आपल्याला जर आपल्या रचना, संकल्पना, मत येथे मांडायचं असेल किंवा कुठलीही जाहिरात ह्या संकेतस्थळावर करायची असेल तर latenightedition.in@gmail.com यावर संपर्क करावा!

Tag: माहितीसाठी

एका लेखकाची व्यथा

एका लेखकाची व्यथा

लेखक मित्रांनो,

लेखक हा खरं तर कुठल्याही नवनिर्मितीचा जनक असतो. कल्पनेला सत्यात आणणे असो की माणसाची संवेदनशीलता जागी करणारा त्यांच्या भावनांना हात घालून त्यांच्यातील खरेपणा उघड करणे… लेखक इतक्या ताकदीचा असतो.

लेखकाच्या लेखणीने इतिहास घडतात. भले-भले राजे-महाराजेही लेखकांचा मान-सन्मान राखून असत. प्राचीन काळापासून आजपर्यंत अनेक विद्वान लेखक झाले आहेत ज्यांच्या लेखनाची, विचाराची समाजाने दाखल घेतली आहे अन त्यांनी समाजाला मार्गही दाखवले आहेत.

लेखक हा नेहमीच एखाद्या बी प्रमाणे असतो जेथून एक आनंद देणार, सावली देणारं झाड निर्माण होतं. पण आजकाल लेखकांना कितपत किम्मत आहे, कितपत मान आहे हा वादाचा विषय होत आहे. प्रत्येक गल्लीत दोन-तीन लेखक तर सहज सापडतील.

पण स्वतःच्या पायावर उभा राहिलेला मनुष्य जेंव्हा, त्याला रांगण्यापासून चालण्या-धावण्या पर्यंत ज्यांनी शिकवलं त्या जन्मदात्यांना विसरतो तिथे वाईट वाटतं.

चित्रपट क्षेत्रात तर लेखकाशिवाय काम सुरु होणं ही अशक्य आहे. लेखकही चित्रपट कसा असेल, कसा असावा ह्या बाबतीत केवळ दोन ओळींच्या संकल्पने पासून सुरुवात करतो अन अख्खा चित्रपट कागदावर उतरवतो. पण त्या कागदाचा प्रवास रिळात होईपर्यंत लेखकच गुंडाळला अन अंधुक होत जातो.

लेखकाला पद्धतशीरपणे वापरून घेण्याची रीत हल्ली बऱ्याच लोकांना अवगत होताना दिसत आहे. पैसा, ओळख, कथेचं क्रेडिट ते सन्मान यापैकी सगळ्या गोष्टी कुठल्याच लेखकाला मिळत नाही. मेंदूचा भुगा होईपर्यंत रात्र रात्र जागून तयार केलेल्या कथा-पटकथा, त्या मेहनतीचा योग्य मोबदला न देता कधी फुकट तर कधी माफक दरात ढापल्या जातात. नवख्या लेखकांना तर अक्षरशः गृहीत धरलं जातं. अनुभव घे म्हणून त्यांच्याकडून फुकटात कामे करून घेतली जातात.

चित्रपटाचे काम सुरु होईपर्यंत लेखकांना पैसे देणं ही तर अंधश्रद्धा समजली जाते. अन यदाकदाचित चित्रपट सुरूच होऊ शकला नाही तर लेखकाची मेहनत तर वाया जातेच पण पैसाही दिला जात नाही. लेखक बिचारा सगळी मेहनत पाण्यात गेली म्हणून हताश होऊन बसतो. स्क्रिप्टला कागदाचे तुकडे अन ‘अशा खूप स्क्रिप्ट पडल्या आहेत’ असं म्हणनार्‍यांचा तर अक्षरशः तिटकारा येतो.

मोठमोठ्या पुरस्कार सोहळ्यात सहाय्यक अभिनेता, नवोदित कलाकार, फ्रेश चेहरा अजून काय-काय नावाने अभिनेते-अभिनेत्री यांना बक्षीस वाटली जात असताना कथा, पटकथा, संवाद याला एकच गृहीत धरून एकच पुरस्कार असतो. हे म्हणजे जिथे उगम झाला त्यालाच विसरण्याचा प्रकार आहे. लेखक चित्रपटाच्या मुख्य प्रवाहातील समजला जातच नाही. तो फक्त एक………

मोठमोठ्या लेखकांच्या कथा स्क्रिप्ट घेऊन त्या तोडून मोडून सर्रास वापरली गेल्याचीही उदाहरणे आहेत. अशा वेळेस हतबल होण्याशिवाय पर्याय नसतो. लेखकांना स्वतःच्या हक्कासाठी संघटना स्थापन कराव्या लागतात असे दिवस आहेत. असं का होत आहे याचाही विचार करावा लागेलच. त्यांच्याकडे जाणीवपूर्वक कमीपणाने बघण्याची काहींची मानसिकता असते. सर्वच असे असतात असं नाही पण इतर कलाकारांच्या दृष्टीने लेखकांना मानधन कमी देणे हा त्याचाच भाग आहे.

