाट बघत बसले होते. मी उठल्यावर त्यांचे प्रश्नांनी व्यापलेले अन भेदरलेले चेहरे मी बघत होतो.

जगदीश म्हणाला, “कसं वाटतय आता?”

बरं आहे. मी काही आजारी नाहीये…

माहीत आहे. पण ह्या सगळ्याचा उलगडा व्हायला हवा, जगदीश ठामपणे म्हणत होता.

अंगद सांभाळून घेऊन म्हणत होता, जगदीश आपण हे नंतर बोलू…

मी त्याला थांबवत म्हणालो, नाही अंगद, सगळ्या गोष्टी वेळेत स्पष्ट झालेल्या बर्‍या.

मी उठलो अन चहा घेत आम्ही तिघे बोलत होतो. मी त्यांना सगळं स्पष्टपणे सांगितलं. अगदी सुरुवातीपासून. त्यांनी ते अतिशय काळजीपूर्वक ऐकलं. सगळं झाल्यावर जगदीश बोलत होता.

हे बघ दत्ता, मी स्पष्ट बोलतो. ह्या सगळ्यात दोनच शक्यता असू शकतात. एक म्हणजे, तुझ्या मेंदूवर काहीतरी परिणाम झाला आहे.

हे वाक्य ऐकून अंगद जरा बावरला अन मला मात्र जगदीशवर राग येत होता.

अन दुसरी शक्यता म्हणजे (जगदीश जरा थांबून आमच्याकडे रोखून बघत) हा काहीतरी भुताटकीचा प्रकार असू शकतो.

अंगदने आवंढा गिळला. मी अतिशय स्थितप्रज्ञ होतो. ती मुलगी काहीतरी अघोरी अन विपरीत असेल हे मी मानूच शकत नव्हतो. पण असली तर? अशी शंकाही मनाला स्पर्श करून जात!

अंगद बोलत होता, ती फक्त यालाच दिसते. आपल्याला नाही. पण का? असं असतं का? मला यातलं काहीच माहीत नाही.

जगदीश तिरसटासारखा म्हणाला, हो, जणू मी रोज हेच करत असतो…

एक क्षण शांत गेला अन जगदीश पुढे बोलत होता. दत्ता, तुझं बॅकग्राऊंड आम्हाला माहीत नाही. तूच विचार कर, ती फक्त तुलाच का दिसते… मी पुढे काही बोलणार त्याच्या आतच तो म्हणाला… कारण ती तुझ्या डोक्यात आहे.

मी चिडून पुढे म्हणालो, माझं डोकंही आज नाही अन ही जागाही आजची नाही. हे भास असतील तर मग ती मुलगी तिथेच का दिसते मला… इथे घरात का नाही दिसत… बाहेर का नाही दिसत? मला वेडा ठरवून तू हा प्रश्न टाळू पाहत आहेस… किंबहुना निकालात काढू पाहत आहेस जगदीश.

अजिबात नाही. मी असं म्हणत नाही. पण ती मुलगी फक्त तुलाच का दिसते मग. विचार सोसायटी अन गल्लीतील इतर लोकांना, त्यांनी कधी ही मुलगी बघितली आहे का…

हो विचारेन… मीच विचारेन अन ह्या प्रकरणाचा छडा लावेन. अन मला यात कोणाचीही मदत नकोय.

जगदीश चिडला होता. त्याला ह्या भानगडीत पडायची अजिबात इच्छा नव्हती. तो पहिल्यापासून असाच होता. तो उठून आत निघून गेला.

अंगद माझ्याजवळ येऊन बसला अन म्हणाला, हे बघ दत्ता, माझा विश्वास आहे तुझ्यावर. अशा गोष्टी असतात. मी गावात असताना अशा बर्‍याच गोष्टी बघितल्या आहेत. मला याची खूप भीती वाटते. तुला मदत करायची माझी तयारी आहे, पण अंग राखून बरका. आमच्या गावाकडे बरीच लोकं मेली आहेत, वेडी झालीत ह्यामुळे. थोडा जपून रहा. आपण बघूयात काहीतरी.

दिवस मंथनातच गेला. विचारचक्र वेगाने धावत होतं. संध्याकाळी जगदीश घर सोडून गेला. त्याने स्वतःची काहीतरी तात्पुरती व्यवस्था केली होती. तो घाबरला होता की स्वार्थी विचार करत होता माहीत नाही. पण परिणामतः तो आता आमच्यात नव्हता. जाताना तो फक्त म्हणाला, “दत्ता, मला ह्या गोष्टींत अडकायला वेळ नाही. माझ्यावर खूप जबाबदर्‍या आहेत. इथे राहून चालणार नाही. एखादा चांगला डॉक्टर बघ किंवा हे घर सोड. अहंकारापाई अडकू नकोस.”

मलाही त्याची अडचण समजली. तो गेला होता. अंगद केवळ शरीराने इथे होता. त्याचही मन थार्‍यावर नव्हतं. नेहमी भेदरल्यासारखा वागायचा. सतत दडपणाखाली असल्याप्रमाणे.

रात्र झाली. बारा वाजून गेले. मी खिडकीत बसलो होतो. तिची वाट बघत. आज परत ती दिसते का हे मला जाणून घ्यायचं होतं. मी आता घाबरणार नव्हतो. मी समस्येपासून पळ काढणारा कधीच नव्हतो. मी थेट समस्येला भिडणार होतो. मुळात ही समस्या असली तरी तिचं रूप खूप गोड होतं. ती बारकी खूप गोड दिसत होती.

आली… नजरेसमोरून धुकं वाहत जावं तसं अलगदपणे ती तिथे अवतरली होती. अचानक कुठून आली समजलं नाही. ती नेहमीप्रमाणे वाटेकडे डोळे लाऊन बसली होती. तिचे पाणीदार डोळे रात्रीच्या अंधुक प्रकाशात चमकत होते. मी तिला सावकाश आवाज देत होतो, ए बाळा. कोण आहेस तू?

ती माझ्याकडे बघतच नव्हती. मी पुन्हा बोललो, तू इथे काय करतेस गं?

ती एकदाही माझ्याकडे बघायला तयार नव्हती. मी घरातून बाहेर पडलो अन वेगाने धावत तिथे जाऊन पोचलो. पुन्हा तीच तर्‍हा. मला हे अपेक्षित होतंच. मी त्या कट्ट्यावर जाऊन बसलो. मनात दडपण होतं पण आज आर-पार ठरवलं होतं. तिथे बसल्यावर मला नेहमीपेक्षा वेगळं वाटत होतं हे नक्की. जणू काहीतरी वेगळं वातावरण आहे असं वाटायचं. भीती वाटावी असं काहीच नव्हतं पण तरीही नेहमीपेक्षा वेगळं. मी थोडा वेळ तिथेच बसलो. ती बारकी येईल ह्या वेड्या आशेने. पण ती समोर आली नाही. असं वाटत होतं की ती आजूबाजूलाच आहे पण समोर दिसत नाही.

मी कट्ट्यावर बसलेलं असताना अंगद माझ्याकडे वरच्या खिडकीतून पाहत होता. मी त्याच्याकडे बघून हसलो तर तो घाबरून आत पळून गेला.

काही वेळाने मी वर परतलो. मी वर गेलो तेंव्हा अंगदने त्याच्या खोलीचा दरवाजा लाऊन घेतला होता. मी दरवाजा वाजवला पण त्याने उघडला नाही. मी हाक दिली तेंव्हा तो घाबरत म्हणाला, आत येऊ नकोस. मला सोड. मी जातो.

माझ्या लक्षात तो प्रकार आला. अंगद मुळात भित्रा होता. मी त्या झाडाखाली बसलो हे बघून त्याने असं गृहीत धरलं की मला कोणीतरी झपाटलं आहे. मी स्वतःशीच हसलो अन बाहेर जाऊन पडलो. आज मला अजिबात भीती वाटत नव्हती. कारण मी मनाशी ठरवून त्या भीतीच्या चौकटीला पार करून परत आलो होतो. मी खिडकीतून खाली बघितलं. कोणीही नव्हतं.

दुसर्‍या दिवशी सकाळी अंगद निघून गेला. मी त्याला काही समजवलं नाही. कारण परिस्थिती माझ्या विरोधात होती. तो माझ्याकडे भेदरलेल्या नजरेने बघत होता. मला मनोमन खूप हसू आलं.

              आता मी एकटाच होतो. शोधकार्य पूर्ण करायला. मी गल्लीत अन आजूबाजूला त्या मुलीची अडून-अडून चौकशी केली. काहीच हाती लागलं नाही. माझा दिवस यातच जात होता. मी आजूबाजूचे मुलांचे मैदान, शाळा बघत बसलो पण ती मुलगी काही दिसली नाही. येता-जाता ती जागा मला खुणावत आहे असं वाटायचं. जणू त्या जागेशी माझं नातं बनत आहे असं वाटायचं.

पुन्हा रात्री ती मुलगी मला त्या खिडकीतून दिसत होती. मी शांतपणे, काहीही न करता एकटक तिच्याकडे बघत होतो. काहीतरी तिथे फेकून तिचं लक्ष वेधून घ्यावं असं वाटलं. मी एक चॉकलेट फेकलं ते तिच्या जवळ पडलं. तिने ते बघितलं नाही. मग मी सावकाश, कसलीही घाई न करता खाली गेलो. अर्थात ती मुलगी गायब होती. मी कट्ट्यावर जाऊन बसलो. मला काहीच होणार नाही याची मला खात्री असल्याप्रमाणे मी तिथे जाऊन बसलो. मस्त फिरायला आल्याप्रमाणे मी निवांत तिथे बसलो होतो. माझ्या लक्षात आलं की मी वरतून टाकलेलं चॉकलेट तिथे नाहीये. मला आश्चर्य वाटलं. त्या मुलीनेच उचललं असेल असं वाटलं. समोर तर येत नाही पण पठ्ठी चॉकलेट घेते म्हणून मी हसलो. मेंदूत एक पॉइंट नोट झाला की मुलगी खरीखुरी असली पाहिजे. नाहीतर भूतांना कधीपासून चॉकलेट आवडू लागले. माझ्याच विनोदावर मी मंद हसत असताना पलीकडील रस्त्यावरून कसलातरी आवाज येत होता. मी सावध झालो. कोणीतरी चालत येत होतं. माझं लक्ष त्या वाटेकडे होतं. कोण असेल याबाबत प्रचंड उत्सुकता होती. पथदिव्यांच्या प्रकाशामुळे त्या मानवाची सावली-आकृती वेडीवाकडी होत होती. श्वास थांबला. कोण असेल हे बघण्यासाठी डोळे आतुर होते. ते तर सेक्रेटरी घोडके होते.

माझ्या तोंडून ‘हट तिच्या आयला’ असे उद्गार निघून गेले. ते माझ्याकडे संशयाने बघत होते. माझ्याजवळ येऊन ते म्हणाले, काय दत्ता, इथे काय करताय इतक्या रात्रीचे?

काही नाही काका, जरा कोंदट वाटत होतं आत. झोप येत नव्हती म्हणून येऊन बसलो.

हार्ट अटॅकची लक्षणं नाहीत न? नाहीतर चला जाऊ डॉक्टरकडे लागलीच.

नाही काका तसं काही नाही… मी आपलं…

मग काही भानगड तर नाही न? पोरीची वगैरे?

नाही ओ काका, काहीतरीच काय. मी मनात म्हंटलं, हो लहान पोरीचीच भानगड आहे.

हं, तुम्ही नाहीत तसे, पण आजकाल काहीही सांगता येत नाही.

बरं, काका, मला मघाशी एक लहानशी मुलगी दिसली ओ इथे. मी खडा टाकला.

कुठे? इथे?

हो, वरून खिडकीतून दिसली होती अन येईपर्यंत निघून गेली दिसतं.

आपल्या गल्लीतील होती का?

घ्या आता. मीच चौकशी करतोय, तुम्हाला माहीत आहे का?

नाही ओ. मी तर जस्ट आलोय तीन दिवसांनंतर. साडूच्या लग्नाचा वाढदिवस होता.

अच्छा अच्छा!

कोण असावी बरं?

मी लागलीच वर्णन सांगितलं.

काही माहीत नाही बघा. असेल कोणसोबत तरी आलेली. हल्ली शहरात कशाला वेळ राहिली नाही. कधीही काहीही करतात लोक. हेच बघा की, मी काय वेळेस आलो घरी गावावरून… हाहाहा.

ते निघून गेले. मग मीही गेलो. रात्री शांत झोप लागली. अंधारात माझा एकट्याचाच पलंग आहे अन आजूबाजूला काहीच नाही असं क्षणभर वाटलं. कसल्यातरी निर्वात पोकळीत हरवलो आहे असं वाटत होतं.