लेखक हे बऱ्याचदा संवेदनशील माणसे असतात; असं असल्याने त्यांचा व्यावहारिक पद्ध्तीने फायदा उचलला जातो. चित्रपट येऊन जातातही पण लेखकाला राहिलेल्या रकमेसाठी, कामाच्या मोबादल्यासाठी निर्मात्या-दिग्दर्शकाकडे खेटे मारावे लागतात; एखाद्या मजुराप्रमाणे!

लेखकांनीही आता सगळी निरर्थक मूल्ये बाजूला ठेऊन लेखकांनीच कठोर अन व्यावहारिक बनलं पाहिजे. हातात advance येईपर्यंत काम सुरु करू नये असा पवित्रा घेतला तर चित्रपटनगरी अन निर्माते-दिग्दर्शक भानावर येतील. लेखकाचं ना हरकत प्रमाणपत्र न मिळेपर्यंत चित्रपटच काय तर लघुपटही दाखवता येऊ नये अन महोत्सवात दाखल करून घेऊ नयेत.

तशा तर बऱ्याच गोष्टी आहेत सांगण्या आणि करण्यासारख्या पण सुरुवात तरी व्हावी! अलीकडेच दोन-तीन वाईट अनुभव आले अन हताशपणा अन हतबलता जाणवत होती, त्यातूनच ह्या भावना उमटल्या.

धन्यवाद!

 

पुस्तक प्रकाशित करताय?

अरविंद जगताप यांचे पत्र…

अरविंद जगताप यांचे पत्र…

{{ COPY }}

#पत्रास_कारण_की…  #आवाहन

चला_हवा_येऊ_द्या या शोसाठी पत्र लिहीणारे व अख्ख्या महाराष्ट्राला चटका देणारे अरविंद जगताप यांचे मराठ्यांना पत्र. सर्वांनी नक्की वाचा.

प्रिय मराठयांनो,

माझं गाव #कोपर्डी. माझं नाव…… जे तुमच्या मुलीचं असेल ते. सगळ्यात आधी तुमचं अभिनंदन. तुम्ही एकदिलाने लाखोंच्या संख्येने शांतपणे आणि शिस्तीत मोर्चा कसा काढतात हे जगाला दाखवून दिलं. एकत्र यायला कुठल्या नेत्याची गरज नाही हे सिध्द केलं. मला तुमचा अभिमान आहे. कारण मी पण मराठा आहे. पण स्वातंत्र्य मिळण्याआधी जो महाराष्ट्रात राहणारा तो मराठा असं समजायचे लोक. मराठा ही फक्त जात नाही. समाज नाही. साम्राज्य आहे छत्रपती शिवाजी महाराजांचं. अटकेपार झेंडे लावणारे मराठे. जातीपातीच्या भानगडीत न पडता शिवाजी महाराजांच्या नावाने जीव ओवाळून टाकायला तयार असणारे मराठे. मराठा तितुका मेळवावा असं अभिमानाने वाटावं असे एकदिल आणि एकजीव मराठे.

पण हे कौतुक करायचे दिवस आहेत? उस पिकवणारा शेतकरी कधी उसतोड कामगार झाला हे आपलं आपल्याला तरी कळलं का? सगळ्या गावाने ज्याच्यावर अवलंबून रहावं असा #कुणबी अचानक सगळ्या जगावर अवलंबून असल्यासारखा का वागतोय? गावगाड्याला धीर देणारा मराठा आत्महत्या का करतोय? लोकांच्या चुका आहेत पण आपल्याही काही चुका झाल्याच ना.

आज लोकांच्या भीतीने घराचा उंबरठा न ओलांडणारी लेक कालपर्यंत उंबऱ्याआड का होती? आपणच अडवून ठेवलं होतं तिला. आपण #भावकीला बांध ओलांडू द्यायचा नाही म्हणून अडून बसलो. लोक देशाची सीमा ओलांडून जात होते. नवे नवे देश पहात होते. बारीक विचार केला तर आज फक्त आपणच जाती आणि मातीला चिकटून बसलोय. ह्या जातीचा आणि मातीचा अभिमान सोडला पाहिजे आपल्याला. खरंच आपल्याला काय दिलं या जातीने? अभिमान. इतिहास. पण या इतिहासाच्या ओझ्याखाली आपण एवढे द्बलोय की आपण आपल्या हजारो भावांवर दरवर्षी विष पिऊन जीव द्यायची वेळ आलीय हे पण मान्य करायला तयार नाही. आपल्याला अभिमान पाहिजे फक्त शिवाजी महाराजांचा. ज्यांनी जात मानली नाही. प्रत्येक जातीचा माणूस त्यांच्या दरबारात होता. सेवेत होता. प्रेमात होता. विचार करा महाराज जर फक्त मराठ्यांनी युध्द लढायचं असं ठरवून युध्द लढले असते तर काय झालं असतं? मुसलमान, ब्राम्हण, न्हावी, धनगर, माळी ….मला सांगा कुठली जात #शिवाजी महाराजांच्या मदतीला आली नाही? महाराष्ट्रात अस्तित्वात असलेल्या प्रत्येक जातीने शिवाजी महाराजांच्या #स्वराज्याच्या स्वप्नाला साकार करण्यात मदत केली. आणि जेंव्हा गुन्हा झाला तेंव्हा महाराजांनी त्याची जात बघितली नाही. त्याला तटस्थपणे शिक्षा दिली. मग आपण एका गुन्हेगाराच्या जातीत का अडकलोय? या देशात यापुढे कुठल्याच जातीचा, कुठल्याच धर्माचा कुठलाच हरामखोर बलात्कार करू शकणार नाही असा मोर्चा आपण का नाही काढायचा? जातीला भीती दाखवायची नाही. गुन्हेगारांना भीती दाखवायचीय गरज आहे. आणि महाराष्ट्रात तरी आपण मराठे मोठे भाऊ म्हणून हे नक्कीच करू शकतो. डॉक्टर बाबासाहेब आंबेडकर, महात्मा फुले, अण्णाभाऊ साठे, लोकमान्य टिळक किंवा अहिल्याबाई होळकर. नकळत एका जातीत गुंतले. गुंतवले गेले. त्यांना आपल्याला जातीच्या चौकटीतून मुक्त करायचंय. आणि हो शिवाजी महाराजांना त्याच मार्गावर नेऊ नका. सध्या जातीपाती पलीकडे जयंती साजरी केला जाणारा हा एकमेव मराठी माणूस आहे याची जाणीव ठेवा. देव सुद्धा जातीपातीत वाटले गेलेत. फक्त शिवाजी महाराज उरलेत. जे अजूनही सगळ्यांचे आहेत. त्यांच्यासाठी. त्यांची शप्पथ आहे तुम्हाला.