                   अजून एक दिवस उजाडला. झोपेतून डोळे उघडताच मेंदूत गुंतागुंत सुरू झाली. त्रासिक झालं होतं जगणं. कुठल्या वर्तुळात अडकलो आहे हेच समजत नव्हतं. अर्धा तास प्राणायाम केला. फार फरक नाही वाटला. फक्त चालू पावसात गाडीच्या काचेवरून वायपर फिरवतात तसा प्रकार. पाऊस परत काच भरणार होता.

आज ठरवलं की आता त्या मुलीचं चित्र काढायचं अन जमेल तितक्या लोकांना विचारात सुटायचं. मग ते सॉफ्टवेअर घेतलं अन बराच वेळ गेला तिचा निरागस अन गोंडस चेहरा रेखाटण्यात. शेवटी थोडासा मिळता-जुळता चेहरा तयार झाला अन मी थांबलो.

संध्याकाळी मुलांचे चिल्ड्रेन पार्क, बाग, शाळा अन जमेल तिथे तिची चौकशी सुरू केली. एक निमित्यही शोधलं. ही मुलगी इथेच कुठेतरी राहते, आमच्या दिग्दर्शक साहेबांनी हिला एकदा बघितलं होतं इथे. ते हिला एका चित्रपटात घेऊ इच्छितात! वाट्टेल त्या तुक्का मारत होतो. लोक ना-ना नजरेने बघायचे. पण मी बधलो नाही. चौकशी चालूच ठेवली. आज तरी काही निष्पन्न झालं नाही. थकून घरी गेलो. मग Social media वरही तो फोटो पसरवला आणि माझा संपर्क दिला. एकंदरीत दिसेल त्या मार्गाने मी तिच्यापर्यंत पोचू इच्छित होतो.

                   रात्री दमून घरी बसलो असताना एक विचार आला की हा माझा नक्की भास असावा. कारण ती मुलगी जर खरच अस्तीत्वात असती तर आत्तापर्यंत सापडली असती. ती काही मिस्टर इंडिया नाही की गायब व्हावी. शिवाय गल्लीत कोणीच तिला पाहिलं नाही. दिवसाही दिसत नाही. केवळ रात्रीचा तेवढा ठरलेला वेळ वगळता तिच्या अस्तित्वच्या कसल्याच खुणा हे जग दाखवत नव्हतं. ती अस्तीत्वात आहेच का नाही हेच मला आता समजत नव्हतं. कदाचित, ती केवळ माझ्या मेंदूत असावी? मला खरच वेड तर लागलं नसेल न? पण कशामुळे असं होईल. ती तर अनोळखी आहे. का काही भुताटकी आहे? तिचा अतृप्त आत्मा वगैरे तिथे फिरत आहे की काय? तिला काहीतरी पाहिजे का माझ्याकडून? पण इतके दिवस झाले इथे राहतोय, मग आत्ताच काय झालं? का माझ्यात काही सुपरनॅच्युरल शक्ति आल्यात? उद्या तीसुद्धा चौकशी करू. इथे कोण कधी काही अपघात किंवा अनैसर्गिक मृत्यू… बघूयात तेही… पण ती मला कसलाच त्रास देत नाहीये… मग असं का?

अमर्याद विक्षिप्त अन बेजोड प्रश्नांनी रात्रभर डोकं भणभणत होतं. मी रात्री खिडकीजवळ गेलोच नाही. तिच्या असल्या नसल्या अस्तित्वाला आज रात्री फाटा दिला. जोरात दारू पिली!

सकाळी पुन्हा मोहिमेवर लागलो. आजचा दिवस तेथील अनैसर्गिक मृत्यू अन आत्मा वगैरे अनुषंगाने चौकशी केली. अनेक गोष्टी तपासून पाहिल्या. नजीकच्या काळात तर असं काहीच घडलं नव्हतं. आणि जुनं भूत काही अचानक उगवणार नव्हतं. हाही पर्याय खोडून टाकला.

===अपूर्ण===

सूचना => कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे सुरक्षित आहेत. ह्या कथेचा वापर करण्यापूर्वी लेखकाची रीतसर परवानगी आवश्यक आहे. 

 All Copyrights Of The Story Reserved @ Author Abhishek Buchake.

सहकारी माध्यम=> latenightedition.in

TO READ SIMILAR STORIES…

मराठी कथा – अभिषेक बुचके

खिडकी: भाग १

खिडकी: भाग १

राखीपोर्णिमेच्या निमित्ताने…

मराठी गूढकथा रहस्यकथा भावस्पर्शी || Marathi Story  ||  मराठी साहित्य

रोज रात्री खिडकीतून ‘ती’ लहानशी मुलगी दिसायची. पण खाली जाऊन बघितलं तेंव्हा ती गायब असायची. गेले पंधरा-वीस दिवस हा प्रकार चालू होता. पण पुढे काहीच घडत नव्हतं. जणूकाही काळाची रेष तेथे येऊन क्षणभर गोठली जायची अन एक गडद ठिपका सोडून परत पुढे जायची. ठराविक अंतरावर तसे ठिपके पडत होते पण अज्ञातपणा काही केल्या संपत नव्हता. मी काळाच्या वर्तुळावर फिरत आहे असं वाटत होतं. दरम्यान आयुष्य पूर्ण बदलून गेलं होतं.

               मी कॉल सेंटरमध्ये काम करायचो. दुपारी चार ते रात्री बारा वाजेपर्यंत माझी नोकरी असायची. रात्री ‘बेकरी कोर्नरला’ कंपनीची गाडी मला पोचती करायची. तिथून पाच मिनिट चालत आलं की माझं घर! घरी परतत असे तेंव्हा एक रूम पार्टनर रात्रपाळीच्या नोकरीसाठी गेलेला असायचा अन दूसरा सकाळी नोकरी असल्याने शांत झोपलेला असायचा. मी डुप्लीकेट चावीने घरात येत असे अन फ्रेश होऊन थंडगार दूध पिऊन झोपी जात असे.

गेला वर्षभर हा प्रकार व्यवस्थित चालू होता. पण काही दिवसांपूर्वी ती घटना चालू झाली. त्या रात्री घरी आलो अन नेहमीप्रमाणे दूध घेत समोरच्या काचेच्या खिडकीतून बाहेर बघत होतो. पावसाचे दिवस होते. नुकताच पाऊस पडून गेला होता. सगळीकडे ओलावा होता. खिडकीवरही ओल जमा झाली होती. मी खिडकी हाताने पुसली अन मला बाहेरचं अंधुक-अंधुक दिसू लागलं. घराच्या, अर्थात फ्लॅटच्या बाहेर पथदिवा होता. त्याचा स्थिर पांढरा प्रकाश  चमकत होता. त्या प्रकाशात पावसाची भुरभुरी दिसत होती. सगळं एखाद्या चित्रकाराच्या चित्राप्रमाणे दिसत होतं. त्या खांबाच्या खाली एक कट्टा होता, तिथे एक लहान मुलगी बसलेली दिसत होती. खिडकीतून मला स्पष्ट दिसत नसल्याने मी चटकन खिडकी उघडली अन बाहेर बघू लागलो. खरंतर मी अवाक झालो होतो. रात्रीचा एक-दीड वाजला असावा; आणि अशा वेळी ही लहानगी मुलगी तिथे काय करत आहे असा साहजिक प्रश्न मला पडला.

मी एकटक तिच्याकडे पाहत होतो. छान फिकट गुलाबी रंगाचा ड्रेस तिने घातलेला होता. बारीक, मानेपर्यंत ठेवलेले काळे केस अन त्यावर लावलेली क्लिप. पेहराव थोडासा कालबाह्य वाटत होता. थोडासा गोल चेहरा. मिचमिच करणारे काळे गहिरे डोळे. चपटं नाक अन चेहर्‍यावर सुरेख हास्य. दहा-बारा वर्षांची असेल ती. खूपच गोड दिसत होती. मी बराच वेळ तिच्याकडे बघतच राहिलो. पण ती ‘बारकी’ तिथे काय करत आहे हे काही मला उलगडत नव्हतं. आणि इतक्या रात्री ती चिमुकली कोणीही सोबत नसतांना काय करते आहे हा प्रश्न मला बोचत होता. ती हरवलेली आहे का? का इथे कोणाकडे आली आहे? तिचे घरचे कुठे आहेत? आजपर्यंत तिला इथे कधी बघितलेलं नाही???

मी तिच्याकडे पाहत असलो तरी ती काही माझ्याकडे बघत नव्हती. त्या कट्ट्यावर शांतपणे बसून होती. चेहर्‍यावर कसलेच भाव नव्हते. न हसरे, न रडते, न घाबरलेले आणि गोंधळलेले तर नाहीच नाही! ती अतिशय शांत-समाधानाने अन स्वेच्छेने तिथे बसली असेल असच वाटत होतं. फक्त प्रतीक्षा दाटली असायची तिच्या चेहर्‍यावर. विचित्र असलं तरी काही धोकादायक किंवा गैर असं काही वाटत नव्हतं. मी तिला ‘शुक..शुक’ असा इशारा केला. ती माझ्याकडे बघितली अन गोड हसली. प्रत्युत्तरात मीही हसलो. मी इशार्‍यानेच म्हणालो, “काय, कुठे?” तर तिने नुसती मान हलवली अन नाटकी हसली. मी हातातील रिता झालेला दुधाचा ग्लास मागे असलेल्या टेबलवर ठेवलो अन जवळपास मिनिटभरात पुन्हा खिडकीकडे गेलो तेंव्हा ती गायब होती… हे थोडं अनपेक्षित होतं. मलाही जरा विचित्रच वाटलं. क्षणभरात कुठे गेली असेल? नंतर वाटलं की तिचे आई-बाबा असतील आजूबाजूला. इतक्या गोड मुलीला कोण मूर्ख एकटं सोडून जाईल. गेली असेल घरी. मग मीही जाऊन झोपलो.

दुसर्‍या दिवशी मला ती आठवतही नव्हती. दिवस नेहमीप्रमाणे अन सामान्य गेला. रात्री कामावरुन परत आलो. पुन्हा एक-दीड वाजता सहजपणे खिडकीकडे गेलो. तेंव्हा मात्र मला आश्चर्याचा धक्का बसला. मेंदूला मुंग्या आल्या. तीच चिमुकली, त्याच अवतारात, तशीच, त्या पांढर्‍या प्रकाशात बसली होती. मी डोळे चोळले अन आज तिच्याकडे गांभीर्याने पाहत होतो. ती कोणाचीतरी वाट बघतेय की काय असं वाटत होतं. ती माझ्याकडे बघत नव्हती. मी तिला हळूच आवाज दिला. ती चिमुकली आज माझ्याकडे बघायला तयार नव्हती. मी दोन-तीनदा आवाज दिल्यावर ती जरा नारजीने माझ्याकडे बघत होती. मी तिला म्हणालो, “काय करतेस इतक्या रात्रीची?”

ती चपटं नाक हाताने पुसत माझ्याकडे बघत होती. पण उत्तर दिलं नाही. घरातील बिस्किट दाखवून तिला बोलतं करावं म्हणून घरात जाऊन बिस्किट घेऊन परतलो.

पुन्हा गायब!!! अरे हा काय प्रकार? मी स्वतःला प्रश्न विचारत होतो.

मी पुरता गोंधळलो. चिंता, उत्सुकता, अधीरता याने मन ग्रासलं गेलं होतं. मी तसाच अंथरुणावर जाऊन पडलो. रात्रभर त्या चिमुकलीचा विचार करत होतो. विचार करून मेंदू थकून गेल्यावर रात्री कधीतरी झोप लागली. पण अधे-मध्ये जाग आली तेंव्हाही तीच डोळ्यांसमोर दिसत होती. सकाळी जाग आली तेंव्हा पहिला विचार त्या मुलीचाच होता. मी उठलो अन आधी खिडकीतून बाहेर बघत होतो. काही विशेष नव्हतं. ती जागा रिकामीच होती. नेहमीप्रमाणे! मग रात्री ती मुलगी कोण असते? कदाचित तिचे आई-बाबाही कामावर जात असणार. माझ्याप्रमाणेच नोकरीची वेळ असेल त्यांची; त्यामुळे ती तिथे येऊन त्यांची वाट बघत असावी.

काय आज कालचे आई-बाप… छे!! इतक्या गोड मुलीला इतक्या रात्री एकटं कसे सोडून जातात काय माहीत… असं म्हणत मी नियमित कामाला लागलो. रोजप्रमाणे कामावर गेलो. पण रात्री कामावरुन परतत असताना काही वेळ त्या जागेवर थांबलो. कोणीही दिसत नव्हतं. आजूबाजूलाही शांतता होती. मी खूप दमलो होतो. मग मी घरात आलो अन गपचूप झोपी गेलो. आज खिडकीकडे जाण्याचं लक्षात राहीलच नाही.