मला सांगा मराठा जातीच्या नावाने राजकारण करणारा कोण #अॅट्रॉसिटीबद्दल उघडपणे बोलतोय? मग तुमचा आयुष्यात कधी अॅट्रॉसिटीशी संबंध आलेला नसताना कशाला विषय काढता? अन्याय झाला तर किती संख्येने तुम्ही एकत्र येऊ शकता हे लक्षात आलं आता. पुन्हा पुन्हा हे दाखवून द्यायचं का? कुणी अॅट्रॉसिटीचा गैरवापर केला तर पुन्हा एकत्र येऊ असेच शांतपणे. पण आता ती गरज आहे का? अॅट्रॉसिटीला एवढा विरोध एकट्याच जातीने का करायचा? एकाच जातीला भीती आहे असं दाखवून द्यायचंय का? मग? खरंतर आता दाखवून द्यायचं की आपण मोठे भाऊ आहोत. डॉक्टर बाबासाहेब आंबेडकर यांची विद्वत्ता बघून मोठ्या भावासारखे पाठीशी उभे राहिलेले शाहू महाराज, बडोद्याचे सयाजीराव गायकवाड आठवा. तुम्ही प्रोत्साहन देणारे आहात. चिथावणी देणारे नाही. तुम्हाला अॅट्रॉसिटी नाही, महाराष्ट्रातला जातीयवाद संपवायचा आहे. शपथ घ्या. आवळा दाखवून कोहळा काढणाऱ्या भुरट्या लोकांच्या सभेला गर्दी करणारे आपण उरलो नाही. आता आपण आरक्षणाच्या नावाने वर्षानुवर्ष मूर्ख बनणारे लोक नाही. इतर जातींना धाक दाखवण्यासाठी आपण एकत्र आलो नव्हतो आणि इथून पुढेही यायचं नाही. आपल्या नावाने, आपल्या महाराजांच्या नावाने राजकारण करणारे आणि सगळ्याच पक्षात असलेले कावळे हुसकवायला आपण जमलोय. जमणार आहोत. आता कुठल्याच पक्षाने कुठल्याच जातीचा आणि शिवाजी महाराजांचा फायदा घ्यायचा नाही. महाराज कुणाच्या घरची मालकी नाही. महाराज महाराष्ट्राचे आहेत. देशाचे आहेत. जगातले सगळ्यात थोर योद्धे आहेत. आणि या भूतलावर असे निर्व्यसनी, चारित्र्यवान आणि सगळ्या जातींना आणि धर्मांना सोबत घेऊन लढलेले राजे हाताच्या बोटावर मोजता येतील एवढे सुद्धा झाले नाही. महाराज फक्त मराठ्यांचे नव्हते. स्वराज्याचे होते. आणि आपण मराठे म्हणजे जात नाही महाराष्ट्र आहोत. भारतात राहणारा प्रत्येकजण भारतीय आहे आणि महाराष्ट्रात राहणारा प्रत्येकजण मराठा आहे. शिवरायांचा भक्त आहे.