त्याच्या नंतरच्या दिवशी मी घरी आलो अन नेहमीप्रमाणे खिडकीतून बाहेर बघू लागलो. रिपरिप पावसात ती तिथेच बसलेली होती. माझं डोकं बधीर पडलं. मी हातातील दुधाचा ग्लास तपासाला. दूधच घेतोय की दारू वगैरे याची खात्री करून घेतली. दुधच होतं ते! तातडीने तो ग्लास खाली ठेवला अन दरवाजा उघडून खाली गेलो. तीन-चार मिनिटांत मी तिथे पोहोचलो असेन… ती मुलगी गायब होती… आता मात्र मला जराशी भीती वाटत होती. मी धावाधाव करून आजूबाजूच्या लपण्यासारख्या सर्व जागा बघितल्या, पण ती काही दिसली नाही. मी काही वेळ त्या जागेकडे एकटक बघत होतो. पण त्याच्याजवळ जाण्याची माझी काही हिम्मत झाली नाही. मला खरच भीती वाटत होती. मी घरात परतलो.

आता झोप येणं शक्य नव्हतं. मी जरासं घाबरत, देवाचं नाव घेत खिडकीकडे गेलो अन हळूच वाकून बघितलं. छातीवर खूप मोठा दगड ठेवला आहे असा दबाव जाणवत होता. तिथे ती असेल का नसेल हे जाणण्यासाठी मी उत्सुक तर होतो पण भीतीही वाटत होती. रिपरिप पावसांच्या सरी खिडकीच्या काचेवर दव आणण्यास पुरेशा होत्या. मी धीराने खिडकी उघडली. ती जागा… ती रिकामीच होती!!! मनात धस्स झालं. मोठा निश्वास सोडला.

मला काय होत होतं माहीत नाही पण काळ स्थिर झाल्याप्रमाणे वाटत होता. जणू माझं आयुष्य केवळ ह्या रात्रीच्या प्रसंगात अडकून बसला आहे असं वाटत होतं. येणारा प्रत्येक दिवस कदाचित ह्याच प्रसंगासाठी असावा अशी तीव्र जाणीव होत होती. मी काळाच्या ओघात हरवलो तर नसेन न? का अतिकाम, ताण अन जागरण यामुळे मला भास होत आहेत? का हे काही अमानवीय, अघोरी आहे? माझ्या कपाळावर घाम जमा झाला होता. खिडकीतून येणारी थंडगार वार्‍याची झुळूक घामाला स्पर्श करत होती. मी धाडकण खिडकी बंद केली अन मागे सरकलो. मेंदूतील सर्व नसा गच्च झाल्याप्रमाणे वाटत होत्या. अंग लटलट कापत होतं.

मी धावत आतल्या खोलीत गेलो. अंगद, माझा रूम पार्टनर, झोपलेला होता. मी क्षणाचाही विलंब न करता त्याला उठवलं. तो डोळे चोळत उठला अन विचित्र नजरेने माझ्याकडे बघत होता.

काय बे? कशाला उठवून राहिला इतक्या रात्रीचा?

अंगद, मला कसंतरी होतय? छाती-डोकं जड झालय… खूप भीती वाटतेय बघ…

अंगदला परिस्थितीचं गांभीर्य समजलं. तो पटकन उठला अन त्याने मला पलंगावर बसवलं. पाणी आणून दिलं. त्याला काय सांगावं हे मला समजत नव्हतं. खरं सांगितलं तर तो विश्वास ठेवणार नाही हे मला माहीत होतं.

दत्ता, डॉक्टरकडे जायचं का रे?

मला काय उत्तर द्यावं समजलं नाही. पण खूप गडबडून जाऊन परिस्थिती बिघडवू नये असं वाटलं आणि मी म्हणालो… नको. पण जरा थांब इथेच.

अर्धा तास मी तसाच बसून होतो. एकदम सुन्न! जणू माझी विचार करण्याची क्षमता संपली असावी. जीभ झडली असावी. सायकलची चैन पडल्यावर ती निरर्थक होते तसा प्रकार.

पण ती मुलगी, तिचं निरागस रूप मला डोळ्यांसमोर दिसत होतं. रिमझिम पावसात दिसलेली तिचं मधुर हास्य मला अजूनही जाणवत होतं. ती माणूसच होती न?

अंगद एकटक माझ्याकडे बघत होता. अर्ध्या तासाने त्याने मला पुन्हा विचारलं, बरं आहे न? का जायचं?

नाही, बरं वाटतय आता.

काय झालं मघाशी? चेहरा किती पांढरा पडला होता तुझा?

मी त्याच्याकडे रोखून बघत होतो. काही माहीत नाही… पण अचानक हायपर झाल्यासारख वाटत होतं… वाळवंटात येऊन अडकल्याप्रमाणे…

ठीक आहेस न आता?

हो… पण…

पण काय?

अ… काही नाही. आपण सकाळी बोलू.

ठीक आहे. तू झोप आता.

हो… तू इथे झोपशील? मला अजून झटका आला तर…?

तो किंचित हसला, हो… झोप तू. आहे मी इथेच.

मला अंगदने झोपेची गोळी दिली. डोळे झाकताना तो समोरच्या खुर्चीवर बसलेलाच होता. झोप लागताना मात्र खोल विवरात घसरल्याप्रमाणे वाटत होतं. ब्रह्मांडाच्या कुठल्यातरी कोपर्‍यात अतिशय स्थिर झालेल्या थंडगार खडकावर मी एकटाच बसलो आहे असं जाणवत होतं. रात्रभर काहीबाही चेहरे दिसत होते. काही ओळखीचे, काही अनोळखी!!! एखाद्या मंतरलेल्या प्रदेशात बाहुला बनून असल्याप्रमाणे!

सकाळी सात वाजता अंगद मला उठवत होता. डोळे उघडल्यावर त्याचाच चेहरा माझ्या नजरेसमोर होता.

मी थांबू का जाऊ रे ऑफिसला? म्हणजे, कसं वाटतय तुला आता?

मला क्षणभर बोलावलं नाही. मी सावकाश जागा झालो. टेकून बसलो. हळूहळू कळी उमलावी तसा माझ्या मेंदूचा दरवाजा हळूहळू उघडला. अंगदच्या प्रश्नाला काय उत्तर द्यावं? त्याला थांबवून घ्यावं का? नको… उलट दिवसाच्या स्वच्छ प्रकाशात शांतपणे विचार करावा.

अ.. तू जा अंगद. मी बरा आहे आता.

नक्की?

हो रे, जा तू. आणि जगदीश येईलच की दहा वाजता.

लागलं तर थांबेन मी.

नको रे, खरच जा तू.

काल काय झालं होतं तुला? सकाळी बोलू म्हंटला होतास?

बोलू रे निवांत. तू जाऊन ये ऑफिसला. जगदीशही असतो. बोलू संध्याकाळी.

ठीक आहे. नीट रहा. काही लागलं तर सांग मग. मी चलतो.

अंगद निघून गेला. मी जागेवरून उठलो. सूर्याची किरणे घरात प्रवेश करत होती. आज निरभ्र होतं. मला प्रसन्न वाटत होतं. पण आभाळ कधीही येऊ शकतं याची जाणीव होती. उत्साह होता. मी उठून तोंड धुतलं. थंड पाण्याने अंग शहारत होतं. मी चहा तयार केला अन फोन करून रजा टाकली. कधी येईल हेही सांगितलं नाही. बरा झाला की येईन एवढच सांगितलं. आता त्या ‘बारकीच्या’ रहस्यावरून पडदा उलगडायचाच हे मनात निश्चित केलं. आता हे भवंडर पार केल्याशिवाय किनारा लागणार नाही हे मला माहीत होतं.

सुरुवात कुठून करावी हा प्रश्न होता. ती मुलगी कोण? हे जाणून घेणं माझ्यासाठी अतिशय महत्वाचं होतं. पण ते कळणार कसं? इथे तर अनेक लहान मुली राहत असतील. कशी अन काय चौकशी करायची? शिवाय, रात्री इथे मुलगी बसलेली असते असं काही गल्लीत सांगितलं तर ते एक तर मला वेडे ठरवतील किंवा त्या जागेला शापित ठरवतील. त्यामुळे विचारपूर्वक काहीतरी करावं लागणार होतं. कोणालाही कसलाही संशय येऊ न देता.

चहाचे घोट घेत असताना विचारचक्र वेगाने चालू होतं. कोळी आपलं जाळं ज्या वेगाने अन शिताफीने रचतो तसच मनही काम करत होतं. काहीतरी उपाय शोधायलाच हवा होता. सात-आठ दिवस झाले असा प्रकार चालू असावा.

              चहाचा एक घोट पोटापासुन मेंदुपर्यंत प्रवास करत असताना एक युक्ति सुचली. मी दोन-तीन वर्षांपूर्वी एका पुस्तक प्रकाशनाच्या कार्यालयात कामाला होतो. तिथे एक सॉफ्टवेअर शिकलेलं होतं. त्याचा उपयोग करून मी अंदाजाने एक मानवी चेहर्‍याचं चित्र काढू शकत होतो. मला ती बारकी जशी आठवते तसं तिचं एक चित्र काढायचं मी ठरवलं. त्याचा आधार घेऊन आजूबाजूला चौकशी करता येणार होती. पण निमित्य हवं होतं. गडबड करून उपयोग नव्हता. हा प्रकार जरी साधारण वाटत नसला तरी सावध राहून पण कोणाच्याही नकळत काम करावं लागेल याची जाणीव होती. लोकांना जर हा प्रकार कळला तर त्यांची विविध प्रकारची प्रतिक्रिया अन चर्चा आवरता आल्या नसत्या. पण कोणालातरी विश्वासात घेऊन पुढे जावं लागणार होतं.

              दहा वाजता जगदीश आला. त्याच्याशी मी सामान्यपणे बोलत-वागत होतो. अंगदला जितकं माहिती होतं तितकंच मी जगदीशलाही सांगितलं. दोघांनाही एकदाच सांगायचं ठरवलं होतं. शिवाय त्यांची प्रतिक्रिया महत्वाची होती. त्यांनी जर याच्यातून चुकीचा संदेश घेतला तर मोठी अडचण होणार होती.

संध्याकाळी अंगद आल्यावर आम्ही तिघे समोरा-समोर बसलो अन मी त्यांना गेल्या काही दिवसांत मला आलेला अनुभव सांगितला. अंगद तर घाबरला होता, कारण रात्री मी कामावरुन परत येईपर्यंत तो एकटाच असायचा घरी. जगदीश अक्षरशः हसत सुटला. मला मूर्ख म्हणाला अन भास किंवा स्वप्न असतील असं तो म्हणत होता. किंवा असेल कोणीतरी मुलगी. असेल योगायोग असं तो सांगत होता. मीही ते नाकारलं नाही. जे काही असेल ते समोरासमोर होईल अन मगच सोक्षमोक्ष लावता येईल असाच माझा पवित्रा होता. अंगद काल रात्रीची माझी झालेली अवस्था बघून चिंतेत अन घाबरलेला होता. जोपर्यंत ह्या प्रकरणाचा निकाल लागत नाही तोपर्यंत ही गोष्ट कोठेही बोलायची नाही अन ह्याचा संबंध भुताटकीशी जोडायचा नाही असही ठरलं.

सोसायटीतून येता-जाता आमची नजर त्या जागेकडे जात. वरील खिडकीतून आम्ही सतत तिथे बघत असू. सकाळी निरभ्र असलेलं आभाळ संध्याकाळी परत दाटून आलं. अंधार झाला तसा माझ्या मनावरील ताबा कमी झाला अन मन सैरभैर धावत सतत त्या मुलीचा विचार करत होतं. तिच्या गोड हसण्यावरून, निरागस चेहर्‍यावरून ती मुलगी चांगल्या घरातील अन संस्कारी वाटत होती.

रात्र झाली अन आम्हा तिघांची चलबिचल वाढत होती. रात्री अकरा वाजल्यापासून आम्ही तिघेही आलटून-पालटून त्या खिडकीतून खाली बघत होतो. त्या पथदिव्याच्या पांढर्‍या प्रकाशात दिसणारी रिपरिप पावसाची थेंब वातावरणात खूप संथपणा आणत होती. मधूनच चमकणारी वीज काळ्याकुट्ट अन अफाट ढगांची जाणीव करून देत असत. तो कट्टा नेहमीसारखाच होता पण आमची त्याच्याकडे बघायची दृष्टी बदलली होती. त्याच्यावर पडलेली लांब-लांब बदामाची पाने पावसाच्या थेंबांनी फडफड वाजत होती.

आमचा श्वास रोखल्या गेला होता. काय होणार हे आमची पुढची वाटचाल ठरवणार होतं.

रात्रीचे दोन वाजले पण त्या बारकीचा काही पत्ता नाही. आमची घारीसारखी नजर त्या कट्ट्यावर होती. तिथे कोणीच आलं नाही. बारा वाजल्यापासून तर एक माणूसही फिरकला नव्हता. अंगद अन जगदीशची नजर मला बोचत होती. त्यांच्या नजरेतील अविश्वास मला खूप त्रास देत होता. मी न राहवून म्हणालो, “ती कालपर्यंत होती तिथेच… म्हणजे असायची… म्हणजे यायची अन मग जायची..”