जात म्हणून जमलेल्या मराठयांनो, कळकळीची विनंती आहे आता स्वप्नात रमायचं नाही. भुरट्या लोकांच्या #दरबारात जमायचं नाही. शेतातल्या बांधात अडकायचं नाही. आता जगाच्या सीमेचा विचार करायचा. काळी आई म्हणून मातीला चिटकून बसायचं नाही. मातीत काहीच येत नाही हाती. मातीत फक्त मातीच होते आता. इथून पुढ पेरते व्हा हा मंत्र विसरून जायचा. आता कर्ते व्हायचं. ज्याला शेती करायची त्याला करुद्या. पिकवू द्या. घाम गाळू द्या. इथून पुढ जातीला नाही शेतीला आरक्षण पाहिजे. शेती करणाऱ्याला मोफत शिक्षण आणि शिष्यवृत्ती पाहिजे. प्रत्येक शेतकऱ्याच्या घरातला एकतरी पोरगा नौकरीत पाहिजे. नाहीतर खा म्हणावं ढेकळं. मराठा राजकारणामुळे गरीब शेतकरी बदनाम झाला. हा जातीचा नाही शेतीचा प्रश्न आहे. सवलत झेड पी आणि ग्रामपंचायतीत वर्षानुवर्ष खुर्च्या उबवणाऱ्या मुजोरांना कशाला पाहिजे? गरज आहे ती कोरडवाहू शेतकऱ्याला. अल्पभूधारक शेतकऱ्याला. जात कोणतीपण असो शेतकऱ्याला आरक्षण द्या म्हणून मागणी करा. आरक्षण लोकांचं पोट भरणाऱ्याला मिळालं पाहिजे. शहरातल्या झोपडीवर डिश अँटेना दिसतो. गावात पक्षाचे झेंडे दिसतात. हा फरक आधी संपला पाहिजे. मोर्चात घरच्या भाकरी बांधून येणाऱ्या शेतकऱ्याच्या अंगात बळ कसं येईल हा महत्वाचा प्रश्न आहे. संख्याबळ महत्वाचं नाही. मोर्चात येणाऱ्या मजुराच्या आर्थिक ताकदीचा प्रश्न महत्वाचा आहे जातीच्या ताकदीपेक्षा. एकच प्रश्न विचारू? बलात्कारामुळे एवढे लाखो लोक जमताय तुम्ही. माझे शेतकरी बांधव आत्महत्या करतात तेंव्हा का एकत्र येत नाही? इथून पुढे एकही शेतकरी आत्महत्या करणार नाही असं काहीतरी करा आता एकत्र येऊन. एवढ नक्कीच करा. तरुणपणीच विधवेचं जीवन जगायची वेळ आलेल्या आपल्या बहिणींसाठी एकत्र येऊन काहीतरी करायला पाहिजे. प्रत्येक जातीत जातीच्या नावाने आग लावणारे हरामखोर नेते आहेत. त्यांच्या भल्यासाठी वेळ घालवू नका. अॅट्रॉसिटी पेक्षा आपल्या शेतकरी बांधवांच्या आत्महत्येचा प्रश्न जास्त मोठा आहे. त्यात लक्ष घाला. हात जोडून विनंती करते, माझ्यावर झालेल्या अन्यायाचा बदला घ्यायला माझा एखादा मराठी भाऊ जेलमध्ये गेला हे मला कधीच आवडणार नाही. माझा एखादा भाऊ पोलीस ऑफिसर झाला तर मला जास्त अभिमान वाटेल. माझा प्रत्येक भाऊ कायद्याचा रक्षक झाला पाहिजे हे माझं स्वप्न आहे. मोर्चातून काही घडलं पाहिजे ना? मग हे घडवा. एकही शेतकरी आत्महत्या करणार नाही याची सोय करा. शेतकऱ्याला आरक्षण मिळवून द्या. शेतीतून, मातीतून जन्मलेले अधिकारी घडू द्या. बलात्काराएवढीच शेतकरी आत्महत्येची पण तळमळ वाटू द्या. एकाही मराठा नेत्याने आपल्या शाळेत, कॉलेजमध्ये शेतकऱ्याच्या मुलाला मोफत शिक्षणाची घोषणा केली नाही. एकाही मराठा नेत्याच्या साखर कारखान्यात मराठा जातीच्या उसाला जास्त भाव नाही. एकाही मराठा नेत्याच्या पक्षात मराठा तरुणाला विधानसभेत सोडा नगरसेवक म्हणून फुकट उमेदवारी नाही. एकही मराठा नेता आत्महत्या केलेल्या शेतकऱ्यांच्या बायकांसाठी काही चांगली योजना घेऊन येत नाही. मग काय करायचं? गप्प बसायचं? नाही. आधी जातीच्या नावाने बोंब मारणाऱ्या लोकांपेक्षा शेतीच्या नावाने एक होणारी माणसं बघायची. टाटा सफारी, स्कॉर्पिओ किंवा बुलेटच्या मागे नंबर प्लेटवर धुळीत माखलेले महाराज शोधायचे. नंबरप्लेटसोबत मालक पण घासून पुसून साफ करायचा. शोधायचा नवीन मावळा. ज्याच्या नंबरप्लेटवर नाही हृदयात शिवाजी महाराज आहेत. जो जातीसाठी नाही देशाच्या मातीसाठी शिवाजी महाराज मानतो. मला तर आज राजकारणात असा एकपण नेता दिसत नाही. एकपण पक्ष दिसत नाही. पण तुम्ही महाराष्ट्र धर्म म्हणून असेच एकत्र राहिला तर यांच्यातल्या एखाद्याला अक्कल येईल. पुन्हा महाराजांच्या मनातलं स्वराज्य येईल. महाराजांच्या स्वप्नातला महाराष्ट्र पहायचा असेल तर आधी सगळ्या जातीला बरोबर घेऊन चालायला शिकलं पाहिजे.