जगदीश माझ्याकडे बघत म्हणाला, “भावा, तू नक्की दूधच घेतोस न रात्री?” असं म्हणत तो हसू लागला.

माझ्या चेहर्‍यावरची रेषाही हलली नाही. अंगद मात्र साशंक होता. कारण काल रात्री माझी झालेली अवस्था त्याने बघितली होती. पण जगदीश म्हणाला त्यातच तथ्य असेल असच मला वाटत होतं. भास किंवा योगायोग? काहीही शक्य होतं. तिघेही दबकत-दबकत खाली जाऊन आलो. फक्त ताज्या हिरव्या पानांचा सडा सोडला तर तिथे काहीच नव्हतं.

आम्ही परतलो. माझ्या तोंडावर बारा वाजले होते. जगदीशने सुटकेचा निश्वास सोडला होता. अंगद अजूनही गोंधळलेला होता. शांतता मोडत मीच म्हणालो, “जाऊन यावं लागेल एकदा डॉक्टरकडे!”

जगदीश म्हणाला, “सुट्टी काढलीच आहेस न मग ये जाऊन…! पण मनाचे खेळ असतील ते. हॅलोजीनेशन वगैरे!”

ठीक आहे बघूयात.

आम्ही झोपी गेलो. मलाही बर्‍यापैकी झोप लागली. पण झोपण्यापूर्वी सतत असं वाटत होतं की ती मुलगी आजही तिथे आली असणार पण हे दोघे असल्यामुळे त्यांच्यापासून लाजून लपली असेल. शेवटी ती मलाच दिसते…

काहीतरी असंबंध विचार करत बसल्याने रात्री कसलेतरी काळे-पांढरे स्वप्नं दिसत होती.

सकाळपासून तिघेही कामाला लागलो. मी सुट्टी घेतलीच होती. दोघे निघून गेले. जगदीशही आता सकाळीच जाणार होता. येता-जाता माझी/आमची नजर खिडकीतून खाली, येणार्‍या-जाणार्‍या लहान मुलीवर असायची. ती जर खरच आसपास राहत असेल तर मग काही प्रश्नच नव्हता. फक्त रात्री एकटी का बसतेस एवढं विचारून प्रश्न सुटला असता. मी दुपारी त्या जागेवर जाऊन बसलो. थोडासा कोंदटपणा सोडला तर मला काही विचित्र वाटलं नाही. मग मी पिक्चर बघितला. रात्री डॉक्टरकडे जाऊन आलो. स्पष्ट काही न सांगता काहीतरी सांगून उपचार घेतले. शेवटी भासच असतील तर ते कसलेही असू शकतात. ते एकाच प्रकारच्या गोळीने/औषधाने कमी होतील.

रात्री पुन्हा एकत्र जेवण करून आम्ही झोपलो. रात्री साडेबाराला मला जाग आली. रोजची दूध प्यायची वेळ. मी फ्रीजमधून दूध घेतलं. नंतर ते परत ठेऊन दिलं अन फ्रूट जूस घेतला अन तो पित घरात फिरत होतो. उत्सुकता म्हणून मी खिडकीकडे गेलो अन बाहेर नजर टाकली तर ‘ती’ तिथेच बसलेली होती… बारकी!!! तोच अवतार… माझ्याकडे न बघणारी… वाटेकडे डोळे लाऊन बसलेली… गोंडस… मी धावत खाली गेलो अन तिथे पोचलो तर ती पुन्हा गायब!

आता मात्र मला नक्की समजलं की हे मानवी नाही. एकतर मी वेडा झालोय किंवा हा प्रकार अमानवीय व अनैसर्गिक आहे. मी पुन्हा वेगाने धावत घरी गेलो अन अंगदच्या बाजूला जाऊन झोपलो. तो कसलीतरी चाहूल लागल्याने जागा झाला. माझा मोठ्याने आत-बाहेर होणारा श्वास त्याला ऐकू जात होता. माझ्या हादरलेल्या चेहर्‍याकडे बघत तो क्षणभर अडखळला अन “ओह, शे” असं म्हणत तो वेगाने खिडकीकडे धावला. त्याने तेथे लक्षपूर्वक बघितलं अन परत माझ्याकडे येऊन रोखून बघत म्हणाला, “दत्ता… तिथे कोणीच नाहीये..”

माझ्या हृदयाचे ठोके वेगाने पडत होते. मी अवाक होऊन त्याच्याकडे बघत होतो. अंगदचा चेहराही गंभीर दिसत होता. त्याने जगदीशला बोलावलं. हे सगळं अविश्वसनीय होतं. जगदीश आला अन मग त्यालाही हा प्रकार गंभीर वाटू लागला. झोपेची गोळी घेऊन त्या दोघांनी मला झोपवलं. पुन्हा एखाद्या भोवर्‍यात अडकत जावं तसा भास होत होता. अंधार… अंधार… वलय… अस्थिर…

===अपूर्ण===

सूचना => कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे सुरक्षित आहेत. ह्या कथेचा वापर करण्यापूर्वी लेखकाची रीतसर परवानगी घेणे आवश्यक आहे. ||

All Copyrights Of The Story Reserved @ Author Abhishek Buchake.