लक्षात ठेवा. इथून पुढे मोर्चा मराठ्यांचा पाहिजे. पण धर्म पाहिजे महाराष्ट्राचा. महाराष्ट्रातला प्रत्येक माणूस मराठा आहे ही भावना पुन्हा निर्माण झाली पाहिजे. कारण माझ्या शिवाजी महाराजांचं कौतुक कशामुळे आहे? ‘तर महाराष्ट्र धर्म राहिला काही. तुम्हा कारणे.’ माझ्या शिवाजी महाराजांच्या मनात होतं तसं सुराज्य पाहिजे. माझ्या जिजाऊच्या स्वप्नातला महाराष्ट्र पाहिजे. शेतकऱ्यासाठीची महात्मा फुलेंची तळमळ आठवा, आंबेडकरांचे शेतकऱ्यासाठीचे विचार वाचा, शरद जोशींचे प्रयत्न आठवा, आज मराठा नसलेले किती लोक शेतकऱ्यासाठी त्याने आत्महत्या करू नये म्हणून काम करतात त्याचा विचार करा. आता तुम्ही सुरुवात चांगली केलीय. आदर्श घालून दिलाय. मी कारण झाले. पण पुन्हा कोपर्डीची आठवण नको. कोपर्डीचं नाव निघालं की प्रत्येक नराधमाची दातखीळ बसली पाहिजे. कोपर्डीचं नाव निघालं की प्रत्येक मराठ्याने सांगितलं पाहिजे ही महाराष्ट्रातली मुलीवरच्या अत्याचाराची शेवटची घटना. यानंतर पुन्हा कुठल्या हलकट कुत्र्यांची मुलींकडे वाईट नजरेने बघण्याची हिंमत होणार नाही. कारण एक मराठा म्हणजे फक्त एक लाख मराठा नाही. एक मराठा म्हणजे एक महाराष्ट्र. माझ्या शिवरायांचा महाराष्ट्र.

इथून पुढे प्रत्येक मोर्चात नगर, खैरलांजी, दिल्ली, मुंबई प्रत्येक मुलीवर झालेल्या अन्यायाचा निषेध झाला पाहिजे. माझ्या शिवाजी महाराजांची शप्पथ आहे तुम्हाला.
मी आपण मराठा असं म्हणतेय कारण मी मराठा ही जात मानत नाही. मराठा हे साम्राज्य मानते. जो शिवाजी महाराजांना मानतो तो मराठा. जो महाराष्ट्रात राहतो तो मराठा.

जय हिंद!

लेखक – अरविंद जगताप.

महत्वाची सूचना – ही माहिती आम्हाला WhatsApp व facebook वर उपलब्ध झाली. सध्या महाराष्ट्रात मराठा मोर्चा खूप गाजत आहे आणि चला हवा येऊ द्या मधील अरविंद जगताप यांचे पत्र तर सगळ्या महाराष्ट्राचे डोळे उघडणारं तर कधी पानवणारं असतं. त्यामुळे ही माहिती share करणे आम्हाला महत्वाचं वाटत असलं तरी ते अरविंद जगताप यांचेच आहे याची पुर्णपणे खात्री आम्ही देऊ शकत नाही.

संबंधित पोस्ट

बनी तो बनी..

केस गळतीवर उपाय

केस गळतीवर उपाय

{{ COPY }}

#Hair Loss Treatment  ||  #गळणार्‍या केसांची समस्या  || #केस गळतीवर उपाय  || अकाली वृद्धपणा

#गंजेपन व बाल झड़ने से परेशान हैं तो —-

काले लंबे घने बाल

1-दही को तांबे के बर्तन से ही इतनी देर रगडे़ कि वह हरा हो जाए। इसे सिर में लगाने से गंजेपन की जगह बाल उगना शुरू हो जाते हैं।

2-#मेथी के बीजों का पेस्ट बालों में लेप करने से बालों का झड़ना बन्द हो जाता है।
Patanjali Kesh Kanti Milk Protein Hair Cleanser Shampoo, 200ml

3-#चुकन्दर (बीट) के पत्ते का रस सिर में मालिश करने से गंजेपन का रोग मिट जाता है और नये बाल आना शुरू हो जाते हैं।

4-#नीम के पत्ते 10 ग्राम तथा बेर के पत्ते 10 ग्राम लेकर दोनों को अच्छी तरह पीसकर इसका उबटन (लेप) तैयार कर लें। इसके बाद इस लेप को सिर पर लगाकर 1 से 2 घण्टे बाद धोने से बाल उग आते हैं। इसका प्रयोग एक महीने तक करने से लाभ मिलता है।
Patanjali Hair Conditioner, Almond, 100g

5-#उड़द की दाल को उबालकर पीस लें। रात को सोने के समय सिर पर लेप करें। इससे गंजापन धीरे-धीरे दूर हो जाता है और नये बाल आना शुरू हो जाते हैं।

6-गंज (सिर पर कहीं से बाल उड़ जाने को गंज कहते हैं) वाले भाग पर #प्याज का रस रगड़ने से बाल वापस उगने लगते हैं और बाल गिरने रुक जाते हैं।

7-प्याज के रस में नमक और #कालीमिर्च का पाउड़र मिलाकर #मालिश करने से सिर की दाद के कारण सिर के उड़ गये बाल फिर से आने लगते हैं।
Indulekha Bringha Hair Oil Selfie Bottle, 100ml

8-प्याज का रस #शहद में मिलाकर गंजेपन की जगह पर लगाने से फिर से बालों का उगना शुरू जाता है।

9-पके केले के गूदे को #नींबू के रस में मिलाकर लगाने से गंजेपन का रोग मिट जाता है।

10-हरे #धनिया का पानी निकालकर (पत्ते का रस) सिर पर मालिश करने से गंजेपन का रोग मिट जाता है और नये बाल आना शुरू हो जाते हैं।

11-#अलसी के तेल में #बरगद (वटवृक्ष) के पत्तों को जलाने के बाद उसे पीसकर और छानकर रख लें। इस तेल को सुबह-शाम सिर में लगायें। इसी तरह इसे लगाते रहने से सिर पर फिर से बालों का उगना शुरू हो जाता है।
Amway Nutrilite Hair,Skin And Nails – 60 Tablets

12-बालों में भाप देने से बाल रेशम की तरह चमकदार और स्वस्थ होते हैं। इससे बालों का झड़ना भी बन्द हो जाता है। भाप देने के लिए सबसे पहले एक भगोने में गर्म पानी लें और एक तौलिये में इसे भिगोकर हल्का सा निचोड़कर बालों में लपेट लें। ठंड़ा होने पर दूसरे तौलिया को इसी तरह भिगोकर लपेटें। इसी तरह 10 मिनट तक भाप दें। जिस दिन बालों में भाप देनी है उससे एक दिन पहले ही सिर में तेल लगा लें।

13-सूखे #आंवले को रात में पानी में भिगोकर रख दें। सुबह इसी पानी से सिर को धोयें। इससे बालों की जड़ें मजबूत हो जाती हैं |

14-कम उम्र में बाल गिरते हों और बाल सफेद हो गये हों तो इसके लिए #तुलसी के पत्ते और #आंवले का चूर्ण पानी के साथ मिलाकर सिर में मालिश करें। इसके 10 मिनट बाद सिर को धो लें। इससे बालों का झड़ना कम होता है तथा बाल काले और लंबे भी होते हैं।

15-#मेंहदी के पत्ते और चुकन्दर के पत्ते को चटनी की तरह पीसकर सिर में लगाने से बालों का गिरना बन्द हो जाता है और नये बाल आ जाते हैं।

खुलासा – संबंधित माहिती एका seminar मधून प्राप्त झालेली आहे. जास्तीत जास्त लोकांपर्यंत पोचून त्याचा लाभ व्हावा यासाठी ही पोस्ट…

अध्यात्म, आयुर्वेद आणि औषधे

 

पुस्तक प्रकाशित करताय?

पुस्तक प्रकाशित करताय?

#पुस्तक_प्रकाशन  }{  #आर्थिक गणिते  }{  #लेखकांची किम्मत  }{  #ऑनलाइन जग  }{  #Publishing_Book?  }{ बनवाबनवी  }{ फसवाफसवी  }{

अलीकडेच एका मराठी पुस्तक प्रकाशकाची भेट घडली. असच मित्रासोबत बसलेलो असताना माझ्या लिखानाबद्धल विषय निघाला. मी एक कादंबरी अन एक-दोन कथासंग्रह वगैरे खरडले होते. त्यातील “संक्रमण” नावाची कादंबरी मी अगोदरच BookGanga.com वर ई-पुस्तक स्वरुपात प्रकाशित केली होती आणि इतर कथासंग्रह ह्याच वेबसाइट वर Android App च्या स्वरुपात प्रसिद्ध केले होते.

मला मित्राने विचारले की, हे सगळं साहित्य (असं तो म्हणाला. माझं लिखाण साहित्य वगैरे आहे का ते मला माहीत नाही) खर्‍या पुस्तक स्वरुपात म्हणजेच hard copy स्वरुपात का आणत नाहीस. मी आधी हसलो आणि नंतर त्याला ह्या बाबतीत ज्या काही अडचणी आहेत त्या स्पष्ट केल्या. त्याला त्यावर विश्वास बसत नव्हता. त्याने सांगितलं की त्याच्या ओळखीचे कोणीतरी प्रकाशक आहेत म्हणे. आपण जाऊन भेटू असं तो म्हणाला.

मला त्यात फार उत्साह नव्हता. कारण तिथे गेल्यावर काय वाढून ठेवलेलं आहे हे मला आधीच्या अनुभवावरून माहीत होतं. मी डोक्यातून हा विचार काढून टाकला होता. पण तिसर्‍याच दिवशी त्या मित्राचा फोन आला. बिचार्‍याने माझ्यासाठी त्या प्रकाशकाची वेळ घेतली होती. त्या प्रकाशकाने त्याला फोनवर काहीच माहिती दिली नाही. या…बसू…बोलू असं सांगितलं. मित्राचा उत्साह वाढलेला होता. तो मंनापासून माझी मदत करू इच्छित होता. लेखक म्हणजे कोणीतरी भारी माणसं असतात असा त्याचा गोड गैरसमज होता. तो मला काहीतरी ग्रेट वगैरे समजायचा. मी मनात लोळून-लोळून हसायचो.