सहकारी माध्यम=> latenightedition.in

READ SIMILAR STORIES BELOW…

मराठी कथा – अभिषेक बुचके

अधुरी कथा

अधुरी कथा

मराठी कथा || Marathi Stories || मराठी साहित्य

अधुरी कथा

“अगं रश्मी आज मला अवधुत दिसलेला मी कामावर निघण्यासाठी बस स्टॉपवर उभी होते तेव्हा दिसला तिथे. रोहीणी रश्मीसमोरच्या टेबलावर बसताना म्हणाली. रोहीणीने एक गोष्ट नोटीस केली की आजही अवधुतचा विषय काढला की रश्मीच्या चेह-यावर तिच चमक येते जी ते जेव्हा एकत्र होते तेव्हा यायची. रोहीणीला संशय येऊ नये म्हणून रश्मीने जसं तिला त्याचं नाव ऐकुन काही झालच नाही अस तोंड केलं आणी नुसतं औपचारिकतेने तिला विचारलं
“कसा आहे तो आता..? आणी काय करतो सध्या.? तीचा चेहरा परत तसाच चमकला. रोहीणीला ठाऊक झाले की ती मुद्दाम तसे हावभाव देतेय खरं तर अजुनही तीचं त्याच्यावर तेवढच प्रेम आहे जेवढं आधी होत..!
“एकदम मस्त आहे तो आणी आधी सारखाच खुप पॉझिटिव्ह आणी एनर्जेटीकही”. रोहीणी म्हणाली.
” हो तो नेहमी मला बोलायचा की मला खुप मोठं व्हायचंय नाव कमवायचय आणी तोे हे करु शकतो हे मला माहीत होतं. तो दु: ख कवटाळत बसणा-यातला नव्हता. रश्मी त्याच्या विचारात हरवत चालालीय हे रोहीणीला माहीत पडलं. ती गप्प होती आणी रश्मीची मात्र बडबड चालु होती जणु ती खुप दिवसांची त्याच्याविषयी बोलली नव्हती. जणु तीने जबरदस्तीने त्याचा विषय, त्याचं प्रेम कायमचा कुठेतरी पुरुन ठेवलं होतं आणी आज रोहीणीमुळे तीच्या प्रेमळ आठवणी उफाळुन बाहेर येत होत्या..
३ वर्षापूर्वी…
अविनाश मध्यम घराण्यातला ध्येयवादी मुलगा होता. त्याला स्वतःच्या पायावर उभे राहुन काहीतरी करुन दाखवायचे होते. घरात मोठा असल्याने घराची जबाबदारीपण तो उत्तम प्रकारे सांभाळत होता.जवळपास ३ वर्षापूर्वी तो रश्मीला भेटला असेल. हळुहळू ते दोघं प्रेमात पडले जवळपास ३ वर्ष ते एकमेकांच्या प्रेमळ सहवासात होते एकमेकांवर जिव ओवाळायचे नुसते. फरक फक्त एवढाच होता की त्यांची जात सारखी नव्हती. पण त्या दोघांना त्याचा काडीमात्र फरक वाटत नव्हता. ते दोघ मोकळ्या विचाराज्ञचे होते प्रेमात पडताना त्यांनी जात नाही विचारली तर लग्न करताना का विचारात घ्यावी असं त्यांना वाटायचं
लहानपणापासून रश्मी गावी म्हणजे तीच्या आजी-आजोबांकडे वाढली होती. तीचा त्यांच्यावर खुप जीव होता. कारण ज्या वयात तिला आईवडिलांचा आधार हवा होता त्या वयात तीच्या आजीआजोबांनी आईवडिलांची कमी पुर्ण केली. नंतर पुढच्या शिक्षणासाठी ती मुंबईत आली पण तीचं मन रमायला तयार नव्हतं. तीच्या आजीआजोबांच्या आठवणीने रडुन रडुन तीने खुप रात्र जागवल्या. आणी आईवडिलपण त्यांच्या कामात असल्याने तीला समजुन घेणार तीथ कोणीच नव्हतं. त्याच दरम्यान कॉलेजला गेल्यावर तीची आणी अविनाशची भेट झाली. तीला शमजुन घेणारा कोणीतरी तीला मिळाला आणी ती त्याच्या प्रेमात पडली.
एके दिवशी तीच्या आजोबांची तब्येत बिघडल्या कारणाने तीला तातडीने गावी जाव लागलं. तीच्या आजोबांनी तीला अट घातली की “मी जिवंत असेपर्यंत मला तुझं लग्न बघायचय. रश्मी आजोबांना अविनाशबद्दल काही सांगु शकत नव्हती कारण तो धड त्याच्या पायावर उभा राहीला नव्हता. एकीकडे अविनाश जो तिच्यावर वेड्यासारखा जिव ओवाळत होता आणी एकीकडे तीचे आजोबा ज्यांनी तिला वाढवलं, मोठं केल. तीने त्याक्षणी तीच्या काळजावर दगड ठेवुन आजोबांनी घातलेली अट मान्य केली. आणी लग्नाच्या मंडपात उभी राहिली थाटामाटात लग्न लागलं मुलगा चांगला इंइंजिनीयर होता.इथे अविनाशला काहीच कल्पना नव्हती की रश्मी त्याला आता कधीच भेटणार नाही ती त्याची कधीच नव्हती. लग्नाच्या दुस-याच दिवशी तीने रोहीणीला अविनाशला कळविण्यास सांगितले. अविनाश पुरता खचुन गेला. नियतीने घातलेला घाव तो सहन करु शकला नाही पण तरीही त्याने धीर सोडला नाही तीच्या प्रेमळ आठवणी ह्रुदयाच्या कोप-यात साठवुन काळीज दगडाच करुन मनाशी ठरवलं की आता परत प्रेमात पडायचं नाही.
सध्या..
“काय गं रश्मी कुठे हरवलीस..? रोहीणीने तीच्या खांद्यावर हात ठेवत विचारले तसा तीचं भान हरपलं.
“काही नाही असचं..
मला माहीत आहे तुझं अजुनही त्याच्यावरचं प्रेम आहे तु लग्न भलेही दुस-याच्या मर्जीने केलस पण प्रेम मात्र तुझ्या मर्जीचं होतं.
तशी रश्मी जोरजोरात हुंदके देत रडत होती. मनातुन ती स्वत: ला दोषी समजत होती. ती म्हणाली “मी त्याचा विश्वास घात केला आहे त्याच्या सगळ्या आशा पार मोडुन टाकल्या आहेत मला तो कधीच माफ करु शकणार नाही. तीच्या अश्रुंचा बांध फुटला एवढे दिवस मुस्काट दाबुन परिस्थितीच्या मा-याला आज वाचा फुटली होती.
“तुला वाटतं का अविनाश तुला दोष देत असेल असं..? अगं उलट मी जेव्हा त्याला तुझ्याबद्दल साज्ञगितलं तेव्हा तोही खुप रडला पण नंतर काय म्हणाला माहितीये..?
“काय.? ती रडतचं म्हणाली.
“तो म्हणाला की तुझी(रश्मी) इच्छा होती की मी नावाने कामाने मोठा माणुस बनाव असं बस्स.! तीने माझी इच्छा पुर्ण केली नाही म्हणुन काय झाल आता मी तिची इच्छा पूर्ण करणार.
हे एकुन रश्मी घळाघळा रडायला लागली…

लेखकाला फोलो करण्यासाठी
Instagram.com/niranjan_salaskar
twitter.com/95niranjan
या कथेचे सर्व अधिकार लेखकाकडे आहेत.

error: Content is protected !!