शेवटी संध्याकाळच्या वेळी आम्ही त्या प्रकाशकांना भेटायला निघालो. आधी मी त्याला पाणीपुरी वगैरे खाऊ घातली. तो परत जाताना खाऊ म्हणत होता, पण जाताना त्याचा मूड नसणार हे मला आत्ताच माहीत होतं. आम्ही पोटपूजा करून तिकडे निघालो.

एका जुनाट इमारतीत ते ऑफिस थाटलं होतं. आम्ही आत गेलो. प्रकाशक साहेब एकटेच काहीतरी वाचत बसले होते. त्यांचा चेहरा गंभीर होता. आमच्या मित्राला बघताच त्यांनी त्याला ओळखलं. बसा वगैरे म्हणाले आणि आम्ही बसलो. ओळख-पाळख झाली. चहा पाणी झालं. मित्राने विचारलं, काही कामात होता का? ते म्हणाले, थोडंसं. ते कसलंतरी साप्ताहिक चालवत होते. त्याचं काहीतरी काम चालू होतं. मग विषयाला हात घातला. मी कादंबरीचा विषय सांगितला. त्याचं आजच्या काळाशी काय संलग्नता आहे, त्याचं सामाजिक वगैरे महत्व काय हे सांगितलं. काही प्रश्नोत्तरे झाली.

मग महाशय बोलायला लागले. त्यांनी टेबलवर, काचेखाली एक कोटेशन ठेवलं होतं. त्यांनी त्याचं दर्शन आम्हाला दिलं. आणि सांगू लागले… ते सांगत होते अन माझ्या मित्राचा चेहरा मात्र हळूहळू पडत होता. बिचारा निराश होत होता. मला ह्याची सवय असल्याने मी सहजपणे हे बघत होतो. महाशयांनी भारी स्कीम सांगितली… तुमची कादंबरी चारशे पानांची आहे… मग काहीतरी कॅलक्युलेशन… मग एक रक्कम सांगितली… पन्नास हजारांच्या आसपास… म्हणजे आम्ही त्यांना तितकी रक्कम द्यायची… ते हजार प्रती छापणार… त्यातील दोनशे आम्हाला देणार… ती रद्दी आम्ही घरी घेऊन यायची… बाकीच्या उरलेल्या आठशे प्रतींचं ते काहीही करणार… काहीही म्हणजे, त्या विकणार… त्यांचे वितरकांशी ओळखी असतात, ग्रंथालय वगैरे असतात तिथे त्या खपवणार… असा तो प्रकार!!!

मित्राचे डोळे मोठे होत गेले आणि नंतर चेहरा बारीक करून बसला तो. मित्राने विचारलं की यात आमचा आर्थिक फायदा काय? तर ते सर्वप्रथम खो-खो हसले अन नंतर म्हणाले की यात आर्थिक फायदा नसतो. फक्त मोठ्या लेखकांनाच royalty किंवा मानधन असतं. बाकीच्यांची हाऊस असते. त्याला मी स्वतः खुमखुमी किंवा खाज म्हणतो. महाशय पलीकडच्या कोपर्‍यात ठेवलेल्या वही-डायर्‍यांच्या गठ्ठयाकडे बोट करत म्हणाले म्हणाले, ते पहा अनेक लेखकांनी माझ्याकडे त्यांचं साहित्य दिलं आहे. ते मी वाचवं अन आवडलं तर छापावे. यावर परत हसणं. मग आम्ही ठीक आहे वगैरे म्हणून बाहेर पडलो. मोफतचा चहा बरा होता.

बाहेर आलो.

आमचा मित्र भलता संतापला. म्हणाला हा शुद्ध धंदा आहे. मी म्हणालो, मग काय सेवा करायला बसले आहेत का ते? आमची चर्चा झाली. आम्ही जर स्वतः प्रिंटिंग प्रेस मध्ये जाऊन छपाई करून घेतली तर आम्हाला पन्नास हजारांत हजार प्रती छापून मिळाल्या असत्या. पण ती रद्दी योग्य माणसांच्या हातात कशी पोचवायची?? म्हणजे वाचकांपर्यंत कशी पोचवायची? वितरण कसं करायचं? का घरोघरी डिटर्जंट घेऊन फिरणार्‍या salesman प्रमाणे घरी जाऊन स्वतःचे पुस्तकं विकायचे. आणि ग्रंथालय अन इतर दुकानांचे उंबरठे झिजवायचे.

हा विचार मी पहिल्यांदा कादंबरी लिहिली अन प्रकाशन करायच्या (गैर)विचारात पडून हिंडहिंड केली तेंव्हाच सोडून दिला होता.

आपल्याकडे दहात पाच माणसे लेखक असतात. पुण्यासारख्या शहरांत तर ते जास्त आहे. जवळजवळ सगळेच (अस्सल पुणेकर) लेखक असतात. अशा लेखकांची पुस्तके प्रकाशक कशाला छापत बसतील. त्यांना काय पैसा जास्त झाला आहे म्हणून? आजकाल प्रकाशक स्वतः विषय घेऊन एखाद्या जाणकार अन मोठ्या व्यक्तीकडे जातात अन पुस्तक लिहून मागतात. त्यांना एकदाच मानधन देतात. कारण त्या लेखकाच्या नावावर पुस्तकं खपून त्यांना पैसा मिळू शकतो.

रोज नवनवे लेखक येऊन पुस्तके छापा म्हणतील तर ते त्यांनाही अशक्य आहे. पण प्रकाशकांनी जरा नम्रपणा दाखवायला हवा. ज्याप्रकारे अनेक लेखकाचे लिखाण त्या कोपर्‍यात पडून होतं ते जरा वाईट वाटलं. कारण लेखकही मेहनत करून लिहीत असतो. बुद्धी खर्च करत असतो. त्यालाही किम्मत आहेच की. एखादा मजूर तुमच्याकडे राबला किंवा कोण इंजीनियरने तुम्हाला सॉफ्टवेअर तयार करून दिलं तर तुम्हाला पैसे मोजावेच लागतात तसा विचार करायला हवा. लेखकाची कृती फुकट घ्यायची अन त्यावर पैसा कमवायचा हा चुकीचा प्रकार आहे. म्हणजे ते प्रकाशक म्हणाले त्याप्रमाणे मीच त्यांना पैसे देणार अन आठशे प्रतींचे पैसेही तेच घेणार यात माझा आर्थिक तोटाच आहे. त्यात त्या प्रकाशकला काहीच कष्ट घेण्याची गरज नाही.

ह्या सगळ्यापेक्षा एक उत्तम अन सहज-सोपा प्रकार आता समोर उभा आहे. ऑनलाइन जग!

स्वतःच्या कृती, लेखन तुम्ही ह्या जगात सहज प्रकाशित करू शकता. बूकगंगा सारखे प्लॅटफॉर्म खूप उपयोगी आहेत. अगदी नाममात्र पैशांत तुम्ही स्वतःच्या पुस्तकाची ई-आवृत्ती काढू शकता. आज जवळजवळ सगळेच लोक स्मार्ट फोन वापरतात. त्यांना हे पुस्तकं कधीही विकत घेता येतील अशी सोय आहे. शिवाय पैसे देवाण-घेवाण यात सगळी प्रक्रिया ऑनलाइन असल्याने कसलाच अविश्वास किंवा गोंधळ नाही. हजार लेखक आले तरी त्यांना सामावून घेण्याची ह्या माध्यमाची ताकत आहे. उगाच उंबरठे झिजवण्यात काही अर्थ नाही. काळाची पावले ओळखली पाहिजेत.

#भालचंद्र नेमाडेंची #बिढार ही कादंबरी वाचली होती. त्यात एक किस्सा आहे. त्यात एक तरुण एक अप्रतिम कादंबरी लिहितो पण त्याला प्रकाशक फसवतो. सगळे डोर प्रकाशकाच्या हातात असतात. मेहनत याची असते पण प्रकाशक ते सगळं उद्ध्वस्त करून टाकतो. ही घोर समस्या आहे. लेखकांना अशी वागणूक अन किम्मत म्हणजे फार वाईट!

@व्यंकटेश माडगुळकर हेही याबद्धल लिहितात. त्यांच्या काळीही लेखकांना आर्थिक स्थैर्य नव्हतं. प्रपंच चालवण्यासाठी काहीतरी वेगळा उद्योग करावा लागतो. लेखकाच्या लेखनावर पैसे लावणारा प्रकाशक पैसा कमावतो अन लेखक फक्त ‘नावापुरता’ राहून ‘नामानिराळा’ होतो. परदेशात लेखकांना मान अन किम्मत आहेच शिवाय मोठा आर्थिक पाठींबाही मिळतो. त्यांची कदर आहे तिकडे.

आपल्याकडे आज चेतन भगत किंवा अजून तरुण लेखक केवळ लेखन यावर पैसे कमावत आहेत. काही लेखक ऑनलाइन लिहिणं पैसे कमवतात. उत्तम आहे. जुने-जाणते जेष्ठ लेखकही आज स्थैर्य प्राप्त करून आहेत. पण सुरूवातीला त्यांनाही ह्याच अवहेलनेतून जावे लागले असेल.

@पू ल देशपांडे यांच्यासारख्या जेष्ठ-श्रेष्ठ लेखकलाही अनेकांनी पैशाला फसवलं होतं. तरी आजचा काळ थोडासा सुखदायी म्हणावा लागेल. कारण टीव्ही, चित्रपट अन जाहिरात क्षेत्र खूप विस्तारलं आहे जेणेकरून अनेक लेखकांना नियमित पैसे मिळत आहेत.  जो मूळरूपाने लेखक आहे. जो कादंबरी-कथा लिहून पारंपरिक पद्धतीने त्या प्रकाशित करू इच्छितो त्याचं अवघड आहे एकंदरीत! पण दहात दोन चांगली उदाहरणे आहेत. बाकी अजून अंधारात चाचपडत आहेत.

माझा मित्र संतापला होता. पण सगळी चर्चा झाल्यावर जरा ताळ्यावर आला. जाताना परत पोटपूजा झाली. आजच्या भेटीनंतर त्याच्यालेखी लेखकांची किम्मत कदाचित कमी झाली असावी.

 

एका लेखकाची व्यथा

PROMOTIONS




error: Content is protected !!